ลิขิตรัก ในกรงแค้น

        “สงสัยผมจะไม่สบาย รู้สึกปวดหัวแล้วก็ไอด้วย” ชายหนุ่มทำเสียงอ่อย พลางเหลือบตามองหญิงสาว

        “แต่ตัวคุณแทนก็ไม่ร้อนนี่คะ กินยาดักไว้ดีไหมคะ ทิชามียาติดกระเป๋ามาด้วยนะ”

        “ใกล้จะถึงบ้านแล้ว เดี๋ยวรอกินยาแล้วนอนพักทีเดียวเลยแล้วกัน ตอนนี้ผมยังไหว” แทนคุณอ้างทั้งที่ตัวเองแข็งแรงดีทุกอย่าง มารยาที่แสดงออกมานั้น เป็นเพียงสัญชาตญาณของเสือน้อยที่กำลังวางแผนครุบเหยื่อเท่านั้น ระหว่างทางเขาและเธอพักทานอาหารมื้อเย็นและแวะซื้อของกินจากร้านสะดวกซื้อติดมือมาด้วย เมื่อเดินทางมาถึงบ้านพักตากอากาศของแทนคุณ ซึ่งเป็นเวลามืด หมดแสงที่จะมองเห็นธรรมชาติอันสวยงามจากด้านนอก นันทิชาดูตื่นเต้นจนออกนอกหน้า สูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอดครู่หนึ่งจึงเดินตามเจ้านายเข้ามาภายในบ้าน

        “แล้วพริมกับคุณทียังเดินทางมาไม่ถึงอีกหรือคะ” หญิงสาววาดสายตามมองหาทุกคนอย่างผิดหวัง

        “พริมกับนายทีไม่มาหรอก คุณไม่ต้องคอยให้เสียเวลา ตอนนี้มีเพียงแค่เราสองคนเท่านั้น” แทนคุณอธิบายพร้อมกับยอมพูดความจริง

        “อะไรนะคะ” หญิงสาวหันกลับมาถามย้ำอย่างไม่เข้าใจ

        “เรามากันแค่สองคน ผมบอกคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าสองคนนั้นจะมากับเราด้วย”

        “ถ้าอย่างนั้น แสดงว่าทิชากับคุณแทนต้องอยู่บ้านนี้กันสองคนหรือคะ” ดวงตาเบิกกว้างสบตาชายหนุ่ม

        “ใช่ ก็ทำตัวเหมือนกับอยู่บ้านผมที่กรุงเทพนั่นแหละ”

        “แต่ที่นั่นมีป้านากับน้อย ไม่เหมือนกันนี่คะ”

        “เวลาผมลงโทษคุณ สองคนนั้นเคยรู้เรื่องไหม และถ้าผมจะทำอะไรคุณ สองคนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน ดังนั้นถ้าผมจะทำ ผมทำไปตั้งนานแล้ว ไม่เกี่ยวหรอกว่าจะอยู่ที่ไหน” เธอจนใจที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเจ้านายเพราะไม่ว่าอย่างไรเสีย ก็ไม่ทางชนะเขาได้ พลางหันหลังให้ชายหนุ่มอย่างไม่สนใจ ก่อนที่หญิงสาวกวาดสายตาสำรวจตัวบ้านอย่างพึงใจ

        “แค๊กๆ” แทนคุณแสร้งแสดงละครตบตา หญิงสาวหันขวับเดินเข้ามาดูอาการเจ้านายด้วยความเป็นห่วง

        “คุณแทนรีบทานยาเถอะค่ะ เดี๋ยวอาการจะแย่กว่านี้” เธอรีบควานหายาในกระเป๋าพลางหยิบขวดน้ำออกจากถุงพลาสติก ก่อนส่งทั้งหมดให้ชายหนุ่ม แทนคุณเอื้อมมือมารับไว้ สมองอันเจ้าเล่ห์กำลังประมวลหาสารพัดวิธีมาใช้กับเธอ

        “ห้องของคุณอยู่บนชั้นสองทางซ้ายมือ ผมให้คนทำความสะอาดไว้หมดแล้ว คุณเก็บกระเป๋าแล้วไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาดูพระอาทิตย์ตอนเช้า” หลังจากหญิงสาวเดินขึ้นไปอาบน้ำและพักผ่อนเพียงแค่ครู่เดียว แทนคุณรีบเดินเข้าไปในห้องนอนชั้นล่างรื้อหาผ้าขนหนูผืนเล็ก แล้ววิ่งกลับเข้ามาในครัวกดน้ำร้อนจากเครื่องลงบนผ้า ด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนมือไม้สะบัดไปมาด้วยความร้อนบวกกับความรีบทำให้ผ้าที่ได้มีอุณหภูมิสูงเกินกว่าจะเอามาทาบบนตัว ร่างสูงยืนเงอะงะครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปเปิดพัดลมเป่าผ้าผืนน้อยให้คลายความร้อนลง สองเท้าวิ่งขึ้นห้องพักด้วยความเร็ว เขาวิ่งเข้าไปในห้องนอนใหญ่สุดของบ้านแล้วใช้ผ้าที่ชุบน้ำกึ่งร้อนถูทั่วใบหน้าตามเนื้อตัวจนทั่ว พลางหาที่ซ่อนหลักฐานชิ้นน้อยนั้น แล้วล้มนอนแผ่บนเตียง ก่อนจะกดมือถือโทรหาหญิงสาว

