แม่จ๋าน้องจ๋าอย่ากินผม
ตอน วางแผนแซ่บน้อง
เรือนร่างเพรียวสวยนอนแผ่หราอยู่ข้างๆหนุ่มหล่อที่เปลือยกายล่อนจ้อน
ชุดเดรสสีแดงสดถลกเปิดถึงเนินสาว เห็นคราบขาวเขรอะแห้งกรังติดเส้นขนหรอมแหรม ร่องสีแดงสดสวยอูมช้ำจากแรงกระแทกอันยาวนานเมื่อคืน
อือ! เอสธิกครางเบาๆ นอนตะแคงกอดร่างเวตาลที่นอนหงายอยู่ ตัวเค้าซีดเผือด ราวกับโดนรีดน้ำออกไปทั้งตัว
เด็กสาวตัวน้อยยืนท้าวสะเอวอยู่ข้างล่างบ้านทรงปราสาทสูง สักพักเธอะโโหยงทีเดียวลอยขึ้นสูงถึงหลังคาบ้าน
ใบหน้าเล็กขาวโผล่ที่หน้าต่างห้องนอนแล้วตัวก็ร่วงลงพื้นดินแบบสโลวโมชั่น กระโปรงจีบปลิวว่อน ผมเปียสองจุกสะบัดไหว
ผีน้อยมายูะโลอยขึ้นลอยลงอยู่สามที ทุกทีที่หน้าเธอโผล่ขอบหน้าต่างปากะโดังลั่น
"เฮ้โล่ว"
"มาเตอร์ฟักเก้อ"
"ลืมอะไรหรือเปล่า"
เวตาลสะดุ้งตื่นด้วยความใ เค้าดึงผ้าห่มพันเอวแล้ววิ่งมายืนข้างหน้าต่าง ก้มมองลงพื้นดินหาเ้าของเสียง
ฟ้าววว! มายูกระโจนลอยขึ้นมาอย่างกับจอมยุทธ์ในหนังจีน เธอเอาสองมือเกาะขอบหน้าต่างแล้วเอาคางวางไว้บนหลังมือ สภาพห้อยขาลงไปแบบจิ้งจกเกาะหน้าต่าง
เย้ย! ผีหลอก! เวตาลใล้มก้นจ้ำเบ้า
ชู่วส์! ๆ ผีเด็กตัวน้อยเอานิ้วชี้จุ๊ที่ปาก "อย่าเสียงดังไปเดี๋ยวแม่นายตื่น"
"เธอนั่นแหละเสียงดัง ชั้นอุส่าห์สยบเธอได้" หนุ่มเวตาลลุกบ่น
"ไม่มีใครได้ยินเสียงฉันหรอก นอกจากนาย" มายูเอ่ย เธอยังเกาะขอบหน้าต่าง ห้อยตัวลงไปชั้นล่าง ดูตลกมาก
"แล้วมาทำไมแต่เช้า" เวตาลบ่น
"เอ้า ก็ช่วยจนสำเร็จแล้วนี่ เซ่นของไหว้ชั้นสิ" มายูทวง
"แล้วตกลงอยากกินอะไร" หนุ่มหล่อถามและลุกหาเสื้อผ้ามาใส่
"อยากกินชาบู"
"เหอะ ๆ เธอไม่กินหัวหมูหรือเป็ดย่างอะไรแบบนั้นเหรอ" เวตาลหัวเราะ
"ก็อยากกินชาบูอ่ะ เคยเห็นแต่ในหนัง ไม่เคยรู้เลยว่ารสชาติมันเป็ยังไง" ผีน้อยในร่างเด็กอนุบาลตอบ
"เอ้าก็ได้ ๆ ลงไปรอข้างล่างแล้วเลิกทำตัวน่ากลัวซักทีเถอะ"หนุ่มน้อยสั่ง
เค้าหยิบกุญแจรถหรูแล้วเดินลงไปสตาร์ทเก๋งสปอร์ตสองประตูสีแดง
แว่บบบบ! มายูหายตัวมานั่งข้างๆ
เย้ยย! เวตาลใร้อง "ทำไมเธอไม่เปิดประตูเข้ามาดีๆ"
แฮร่! ๆ ผีน้อยยิ้มแฉ่ง
บรืนนน! ๆ รถแล่นออกจากบ้านหรู เด็กสาวเอาสองมือเกาะคอลโซลหน้าและมองออกไปข้างนอกอย่างตื่นเต้น
"อื้ม ถามหน่อยสิ ทำไมครอบครัวฉันรวยจัง เกิดมาก็เห็นแม่รวยแล้ว เธอทำงานอะไร"
"ก็แวมไพร์มีอายุหลายร้อยปี คิดดูซิจะมีเวลาหาเงินมากขนาดไหน แม่นายก็รับมรดกมาจากยาย ยายนายก็รับมาจากทวด มีแต่จะรวยขึ้นไปอีก"
