“ไอ้อินทร์ เื่นี้ข้าไม่อยากให้แพร่งพรายให้ใครรู้มากนัก หากรู้จะวุ่นวาย และมันจะอันตรายต่อตัวเ้าและตัวนางเอง หากใครถามให้บอกว่าเ้าจันทร์มันรอดจากาครั้งก่อนก็พอ เมื่อถึงเวลาที่พระองค์เรียกใช้เ้าค่อยพานางไป นางคือตัวแปรที่จะช่วยเรารบ แล้วข้าจะเป็คนอธิบายทุกอย่างให้กับพระองค์เอง”
“ขอรับ” เสียงทุ่มตอบ
“เอาละข้าจะนั่งสมาธิแล้วพวกเ้าออกไปได้แล้ว”
วาดจันทร์และอินทร์กราบลาพระมหาเถรแล้วจึงออกมาอย่างเงียบเฉียบเพื่อไม่เป็การรบกวนท่าน
“นี้นายอินทร์ เราจะไปไหนกันต่อหรอ”
คนถูกเรียกห้วนๆ ถึงกับขมวดคิ้ว เขาคงต้องจัดการกับคำพูดของนางเสียก่อนเป็อันดับแรก
“ถ้าหากเราจะเก็บความลับของเ้า เ้าก็ต้องร่วมมือกับข้า ต่อไปนี้ เ้าคือ “จันทร์กะพ้อ” และข้าอยากให้เ้าเรียกข้าว่า “พี่” และให้แทนตัวเองว่า “ข้า” เพราะเ้าเคยเรียกพี่เยี่ยงนั้น เมื่อถึงเรือนเ้าจะเจอกับลำดวนน้องสาวของข้า นางติดเ้ามาก เมื่อแรกที่นางรู้ว่าเ้าตายนางร่ำไห้อยู่เป็เดือน หากไปถึงแล้วก็เออออไปตามนางหน่อยเถิดว่าจำนางได้ ถือว่าสงสารเด็ก”
“เด็ก? กี่ขวบกัน”
“ย่างเข้าสามขวบปี”
วาดจันทร์เลิกคิ้ว น้องสาวของอินทร์หน้าตาจะเป็ยังไงนะ คงไม่ได้หน้าเข้มแบบเข้าหรอกนะไม่งั้นคงตลกพิลึก
“ทราบเ้าคะ”
เสียงหวานเอ่ยตอบอย่างกวนๆ ดวงหน้างามที่ดูยียวนนั้นช่างน่าจับลงโทษไม่น้อย แต่ชายหนุ่มก็เพียงแค่ถอนหายใจก่อนที่จะเอื้อมมือไปโอบคนตัวเล็กกว่าขึ้นมานั่งบนม้าคู่กายตัวเดิมที่ผูกไว้ตรงบริเวณคอกม้า ร่างบางเกือบส่งเสียงหวีดร้องด้วยความใ เพราะไม่ว่าจะกี่ครั้งเธอก็ไม่ชินซักที่กับการกระทำของเขา
ห่าม
บุ่มบ่าม
ไม่น่ารัก!!!
อินทร์พาวาดจันทร์มาถึงข้างวัดวรเชษฐาราม (ในเกาะ) ซึ่งติดกับวัดโพธิ์และไม่ใกล้ไม่ไกลจากพระราชวังหลวง เมื่อเข้ามาในวงล้อมรั่วไม้ไผ่ วาดจันทร์มองเห็นบรรยากาศโดยรอบข้างจะเป็สวนหย่อมที่ปลูกต้นไม้ยืนต้นและไม้ประดับมากมาย มีลานกว้างที่ถ้าเธอคาดไม่ผิดคงเป็ที่สำหรับฝึกซ้อมอาวุธ เพราะมี ชั้นไม้วางยืนสำหรับอาวุธยาว และชั้นไม้วางดาบมากมายอยู่บริเวณนั้น ด้านหน้าคือเรือนขนาดใหญ่ ซึ่งหากมองดูดีๆ แล้ว อาจจะเป็เรือนหมู่คหบดีเพราะเป็เรือนใหญ่มีจำนวนหลายหลัง ปลูกแบบหันหน้าชนกัน 4 ด้าน เป็รูปสี่เหลี่ยมล้อมวง เรือนหมู่คหบดีจะมีชานอยู่ตรงกลางเรียกว่า ชานแล่น มีหอกลางเป็หอโถง สำหรับเป็ที่ชุมนุมของครอบครัว แต่ถ้าหากเป็เรือนขุนนางอย่างอินทร์เธอคาดว่า หอกลางนี้น่าจะสร้างให้มีขนาดใหญ่ เพราะบางครั้งก็ใช้เป็ที่ว่าราชการ ตัวเรือนหอกลางจะยกพื้นบางทีก็มีชายคาปีกนกยื่นออกมา เพื่อให้เป็พื้นที่กว้างขวางยิ่งขึ้น