        “มีอะไรหรือคะ” เสียงตอบรับปลายสายถามกลับมา

        “มาห้องผมหน่อย ผมรู้สึกไม่ดีเลย” เสียงกระเส่าจากชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวรีบเข้ามาดูอาการของเจ้านายภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องตรงดิ่งมาหาแทนคุณด้วยความกังวล ก่อนที่จะก้มเอามือแตะที่หน้าผากของเจ้านายที่นอนแน่นิ่งไร้เรี่ยวแรง หญิงสาวต้องชะงักถอนมือกลับโดยเร็วด้วยเพราะระดับอุณหภูมิที่สุดจนน่าตกใจ

        “คุณแทนทำไมตัวร้อนขนาดนี้ เมื่อกี้ยังดีดีอยู่เลย ให้ทิชาโทรหารถพยาบาลไหมคะ” นันทิชาไม่รอช้ารีบหยิบมือถือกดเบอร์

        “ไม่ต้องทิชา ผมยังไหว คุณช่วยเช็ดตัวให้ผมหน่อยได้ไหม” แทนคุณพูดด้วยเสียงอ่อนแรง พลางจับมือห้ามหญิงสาวเอาไว้

        “ได้ค่ะ” นันทิชารีบหาผ้าชุบน้ำบิดจนหมาดเข้ามาเช็ดตัวให้แทนคุณ มือบางค่อยๆ เช็ดที่ใบหน้าไล่ไปที่แขนช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมออก ถึงตอนนี้เธอลังเลเล็กน้อยไม่กล้าจะเอื้อมมือเข้าไปแตะเนื้อต้องตัวชายหนุ่ม ดวงตากลมโตกะพริบถี่ๆ พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่เหลือบมองแทนคุณที่นอนซมด้วยพิษไข้

        “ผมร้อนจังเลย” แทนคุณหรี่ตามองหญิงสาวเล็กน้อย แล้วดึงมือของนันทิชาเข้ามาหาตัวเอง หญิงสาวกลั้นใจปลดกระดุมเสื้อทั้งหมดของชายหนุ่มออก แล้วเช็ดตัวเพื่อคลายความร้อนออกจากตัว เธอถอดเสื้อของเขาออกมากองไว้ด้านข้าง ก่อนจะห่มผ้าให้เมื่อเช็ดตัวเรียบร้อย มือเรียวเล็กวาดไปวัดอุณหภูมิที่หน้าผากอีกครั้ง เมื่อสัมผัสได้ว่าไข้ลดลงเธอจึงเตรียมตัวกลับห้อง

        “หนาว หนาวจัง” แทนคุณหรี่ตามองหญิงสาวที่หันหลังเดินออกจากห้อง เขารีบคางด้วยเสียงกระเส่าออกมาดังๆ นันทิชาเปลี่ยนใจหันกลับเดินเข้ามาหาเจ้านายอีกครั้ง ดวงตากลมโตยืนสังเกตอาการแปลกๆ ของแทนคุณอย่างเงียบๆ ก่อนที่คนไข้กำมะลอจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบกาย

        “คุณแทนปล่อยทิชา” หญิงสาวพยายามดันมือเขาออกจากตัว หากแต่แทนคุณกลับรั้งตัวเธอเข้าไปไว้ในอ้อมอกเขา กลิ่นกายหอมละมุนของหญิงสาวที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเขาจะไม่มีวันปล่อยออกไปง่ายๆ ร้อยแผนการในสมองกลั้นออกมาเป็นแผนที่สอง

        “อย่าทิ้งผมไปไหนนะ” หญิงสาวหยุด แล้วมองไปยังใบหน้าของชายหนุ่ม เขาละเมอออกมาด้วยพิษไข้ ตัวสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด หากเมื่อนันทิชาสังเกตแล้วว่าแทนคุณไม่ได้มีเจตนา จึงผ่อนแรงไม่ต่อต้าน ปล่อยให้ชายหนุ่มกอดรัดเธอไว้ ในขณะที่คนตัวใหญ่ยังคงละเมอไม่ขาดเสียง ใบหน้าซีดเซียวราวกับไก่ต้มนั้นทำให้หญิงสาวยิ่งเห็นใจ

        “ทำไมถึงหนาวแบบนี้นะ” มือน้อยๆ ค่อยๆ เอื้อมไปกอดชายหนุ่ม เพื่อไออุ่นจากเธอจะช่วยบรรเทาพิษไข้ ก่อนที่ใครอีกคนยิ่งได้ใจเผลอดึงตัวนันทิชาเข้ามาสวมกอดแนบแน่นกว่าเดิม แล้วแอบปล่อยยิ้มออกมาตามความรู้สึก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผมปะทะเข้ามาที่จมูกเป็นระยะ เป็นกอดแรกในชีวิตที่รู้สึกแตกต่าง ความสุขเอ่อล้นจนมิอาจหาคำบรรยายใดอธิบายได้ ก่อนที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างเห็นใจครั้งสุดท้าย แล้วก้มหน้าลงจนเผลอหลับไป แทนคุณแกล้งนอนซมได้สักระยะ พลางขยับกายลุกขึ้นแอบมองให้แน่ใจว่าเธอหลับแล้วจริง ก่อนจะลุกขึ้นไปปิดประตูบ้าน ตรวจสอบความเรียบร้อย แล้วกลับเข้ามาดับไฟ พลางดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอดก่อนจะถือวิสาสะหอมแก้มนวลนิ่มฟอดใหญ่แล้วหลับไปพร้อมกัน