(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 42 หญ้าหนึ่งกำมีน้ำหนักเท่าไหร่? (รีไรต์)

แม่เฒ่าเว่ยคิดว่าวันนี้คงมีของไม่น้อย จึงตกลงกับผู้เฒ่าสวีว่า ถ้าตอนเที่ยงพวกนางยังไม่กลับมา ก็ให้รอสักครู่แล้วพาพวกนางกลับไปด้วย

ผู้เฒ่าสวีตอบตกลงทันทีเพราะจะได้เงินเพิ่ม

แม่เฒ่าเว่ยจูงมือซิ่งซิ่งข้างหนึ่ง อีกข้างจูงอวี้หย่งจวี๋เดินเข้าไปในเมือง

"พวกเราไปขายสมุนไพรกันก่อน" แม่เฒ่าเว่ยปรึกษากับเด็กทั้งสอง "พอขายสมุนไพรเสร็จแล้ว ย่าจะซื้อของอร่อย ๆ ให้พวกหลาน"

ซิ่งซิ่งพยักหน้ารับอย่างรู้ความ อวี้หย่งจวี๋ก็ไม่ยอมน้อยหน้า นอกจากพยักหน้าแล้วยังถามท่านย่าอย่างกระตือรือร้น "ย่าครับ ย่าเหนื่อยไหม? ข้าช่วยถือให้ไหม?"

แม่เฒ่าเว่ยหัวเราะอย่างเอ็นดู "หญ้าหนึ่งกำจะหนักเท่าไหร่กัน?"

ซิ่งซิ่งก็หัวเราะขบขัน

อวี้หย่งจวี๋รู้สึกตัว เขินอายจนหน้าแดงไปทั้งดวง

ย่าหลานทั้งสามพูดคุยหัวเราะกันไปที่ร้านเหรินฮุ่ยถังที่เคยขายสมุนไพรจัวซินครั้งก่อน

ยังไม่ทันได้เดินไปถึงร้านเหรินฮุ่ยถัง ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากร้านขายยาฝั่งตรงข้าม

เสียงนี้แม่เฒ่าเว่ยคุ้นเคยดี เพียงได้ฟังก็รู้ทันทีว่าเป็นเสียงของแม่เฒ่าหลิวที่นั่งรถมาด้วยกันก่อนหน้านี้

"เฮ้ย ๆ ๆ สมุนไพรของข้าคุณภาพดีขนาดนี้ ทำไมถึงให้เงินแค่นี้ นี่มันรังแกกันชัด ๆ!"

ย่าหลานทั้งสามคนอยากรู้อยากเห็น จึงมองเข้าไปในร้านขายยา ก็เห็นว่าแม่เฒ่าหลิวกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกับเถ้าแก่ร้านขายยาอยู่จริง ๆ

ผ้าที่ปิดคลุมตะกร้าที่แม่เฒ่าหลิวสะพายอยู่ถูกเปิดออก ภายในนั้น ไม่ใช่ "งานเย็บปัก" อย่างที่นางกล่าวอ้าง แต่เป็นสมุนไพรแห้ง ๆ ราว 2-3 ชนิด

เถ้าแก่ร้านขายยาทำหน้าระอา "ป้าครับ สมุนไพรของป้าตากแดดนานเกินไป สารสำคัญแทบไม่เหลือ ข้าให้ห้าสิบอีแปะก็ถือว่าข้าเห็นใจแล้วนะครับ"

แม่เฒ่าหลิวไม่ยอม โต้เถียงไปมา สักพักก็เอาผ้ามาคลุมตะกร้าไว้เหมือนเดิม แล้วพูดด้วยความโมโหว่า "ถ้าแกไม่เอา งั้นข้าไปขายร้านเหรินฮุ่ยถังที่อยู่ตรงข้ามก็ได้!"

เถ้าแก่ร้านขายยาได้แต่ยิ้มแห้ง แล้วผายมือเป็นเชิงว่าตามสบาย แล้วพูดว่า "ป้าครับ ข้าพูดจริง ๆ นะ ยาสมุนไพรแบบนี้ ถ้าเอาไปขายร้านเหรินฮุ่ยถัง ราคาที่เขาให้อาจจะไม่สูงเท่าข้าก็ได้"

ตอนแรกนางคิดว่าจะขู่เถ้าแก่ร้านขายยา พอได้ยินอย่างนั้น แม่เฒ่าหลิวก็ลังเลขึ้นมาทันที

แต่ในขณะที่แม่เฒ่าหลิวกำลังลังเลใจอยู่นั้น เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นว่าแม่เฒ่าเว่ยกับหลานตัวน้อยอีกสองคน กำลังยืนดูเหตุการณ์อยู่หน้าร้านพอดี

แม่เฒ่าหลิวติดกับดักของตัวเอง ไม่สามารถกลับคำพูดได้

นางตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว "ข้าไม่เชื่อหรอก!"

