เมื่อเข้าเฝ้าและคำนับฮ่องเต้กับฮองเฮาเสร็จสิ้นหลินเฟิ่งต้องเข้าร่วมคุยราชการลับต่อจึงให้เสี่ยวเอ๋อเดินเล่นรอเขาอยู่ในวังเพื่อรอกลับจวนพร้อมกันเสี่ยวเอ๋อกับหยางหยางจึงมาเดินชมสวนในวังหลวงเพื่อฆ่าเวลารอ หยางหยางเมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าสร้อยของคุณหนู นางจึงพยายามทำให้คุณหนูอารมณ์ดีขึ้น
"คุณหนูของหยางหยางทำไมท่านต้องทำหน้าอมทุกข์ตลอดเวลาด้วยเ้าคะ หยางหยางอยากเห็นคุณหนูยิ้มออกมาเหมือนตอนที่อยู่บ้านเวลาที่คุณหนูยิ้มโลกทั้งใบช่างงดงามจริงๆนะเ้าคะ"
"ข้าแค่เหนื่อยเ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอกนะหยางหยาง"
หยางหยางนางหันไปเห็นผีเสื้อที่บินดอมดมชื่นชมดอกไม้ภายในสวนอยู่นั้นนางจึงเรียกให้คณหนูให้ดูด้วยความตื่นเต้น
"คุณหนูเ้าคะ ผีเสื้อสวยๆทั้งนั้นเลยคุณหนูเห็นมั้ยเ้าคะ เดี๋ยวหยางหยางจะจับมาให้คุณหนูดูนะเ้าคะ" หยางหยางว่าแล้วนางก็วิ่งไล่จับผีเสื้อจนเสี่ยวเอ๋อหลุดหัวเราะออกมาเพราะความเป็เด็กของหยางหยาง
"อย่าวิ่งเร็วนักสิ หยางหยางเราอยู่ในวังหลวงเ้าช่วยสำรวมกิริยาด้วย" เสี่ยวเอ๋อพูดไม่ทันขาดคำหยางหยางก็วิ่งชนเข้าอย่างจัง
เมื่อหยางหยางเห็นบุรุษตรงหน้าก็รู้ในทันทีว่าคุณชายท่านนี้ต้องเป็ผู้ที่มียศหรือสูงศักดิ์แน่นอน นางรีบก้มลงคำนับในทันที
"ข้าน้อยสมควรตาย ข้าน้อยสมควรตาย" ความใและความกลัวในความผิดที่นางได้สร้างขึ้นจนนางพูดแทบไม่รู้เื่ได้แต่คำนับลงพื้นดินครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อเสี่ยวเอ๋อเห็นเข้าก็ต้องรีบเข้ามาคำนับขอโทษขออภัยในความผิดของสาวใช้ตนเองอีกด้วย
"เ้าเป็สาวใช้ของจวนใดกัน ทำไมถึงได้มาวิ่งไปทั่ววังหลวงเช่นนี้นายเ้าไม่ได้สั่งสอนหรือเยี่ยงไร" บุรุษรูปงามที่ตอนนี้โมโหอย่างมากเมื่อโดนสาวใช้วิ่งชน
"อยู่จวนข้าเองเ้าค่ะ ข้าต้องขอประทานอภัยให้แก่สาวใช้ข้าด้วยที่ข้าดูแลนางไม่ดี หากท่านจะลงโทษให้มาลงโทษที่ตัวของข้าน้อยคนนี้แทน"
เสี่ยวเอ๋อนั่งคำนับลงข้างๆกายของหยางหยาง จนนางรู้สึกผิดในครั้งนี้ยิ่งนัก
"คุณหนูของข้ามิได้ทำอันใด เอาตัวข้าไปลงโทษแล้วปล่อยคุณหนูข้าไปด้วยเถิดเ้าค่ะ"
"พวกเ้าคิดว่าที่นี่เป็ที่ใดกัน ทำไมถึงกล้ากล้าทำเื่แบบนี้ทหารเอาตัวทั้งสองคนนี้ไปที่ตำหนักหลังซุนเย่เดี๋ยวนี้"
หยางหยางร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องทำให้คุณหนูของตัวเองต้องโดนโทษไปด้วย
"ฮือ ฮื้อ คุณหนูข้าน้อยขอโทษเ้าค่ะ"
"อย่าร้องเลยหยางหยางเพราะเ้าอยากให้ข้ารู้สึกดีเ้าถึงทำแบบนั้นทั้งหมดก็เป็เพราะข้า เ้าไม่ต้องเสียใจ" เสี่ยวเอ๋อเองก็คิดว่าตนเองต้องโดนโบยแน่นอน แม้ว่านางเองก็กลัวเหมือนกันแต่นางก็ยังคงไม่แสดงท่าทางอ่อนแอให้หยางหยางได้เห็น
