ตืด… เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไนร่าพลิกตัวออกจากผ้าห่มด้วยท่าทีทีงัวเงียเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางบนหัวเตียงนอน
“ไนร่า ตื่นยังเนี่ย” ปลายสายเป็เสียงกัสเพื่อนสาวของเธอ
“อือ ตื่นแล้วมีอะไรหรอ โทรมาแต่เช้าเชียว” ไนร่าตอบเพื่อนแต่ตาของเธอก็ยังหลับอยู่แบบนั้น
“ฉันจะโทรมาบอกให้เธอลาครู่เช้าให้หน่อย ฉันจะไปธุระกับแม่ เดี๋ยวจะซื้อขนมไปฝากน้า” กัสพูด
“โอเค เดี๋ยวชั้นลาครูให้” ไนร่าพูดเสร็จ ก็กดวางสายดีดตัวเองลุกจากที่นอน
เธอหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อไปอาบน้ำ ผ่านไปซักพักเธอก็แต่งตัวเสร็จหยิบกระเป๋าแล้วเดินลงมาจากห้อง บ้านของเธอเป็บ้านสองชั้น ตกแต่งเรียบง่าย้ามี2ห้องนอน ซึ่งเป็ห้องของพี่ชายและห้องของเธอส่วนด้านล่างจะเป็ห้องนอนของพ่อและแม่ ทั้งห้องครัว ห้องนั่งเล่นก็ดูสะอาดตาไปหมด บริเวณหน้าบ้านก็จะมีโซนดอกไม้ที่แม่ชอบและโต๊ะเก้าอี้ใต้ต้นมะม่วงที่แผ่ร่มเงาปกคลุมเป็บริเวณที่พ่อชอบนั่งดื่มกาแฟในตอนเช้าก่อนจะออกไปทำงาน
ไนร่าเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวโดยมีพ่อและแม่นั่งอยู่แล้ว ครอบครัวของไนร่าเป็ครอบครัวที่น่ารักและสนิทสนมกันมากระหว่างทานข้าวก็มีเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะกันตลอด
“ไนร่า พี่ชายเราบอกรึยังว่าจะกลับมาเรียนต่อที่นี่” พ่อถามขึ้น
“พี่บอกแล้วค่ะแม่ ต่อไปนี้หนูจะไม่เหงาแล้ว แถมมีเพื่อนเดินไปโรงเรียนอีก” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ดีใจสุดๆ
“พี่ชายเราเนี่ยน้า เหลืออีกปีเดียวก็จบแล้วแท้ๆ จะจบ อยากกลับมาอยู่บ้านซะงั้น”พ่อพูดแทรกขึ้นมา
“เอาน่าพ่อ ตามใจลูกเถอะ ที่ผ่านมาเค้าก็เป็เด็กดีมาตลอดกลับมาอยู่บ้านแบบนี้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องห่วงมาก” แม่พูดแล้วยิ้ม
ไนร่ามองดูพ่อแม่ที่คุยกันย่างมีความสุขเธอหันมองนาฬิกา พร้อมกับลุกขึ้นหยิบกระเป๋าแล้วสวัสดีพ่อและแม่ก่อนจะบอกว่าตัวเองจะสายแล้ว
“ให้พ่อไปส่งมั้ยลูก วันนี้พ่อหยุด” พ่อพูดขึ้น
“ไม่เป็ไรคะพ่อ โรงเรียนใกล้แค่นี้เอง” เธอพูดแล้วรีบเดินออกจากบ้าน
ไม่นานเธอก็เดินมาถึงโรงเรียนในใจคิดภาวนาว่าวันนี้อย่าให้เจอสกายเลยเธอไม่รู้ว่าถ้าเจอเขาแล้ว เธอจะพูดหรือทำตัวยังไงกับเขา
“ไนร่าอยู่นี่”หวานยกมือขึ้นเรียกเธอไปหาที่โต๊ะหน้าอาคารเรียน
ส่วนมากนักเรียนที่มาถึงแต่เช้ามักจะมานั่งเล่นพูดคุยก่อนที่จะถึงเวลาเข้าเรียนขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปหาเพื่อนนั้นเธอรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องเธออยู่ มองเธออย่างไม่ละสายตาทำให้ไนร่าหันไปมองที่สายตู่นั้น
“ซวยแล้ว อีตานั่นหนิ” ไนร่าพึมพำในใจจึงรีบเดินหลบมาแล้วขึ้นห้องเรียนโดยยังไม่ได้กล่าวทักทายเพื่อน
“ไนร่า ไปไหนอ่ะ” หวานรีบเก็บของแล้ววิ่งตามไนร่ามาด้วยความรีบ