หมู่เรือนในเรือนคหบดีมักจะประกอบด้วย เรือนประธาน เป็เรือนนอนที่มีขนาดใหญ่มาก เรือนลูกที่มี ขนาดย่อมลงมา เรือนขวางที่ใช้เป็หอกลาง หรือหอหนัง เรือนครัวหอนก และชาน มีข้าทาสบริวารมากมายต่างกำลังง้วนอยู่กับภาระกิจต่างๆ ของตน มีเพียงเมื่อหญิงชราที่ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าของอินทร์เขาก็รีบหันไปะโบอกเหล่าบ่าวไพร่ที่เหลือให้ทราบก่อนที่จะนั่งลงกับพื้นด้วยความเคารพ
“ท่านขุนมาแล้ว!! พวกเรา ท่านขุนกลับมาเเล้ว!!” เสียงหญิงชราเอ่ยแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเพื่อจะถามความ้าของผู้เป็นายก็ถึงกับหวีดร้องด้วยความใสุดขีด
“แม่นาย!!! แม่นายจันกะพ้อ!!!”
เหล่าไพร่ทาสบริวารคนอื่นเมื่อเห็นหญิงชราหวีดร้องก็หันมามองกันยกใหญ่ แล้วความโกลาหนก็เกิดขึ้น เหล่าทาสวิ่งหนีกันวุ่นวายไปหมดบางก็นั่งสั่นงกๆ เป็เ้าเข้า บ้างก็นั่งสวดมนต์ไปตัวสั่นไป เรียกความเวทนาให้กับวาดจันทร์และอินทร์ไม่น้อย
“หยุด!! ข้าบอกให้หยุด!! แล้วมองดีๆ ว่านางใช้ผีหรือไม่!!”
อินทร์ตวาดด้วยเสียงอันทรงอำนาจ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย วาดจันทร์เห็นดังนั้นจึงขยับตัวน้อยๆ เป็การให้สัญญาณบอกเขาว่าเธอจะลงจากม้า ชายหนุ่มจึงลงมาและยื่นมือเพื่อให้จับคอยพยุง
“นั้นอีแย้มทาสคนสนิทของเ้า”
อินทร์ชี้ไปที่ทาสหญิงที่ผิวสีน้ำตาลออกไปทางจะดำแดด วาดจันทร์จึงเดินตรงไปยังแย้มทาสหญิงที่ดูจะอายุไล่เรี่ยกับเธอ แย้มยิ่งเห็นว่าเธอเดินตรงเข้ามาก็ยิ่งเขยือบหนี ใบหน้าคล้ำกร้านที่ไม่ได้รับการดูแลนั้นยิ่งซีดเผือก
“แม่นายเ้าขา อย่ามาหลอกมาหลอนอีแย้มเลยเ้าคะ วันพรุ่งบ่าวจะตักบาตรกรวดน้ำให้นะเ้าคะ”
คนเป็บ่าวตัวสั่นงกๆ ผมที่ถูกตัดเสียจนสั้นนั้นก็ยิ่งดูยุ่งเหยิงครับครายครับคราไม่ต่างกับว่าถูกผีหลอกจนขนหัวลุก คนที่ถูกมัดมือชกว่าเป็แม่นายก็ฉวยคว้าข้อมือของคนเป็บ่าว เล่นเอานางแย้มสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดผวา มือนวลขวามือแย้มให้มาแตะที่หน้าเพื่อพิสูจน์ว่าเธอยังมีเืเนื้ออยู่ไม่ใช่ผีสางที่ไหน
“เอ้าจับดู ข้าใช่ผีหรือไม่?”