รถแล่นมาถึงห้าง เวตาลจับมือน้อยมายูเดินจูงเหมือนพ่อกับลูก
เค้าพูดคุยกับผีน้อยไปเรื่อยๆ ทว่าทุกคนในห้างกลับมองแปลกๆเพราะไม่มีใครเห็นร่างมายู
"มากี่ที่ครับ" พนักงานร้านชาบูเ้าดังถามหนุ่มหล่อ
"สองครับ" เวตาลตอบ
"แล้วไหนอีกคนล่ะครับ" พนักงานโยกหน้ามองข้ามหัวเด็กหญิง
"เอ้ย! หนะ หนึ่งที่ครับ" เวตาลเพิ่งนึกได้ เค้าพามายูนั่งหลบที่โต๊ะมุมร้าน นั่งกินชาบูร้อนๆกันอย่างเอร็ดอร่อย
"แล้วกับยัยอุนจิต้องทำไง แล้วยายนมโตอีก" (อุนจิ=จีอุน) (ยายนมโต=โอลีฟ)
มายูคีบเนื้อหอมฉุยลอยยกขึ้นเหนือหัว ควันขาวลอยฟุ้ง เงยหน้าเล็กๆขึ้นแล้วกัดกินอย่างสุดฟิน "ก็ทำแบบเดิม กระแทกพวกหล่อน" เธอตอบ
"ง่ายขนาดนั้นเลยหรือ" เวตาลตาโต
"ไม่ง่ายหรอกเ้าเบื้อกเอ้ย น้องสาวนายน่ะเป็แวมไพรเด็กสุด เรี่ยวแรงมากสุด อย่าคิดว่าจะปล้ำไหว" ผีเด็กตัวน้อยเอ่ย
"เหรอ" เวตาลหูผึ่ง
"ใช่แล้ว ขืนเอาเสียบเข้าไปแล้วหล่อนดิ้น มีหวังของนายได้หักคารู คอนายก็น่าจะโดนหักด้วย" ผีเด็กมายูเอ่ย
"แล้วต้องทำยังไงล่ะ" เวตาลเสียงดัง ทุกคนในร้านหันมามองเค้าอย่างงวยงง ต่างก็คิดว่าหนุ่มน้อยคนนี้ท่าทางจะเป็บ้า ด้วยนั่งพูดคยเดียวอยู่นานสองนาน
"โถ่เอ้ย นายนี่มันไก่อ่อนจริงๆ" มายูบ่น
"แล้วไงล่ะ ช่วยบอกชั้นทีเถอะ นะนะ เดี๋ยวแกะกุ้งให้กิน" เวตาลอ้อนสุดขีด
"เคยดูป่ะหนังโป้" เด็กน้อยถาม
อื้มม!
"นายคิดว่าจะเดินเข้าไปเสียบๆแล้วจบงั้นรึ"
"แล้วไงอ่ะ"
"นายต้องเล้าโลมสิ นี่ต้องให้ชั้นสอนจริงๆเหรอ" มายูชักโมโห
"อ้าว ก็เธอบอกว่าอายุสองร้อยปีแล้วนี่ เธอก็ต้องมีความรู้มากกว่าฉันสิ" เวตาลย้ำ
"อื้ม มันก็จริงน่ะนะ จำไว้ ชั้นเกิดเป็แม่นายได้สองสามรอบ" มายูตอบ
"แต่เดี๋ยวบอก ขอกินก่อน"
เวตาลนั่งรอฟังจนปากแห้ง
ง่ำ! ๆ ๆ เออะ!
"นายต้องใช้ปาก ใช้ลิ้น ทำให้น้องสาวนายอ่อนแรง เล้าโลมหล่อนให้หายใจระทวยราวกับปลาที่ขาดน้ำ หายใจพะง่าบ ๆ"
อือ! แจ๋ว! เวตาลพยักหน้า
แปล๊บ! ๆ ๆ ๆ ผีเด็กเเลบลิ้นแล้วละเลงรัวใส่อากาศ (เลียนแบบในหนังโป๊)
เวตาลแลบลิ้นยาว ทำท่าตาม แผล็บ! ๆ ๆ ๆ
อร๊าย! ว๊ายยย! ลูกค้าสาวในร้านร้องลั่น ด้วยคิดว่าหนุ่มโลกจิตล้อเลียนหล่อน (พวกหล่อนมองทะลุหัวมายูมาเห็นเวตาลแลบลิ้น)
"ช่วยด้วย คนโรคจิตช่วยด้วยค่ะ" สาวๆในร้านกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่
สุดท้ายหนุ่มหล่อก็โดนเชิญออกจากร้าน
3K
