เจ้าเด็กดื้อของพี่

(โซฟา / แสงไฟสลัว / เสียงหายใจยังไม่เป็๲จังหวะ)

“อะ…อือ…”

เสียงครางเบา ๆ หลุดจากริมฝีปากเธียรญาเมื่อเขาก้มลงจูบต่ำเรื่อย ๆ

ริมฝีปากของเขาไม่ใช่แค่จูบ

มันลากไล้ไปตามเนินไหล่—ลมหายใจร้อน ๆ ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

เขาเงยหน้าขึ้น สบตาเธอ

ดวงตาคมดุคู่นั้นมองเหมือนกำลังถามว่า “เจ๊พร้อมแค่ไหน?”

เธียรญาสบตากลับ ไม่พูดอะไร

แต่การที่มือเธอกดหลังเขาให้แนบลงมากกว่าเดิม ก็บอกคำตอบหมดแล้ว

“รู้ไหม…” เขาเอ่ย เสียงแ๶่๥เบาแต่จริงจัง

“ตอนแรกผมแค่อยากได้คุณ… แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เ๹ื่๪๫บนเตียงอีกแล้ว”

เธอชะงัก—ประโยคนั้นมันตรงเกินไป

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เชื่อง่าย แต่คำพูดนี้ดันทำให้ใจเธอเต้นแรงกว่าตอนเขาปลดเสื้อผ้าอีก

“อย่าเพิ่งพูดอะไรที่มันเกินตัว เด็กน้อย”

เธอพยายามเบี่ยง เบาเสียงลง แต่ไม่ได้ผล… เพราะเขาโน้มหน้ามาใกล้จนเธอหนีไม่ได้แล้ว

“ผมไม่เด็กหรอกครับ ถ้าคืนนี้… คุณยังไม่ลืมผม”

เขาพูดจบก็ลากจูบกลับมาอีกครั้ง พร้อมกดร่างเธอแนบลงกับโซฟาเต็มตัว

ลมหายใจร้อนแรง ผิวเนื้อแนบกันจนไม่เหลือช่องว่าง

แต่ในวินาทีนั้น… ความเงียบในใจเธอกลับดังกว่าทุกอย่าง

“ทำไมรู้สึก…กลัวจะลืมเขาไม่ได้วะ