เมื่อแม่เฒ่าหลิวออกมาพร้อมตะกร้า แม่เฒ่าเว่ยยังจำได้ถึงคำพูดที่อีกฝ่ายเคยพูดถึงซิ่งซิ่งก่อนหน้านี้ นางจึงพูดอย่างไม่สุภาพว่า "เจ้าไม่ได้บอกหรอกหรือว่าจะไปขายงานเย็บปัก?"

แม่เฒ่าหลิวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย จึงแก้ตัวว่า "งานเย็บปักขายไปแล้ว นี่ไง ข้ายังมีสมุนไพรอีกนิดหน่อย ก็เลยเอามาแลกเป็นเงิน..."

แม่เฒ่าเว่ยหัวเราะเบา ๆ โดยไม่ได้เปิดโปงอีกฝ่าย

นางลงรถพร้อมกับแม่เฒ่าหลิว หลังจากนั้นก็พูดกับซูโหรวเอ๋อร์อีกเพียงครู่หนึ่ง แม่เฒ่าหลิวเดินจากไปเร็วกว่านางเพียงไม่กี่ก้าว จะมีเวลาไปขายงานเย็บปักที่ไหนกัน?

ชัดเจนว่าแม่เฒ่าหลิวไปขุดสมุนไพรมาจากที่ไหนสักแห่ง และไม่อยากบอกคนอื่น จึงแอบซ่อนไว้ แล้วยังเอางานเย็บปักมาบังหน้า

แม่เฒ่าหลิวเดินไปทางร้านเหรินฮุ่ยถัง แม่เฒ่าเว่ยก็พาอวี้หย่งจวี๋และซิ่งซิ่งเดินไปทางร้านเหรินฮุ่ยถังเช่นกัน

แม่เฒ่าหลิวชะงักเท้า กระชับตะกร้าแน่นขึ้น มองแม่เฒ่าเว่ยอย่างระแวง "เจ้าตามข้ามาทำไม?"

สมุนไพรจัวซินครั้งนี้ได้รับการอนุมัติต่อหน้าทั้งครอบครัวแล้ว แม่เฒ่าเว่ยหัวเราะเบา ๆ "ข้าก็กำลังจะไปร้านเหรินฮุ่ยถังพอดี ไม่ได้หรือ?"

แม่เฒ่าหลิวถูกถามกลับจนพูดไม่ออก จึงได้แต่เร่งฝีเท้าเข้าไปในร้านยาเหรินฮุ่ยถัง แล้วตะโกนเรียก

"เถ้าแก่ อยู่หรือไม่ ข้ามีสมุนไพรเก่าแก่ล้ำค่ามา ท่านรับซื้อหรือเปล่า" 

เถ้าแก่ร้านยาเหรินฮุ่ยถังเดินออกมาจากหลังโต๊ะจ่ายเงินด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม "รับสิ แน่นอนว่ารับซื้อ ขอถามหน่อยว่าสมุนไพรอยู่ที่ไหน ข้าขอตรวจดูสักหน่อย"

แม่เฒ่าหลิวจึงมั่นใจ และเปิดผ้ากระสอบที่คลุมตะกร้าอยู่ออก 

เถ้าแก่ก้มลงมองดูใกล้ ๆ สีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังกลับแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวังโดยพลัน 

แม้กระทั่งคำพูดก็ยังตะกุกตะกักด้วยความตกใจ "พี่สาว นี่หรือคือ... สมุนไพรเก่าแก่ล้ำค่าที่ท่านว่าหรือ?"