“พอดีเมื่อวานลืมของไว้ที่บนห้องอ่ะจะรีบขึ้นไปดูว่ายังอยู่รึป่าว หรือว่าหายไปแล้ว” เธอบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงกุกกักหวานมองเพื่อด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ จนเรียนเสร็จถึงเวลาพักเที่ยง
“หิวข้าวจังเลย หวานไปกินข้าวกัน” เธอชวนเพื่อนแล้วรีบจูงมือกันเดินไปที่โรงอาหารซึ่งวันนี้คนไม่ค่อยเยอะมากเพราะสัปดาห์ที่ผ่านมาได้มีการแยกเวลากินข้าวระหว่างมัธยมต้นและมัธยมปลายไนร่าไปสั่งข้าวและน้ำเสร็จก็เลยพยายามมองหาเพื่อนว่าไปนั่งที่โต๊ะไหน แล้วรีบเดินไป
“หวาน ทำไมน่ากินแบบนี้” ไนร่าพูดพร้อมกับมองจานข้าวเพื่อน
“หิวรึป่าวเราอ่ะ”แล้วทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
ในระหว่างที่กำลังนั่งกินข้าวกัสก็มาพอดีพร้อมกับขนมเต็มมือ ทำให้ไนร่าและกัสยิ่งตาลุกวาวเข้าไปใหญ่ทั้งสามนั่งคุยกันอย่างสนุก โดยไม่ได้สนผู้คนที่คนที่เดินผ่านไปผ่านมา
“เห้ย มานั่งตรงนี้ดีกว่าน่าจะเย็นดี” เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูด แล้วเพื่อนอีก4-5คนก็เดินมาตามเสียง พร้อมจากข้าวคนละจาน
“ นั่งด้วยคนนะครับ” เ้าของเสียงเดิมยังคงพูดเอ๊ะ นั่นเสียงอีตาสกายนี่ ไนร่ารีบหันไปมอง เพื่อนสาวทั้งสองตาลุกวาวอีกครั้งเพราะมีหนุ่มฮอตที่สุดในโรงเรียนมาขอนั่งโต๊ะใกล้ๆพวกเธอ
“ได้ค่ะ พี่สกาย” กัสและหวานพูดประสานเสียงกันพร้อมกับใบหน้าที่เขินและทำตาปริบๆ
“ไม่ได้” เสียงไนร่าพูดขึ้นทำให้เพื่อนทั้งสองมองเธอตาขึง
“ก็เห็นว่าโต๊ะมันว่าง ไม่มีชื่อใครติด ที่อื่นก็เต็มแล้วช่วยไม่ได้นะครับ”สกายพูดพร้อมกับใบหน้าที่เ้าเล่ห์ใส่ไนร่า หันไปยิ้มให้สองสาวและหันไปพูดกับเพื่อนตัวเองต่อ ไนร่าก็พูดกับเพื่อนโดยที่ไม่ได้สนใจเขา
“ พี่สกายขา หนูซื้อขนมมาฝากค่ะ”
“พี่สกาย หนูซื้อขนมมาให้ค่ะ”
สาวๆในโรงเรียนต่างก็เดินเข้ามาหาสกายไม่ขาดสายซื้อทั้งน้ำทั้งขนมมาฝาก ทำให้ไนร่าเงียบไปในใจก็หมั่นไส้เขาไปไม่ใช่น้อย
“ พวกเธอ เดี๋ยวชั้นขึ้นไปรอที่ห้องเรียนนะแถวนี้บรรยากาศไม่ค่อยดีเลย” พร้อมกันหันสายตาไปที่สกาย
“หมายถึงอะไรที่ไม่ดีครับ” สกายถามกลับ
“ไม่รู้” ไนร่ารีบเดินออกมาโดยที่มีสกายรีบวิ่งตาม
“นี่ หยุดก่อน เธอจะหลบหน้าชั้นทำไม” เขาถามด้วยความสงสัย
“ใครหลบนายไม่ทราบ อย่ามาพูดมั่วๆ นะ” เธอตอบและไม่ได้หันหน้ากลับมามองเขา
“ เธอหึงชั้นหรอ” สกายพูดทำให้ไนร่ารีบหันหน้ามาตอบ
“หึงอะไร นายอย่ามาพูดมั่วๆ นะ ฉันไม่ได้ชอบนายซักหน่อย”
“ไม่ได้ชอบหรอ เธอไม่ได้ชอบฉันจริงๆ ใช่มั้ย” เขาพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าของไนร่าและทำหน้าทะเล้น
“ อย่ามายุ่งกับชั้นนะ ชั้นไมได้ชอบนาย ” เธอพูดเสร็จจึงรีบวิ่งหนีเขาไปทันที ปล่อยใหสกายยืนยิ้มอยู่คนเดียว
อีตาบ้าเอ้ย ทำอะไรก็ไม่รู้ เ้าชู้ขนาดนั้น ใครจะชอบก็ชอบไปฉันไม่มีทางชอบแน่นอนโว้ย
14K
![ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472287_74311082.webp)