เมื่อมาถึงตำหนักซุนเย่เสี่ยวเอ๋อต้องประหลาดใจท่านชายท่านนี้ไม่ได้พานางมาลงโทษกลับพานางมาดื่มน้ำชาและนั่งชมผีเสื้อที่กลุ่มใหญ่กว่าสวนข้างนอกตำหนักนี่ด้วยซ้ำ
"เ้าคิดว่าข้าเป็คนโหดร้ายเช่นนั้นรึ ข้าเป็ถึงองค์รัชทายาทเื่แค่เล็กน้อยถ้าข้าเก็บมาใส่ใจข้าก็คงได้สั่งปะาชาวบ้านที่ทำผิดในครั้งแรกจนหมดสิ้นสินะ" องค์รัชทายาทที่นั่งมองเสี่ยวเอ๋อพรางยิ้มออกมาที่แกล้งนางได้สำเร็จ
"ข้าขอคำนับองค์รัชทายาทอีกครั้ง เมื่อครู่ข้าน้อยต้องขออภัยที่ทำตัวล่วงเกินท่านด้วยเ้าค่ะ" เสี่ยวเอ๋อลุกขึ้นคำนับองค์รัชทายาทอย่างเป็ทางการอีกครั้ง แม้นางเคยได้ยินมาว่าองค์รัชทายมีใบหน้าที่โหดเฮี่ยมพอกันกับนิสัยที่โหดร้ายของเขา แต่ทว่าเขามิได้เป็ดั่งข่าวลือเลย
"ไม่ต้องมากพิธีมานั่งจิบน้ำชาเถิด ที่ข้าพาเ้าเข้ามาที่ตำหนักซุนเย่เพราะที่นี่มีผีเสื้อและสวนดอกไม้สวยกว่าข้างนอก เลยพาเ้าเข้ามาข้ามิได้คิดจะลงโทษเ้าหรือสาวใช้ของเ้าจริงๆหรอกนะ ว่าแต่เ้าเป็บุตรสาวของเสนาตระกูลใดกันทำไมข้าไม่เคยพบเห็นเ้าสักครา"
รัชทายาทถูกตาต้องใจเสี่ยวเอ๋อั้แ่แรกเห็นใบหน้าที่งดงามกิริยาที่อ่อนช้อยของนางดึงดูดเขายิ่งนัก
"ข้าน้อยเป็บุตรตรีของสกุลเสี่ยว นามว่าเสี่ยวหลินเ้าค่ะ"
"เ้ามาทำไมที่วังหลวง"
"เสี่ยวหลินผู้นี้มาเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อแสดงความมีน้ำใจที่พระราชทานงานแต่งให้เ้าค่ะ" เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวเอ๋อองค์รัชทายาทแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ใยแม่นางผู้นี้ต้องมีครอบครัวก่อนมาเจอกับเขากันนะ
"ที่แท้เ้าเป็ฟูเหรินของตระกูลหลินสินะ "
องค์รัชทายาทพูดเบาๆเพียงคนเดียว เมื่อเสี่ยวเอ๋อนึกขึ้นได้ว่าตนออกมาเดินเล่นเนินนานปานนี้หลินเฟิ่งคงรอนานแล้วนางจึงขอตัวกลับจวน
"ข้าน้อยเสี่ยวหลินมีความยินดีที่ได้พบกับองค์รัชทายาท และขอบคุณน้ำชาที่พระองค์มอบให้ตอนนี้ข้าน้อยต้องขอตัวกลับจวนก่อนปานนี้สามีของข้าคงรอนานแล้ว ขอให้องค์รัชทายาทมีสุขภาพแข็งแรง " เมื่อเสี่ยวเอ๋อโค้งคำนับและเดินออกมาหยางหยางก็ไม่ลืมที่จะโค้งคำนับองค์รัชทายาทก่อนจะเดินตามคุณหนูของนางออกมาเช่นกัน
แม้ว่านางจะจากไปแล้วแต่องค์รัชทายาทยังคงนั่งนิ่งมองดูผีเสื้อบินว่ายไปมาเต็มท้องฟ้าพร้อมจิบชาเบาๆ เพียงชั่วครู่เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้นางไม่ได้กลับไปตัวเปล่าแต่นางได้ขโมยหัวใจของเขาไปด้วย ด้วยความสนใจในตัวของเสี่ยวหลินและความสวยของนาง องค์รัชทายาทได้ให้องครักษ์ส่วนตัวออกไปสืบเื่ราวของนางมาให้เขาในทันที
"เฉินอ้ายเ้าไปสืบประวัติแม่นางเสี่ยวหลินมาให้ข้าหน่อย"
เฉินอ้ายองครักษ์ประจำตัวเขาได้โค้งคำนับรับคำสั่งก่อนจะจากไปด้วยความเร็ว
"น้อมรับพระบัญชา"
ใบหน้าของแม่นางเสี่ยวหลินยังคงไม่จางหายเมื่อองค์รัชทายาทมองขึ้นบนท้องฟ้าก็ยังคงพบแต่ใบหน้าของนาง
336