มือนวลล็อคข้อมือของคนเป็บ่าวแน่น มือของแย้มยังคงสั่นด้วยความกลัว
“แย้ม ตั้งสติแล้วจับที่หน้าข้าแล้วบอกมาทีว่าผีมันผิวอุ่นมีเืมีเนื้อหรือไม่”
คำตักเตือนทำเอาคนเป็บ่าวเริ่มมีสติ แย้มค่อยๆ ใช้มือลูบหน้า จับตัววาดจันทร์อย่างไม่อยากเชื่อ ตัวยังนุ่ม เนื้อยังอุ่น ััได้ถึงการมีชีวิต
แย้มน้ำตาคลอพร้อมกับก้มลงกอดขาวาดจันทร์พร้อมปล่อยโฮออกมาอย่างดีใจ
“แม่นาย แม่นายของบ่าว แม่นายจันทร์กะพ้อของอีแย้มยังไม่สิ้นจริงๆ ด้วย พวกเราแม่นายยังไม่สิ้นเลิกกลัวได้เเล้ว นี้แม่นายจริงๆ !!” นางเเย้มเอ่ยทั้งน้ำตา บรรดาทาสชายหญิงน้อยใหญ่ต่างพากันค่อยๆ ออกมาจากมุมต่างๆ เสียอื้ออึ้งด้วยความดีใจเริ่ม
วาดจันทร์มองแย้มและเหล่าทาสอย่างเวทนา เธอทำได้เเค่เพียงลูบไหล่ลูบหลังแย้มเป็การปลอบ
“ข้าเป็ผีใช่หรือไม่ละแย้ม”
วาดจันทร์เอ่ยถามอย่างขบขัน นางแย้มได้เพียงแต่ยิ้มอย่างละอายปนดีใจ วาดจันทร์มองไปรอบๆ ดูโดยรวมแล้วเรือนหลังนี้คงมีพื้นที่กว้างอยู่ไม่น้อยอาจจะมีบรรดาศักดิ์ไม่ต่ำกว่า400ไร่แน่ๆ เหล่าข้าทาสบริวารเองก็มีอยู่มากโข ซึ่งมองโดยรวมแล้ว อินทร์คงไม่ใช่แค่ทหารที่มีบรรดาศักดิ์แค่ขุนธรรมดาอย่างที่เธอคิด
อินทร์เดินนำเธอขึ้นไปบนเรือน กลางเรือนมีเรือนโถงปลูกอยู่กลางชานลักษณะเป็พื้นที่ใช้สอยอเนกประสงค์ มีหอใหญ่เป็ประธานซึ่งเป็ห้องของหัวหน้าครอบครัว ห้องนอนด้านหน้ามีระเบียงซึ่งมีระดับต่ำกว่าพื้นห้อง ข้างๆ กันเป็หอขวา และหอซ้าย เป็เรือนบริวาร มีลักษณะเดียวกับหอใหญ่ มีห้องใหญ่และมีระเบียงอยู่ด้านหน้า ใช้เป็ที่อยู่อาศัยของคนในครอบครัว ซึ่งห้องและระเบียงนั้นเป็ลักษณะสำคัญของเรือนไทย เพราะสามารถปลูกเป็หมู่ได้หลายหลังเชื่อมต่อถึงกันได้ด้วยชาน ซึ่งจะมีลักษณะต่ำกว่าพื้นเรือนนั้นเอง หอหน้าด้านขวาเป็เรือนครัวตรงส่วนของหน้าจั่วทั้ง 2 ด้าน ทำช่องระบายอากาศ โดยใช้ไม้ตีเว้นช่องเพื่อถ่ายเทควันไฟออกจากเรือนครัวได้สะดวก ชายคากันสาดยื่นออกจากตัวเรือนมากเพื่อกันแดดส่องและฝนสาด
“พี่จันทร์กะพ้อ!”
เสียงเล็กดังแจ่วเเว้วเข้ามาพร้อมกับเด็กหญิงตัวน้อยที่ะโเข้ามาหาเธอหญิงสาวอ้าแขนรับร่างน้อยๆ ทันทีเหมือนกลัวว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะล้ม เด็กหญิงผิวขาว ั์ตาสีดำนิล รับกับดวงหน้าน้อยที่ดูจิ้มลิ้ม ผมสีดำจุกที่ถูกคล้องด้วยมาลัยมะลิและปิ่นปักผมทองสนิทบ่งบอกได้เป็อย่างดีว่าเด็กหญิงคนนี้ต้องเป็ลูกหลานของผู้มีฐานะหรือเ้าคุณมูลนายแน่นอน
เด็กน้อยกอดเธอพร้อมร่ำไห้กระจองอแงอย่างดีอกดีใจคำพรั่งพรูออกมาดูไม่เป็ภาษาทำเอาเธอรับมือไม่ถูก
899