"ใช่แล้ว" 

เถ้าแก่ถอนหายใจด้วยความจนใจ 

แม่เฒ่าหลิวเห็นสีหน้าผิดปกติของเถ้าแก่ ก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี 

ลูกชายของนางเคยพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นว่า สมุนไพรพวกนี้อย่างน้อยต้องขายได้หนึ่งตำลึงเงิน แต่พอมาถึงร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในสองเมืองนี้ ทำไมถึงดูไม่เป็นอย่างที่เขาพูดเช่นนี้ 

คำพูดของเถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังก็คล้าย ๆ กับร้านขายยานั้น บอกว่าสมุนไพรตากแดดนานเกินไป สรรพคุณเลยไม่ค่อยดีแล้ว

เพียงแต่เถ้าแก่ร้านขายยาอีกร้านพูดถูก เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังเลยยอมให้ราคาแค่สี่สิบห้าอีแปะ

ต่ำกว่าร้านก่อนหน้านี้ที่บอกว่าจะขายห้าสิบอีแปะเสียอีก

แม่เฒ่าหลิวถึงกับตาค้าง

"ไม่จริง ท่านลองดูอีกทีสิ สมุนไพรนี่มันขึ้นอยู่บนหน้าผา หายากมากนะ..." แม่เฒ่าหลิวเริ่มร้อนรน "ถ้าตากแดดนานเกินไปจนแห้ง เติมน้ำเข้าไปก็สิ้นเรื่อง"

เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังได้แต่อธิบายอย่างจนใจ "สรรพคุณของยาน่ะ ไม่ใช่เรื่องแค่เติมน้ำหรือไม่เติมน้ำก็แก้ได้หรอก ป้า ลองดูอีกทีเถอะ ร้านข้าให้ได้แค่สี่สิบห้าอีแปะจริง ๆ"

แม่เฒ่าหลิวพูดไม่ออก

ตอนนี้เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังสังเกตเห็นแม่เฒ่าเว่ยที่อยู่ข้างหลังแม่เฒ่าหลิวแล้ว

เขามองแม่เฒ่าเว่ยอย่างคุ้นตา เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นซิ่งซิ่ง ก็พลันนึกออกทันที

"อ๊ะ พวกท่านนี่เอง" เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังตบมือเสียงดัง นึกออกแล้วก็ยิ้ม "คราวก่อนต้องขอบคุณพวกท่านมาก ข้าถึงได้ขายของให้บ้านตระกูลหูได้"

แม่เฒ่าเว่ยยิ้มแล้วพูดว่า "เถ้าแก่ยังจำได้อีกหรือ? ช่างบังเอิญจริง ๆ สองวันที่ผ่านมานี้หลานสาวข้าไปเจอสมุนไพรจัวซินมาอีกต้นหนึ่ง ร้านท่านยังรับซื้ออยู่รึเปล่า?"

พอเถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังได้ยินว่ามีสมุนไพรจัวซินอีกต้นหนึ่ง ดวงตาเขาพลันเป็นประกาย รีบพยักหน้าเร็วรัว "รับสิ รับสิ! ท่านมีของดีอีกแล้วเหรอ?"

แม่เฒ่าเว่ยหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ข้างในนั้นห่อสมุนไพรจัวซินคุณภาพเยี่ยมที่ซิ่งซิ่งหาเจอมาเอาไว้

เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังรับมาด้วยความตื่นเต้น เพียงแค่เหลือบมองเส้นใบ รูปทรงของต้น ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของชั้นยอด!

เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังเอ่ยปากชมไม่หยุดปาก "ไม่เลวเลย ไม่เลวจริง ๆ! สมุนไพรจัวซินที่มีรูปทรงแบบนี้ ช่างหายากมาก!"

เขาฉีกยิ้มกว้างจนหุบไม่อยู่ ถามขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจว่า "ไม่ทราบว่าป้าหาสมุนไพรจัวซินชั้นยอดแบบนี้มาจากที่ไหนหรือ?"

แม่เฒ่าเว่ยยืดอกอย่างภาคภูมิใจ พูดเน้นย้ำว่า "หลานสาวตัวน้อยของข้าเป็นคนหาเจอ ซิ่งซิ่งของเราช่างโชคดีจริง ๆ! ตอนออกไปขุดผัก เจอมันขึ้นอยู่ในซอกหินใต้หน้าผา นางก็ฉลาด รีบเก็บเอามาให้ข้า"

เถ้าแก่ร้านเหรินฮุ่ยถังกล่าวชม "โอ้โห ท่านป้า หลานสาวของท่านนี่ช่างโชคดีจริง ๆ! รู้ไหมว่าสมัยนี้สมุนไพรจัวซินหายากมาก บางทีทั้งเดือนก็ยังหาไม่ได้สักต้นเลย อย่างต้นที่หลานสาวท่านเก็บมายิ่งเป็นของล้ำค่ามาก ถ้าเอาไปทำยา ต้องออกฤทธิ์ดีมากแน่ ๆ!"