เพื่อนกัน..มันส์ดี NC20+

แสงอรุณของเช้าวันใหม่บนยอดดอยสูงสาดส่องผ่านม่านหมอกสีขาวละมุนที่ยังคงโอบล้อมกระท่อมกระจกหรูเอาไว้อย่างหนาแน่น อุณหภูมิภายนอกลดต่ำลงจนเกือบแตะเลขตัวเดียว ทว่าภายในห้องนอนกว้างขวางอุ่นสบายด้วยเครื่องทำความร้อน เมลนอนลืมตาโพลงอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เสียงเครื่องทำความร้อนส่งเสียงฮัมเบาๆ ในความเงียบงันรอบกายไม่ได้ช่วยให้จิตใจของเธอสงบลงได้เลย ตรงกันข้าม ความคิดในหัวของเธอกลับกำลังปั่นป่วนวุ่นวายราวกับพายุหมุนที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง

เมลปรายสายตาหันไปมองคิน แฟนหนุ่มร่างใหญ่ของเธอที่ขยับตัวตื่นลืมตาขึ้นมาพอดี คินหันมายิ้มง่วงๆ ให้เธอ "ตื่นเช้าจังเลยเมล... หนาวเหรอครับ?" คินถามพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมบ่า

"เปล่าหรอกค่ะ เมลแค่นอนไม่ค่อยหลับ" เมลตอบน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความออดอ้อนขี้เล่นเหมือนแต่ก่อน คินไม่ได้เอะใจอะไร เขาพยักหน้าแล้วลอบหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ใต้หมอนขึ้นมาเปิดหน้าจอกดส่งข้อความทันทีด้วยท่าทางรีบร้อน ก่อนจะรีบคว่ำหน้าจอลงเมื่อเมลหันมาสบตา พฤติกรรมลับลมคมในนี้ยิ่งตอกย้ำความสงสัยและทำให้เมลรู้สึกปวดแปลบในอก

"เดี๋ยวคินนอนต่ออีกหน่อยนะ เมลจะออกไปชงกาแฟข้างนอกชานระเบียงส่วนกลาง" เมลเอ่ยพลางลุกขึ้นจากเตียงนอน คินตอบรับพึมพำแล้วหลับตาลงต่ออย่างรวดเร็ว

เมลสวมเสื้อคลุมผ้าขนหนูสีขาวหนาเดินออกจากห้องนอนไปยังลานโถงส่วนกลางของวิลล่าพัก ที่นั่นเธอพบกับ แพร แฟนสาวของวินที่กำลังยืนชงชาอุ่นๆ อยู่หน้าเคาน์เตอร์กาแฟ แพรสวมเสื้อกันหนาวคอเต่าสีเข้มและมีผ้าพันคอผ้าขนสัตว์ผืนหนาพันปิดรอบลำคอไว้อย่างมิดชิด ทั้งที่อากาศภายในโถงมีเครื่องทำความร้อนอุ่นสบาย

เมื่อแพรหันมาเห็นเมล เธอสะดุ้งตัวโยนเล็กน้อยด้วยท่าทีหวาดผวา ก่อนจะรีบปรับสีหน้าและยิ้มทักทาย "อ้าว... ตื่นเช้าจังเลยเมล แพรชงชาอยู่ สนใจชงด้วยกันไหม?"

เมลเดินเข้าไปใกล้ ยืนเคียงข้างแพรพลางมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของอีกฝ่าย และลอบกวาดสายตามองไปที่ผ้าพันคอผืนหนานั้น "อากาศข้างในอุ่นจะตาย... ทำไมแพรต้องพันผ้าพันคอหนาขนาดนั้นล่ะคะ? หรือว่ามี 'ร่องรอย' บางอย่างที่ต้องซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็นกันแน่?" เมลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานใส ทว่าดวงตากลับฉายแววคมกริบดั่งใบมีดที่กรีดลึกลงกลางใจคนฟัง

แพรหน้าซีดเผือดลงทันควัน มือที่ถือถ้วยชาสั่นเทาจนเกือบทำน้ำร้อนหกรดมือ เธอรีบคว้ากระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้นด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน "ปะ... เปล่าหรอกเมล ลมหนาวยอดดอยเมื่อคืนมันแรงน่ะ แพรเลยเจ็บคอ ไม่มีรอยอะไรหรอก... แพรขอตัวกลับห้องก่อนนะ" แพรละล่ำละลักตอบรัวเร็ว ก่อนจะหมุนตัวเดินกึ่งวิ่งหนีกลับห้องพักไปอย่างร้อนรนราวกับคนมีความผิดติดตัว

เมลจ้องมองตามแผ่นหลังของเพื่อนสาวด้วยสายตาเยียบเย็น ความโกรธแค้นและเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟที่สุมอยู่ในอก "ในเมื่อกล้าลักกินขโมยกินของของคนอื่น... ก็อย่าหาว่าเมลร้ายก็แล้วกัน" เธอคิดในใจพลางเหยียดยิ้มเย็นชา แผนการเอาคืนที่เจ็บแสบที่สุดด้วยการดึงวิน แฟนหนุ่มของแพร มาร่วมเกมสวาท เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ช่วงบ่ายวันนั้น บรรยากาศรอบรีสอร์ทเงียบสงบลงเพราะอากาศที่หนาวเย็นจัดทำให้ไม่มีใครอยากออกจากกระท่อมที่พัก เมลเดินลัดเลาะลงตามขั้นบันไดหินที่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำค้างและละอองหมอกที่จับตัวหนาแน่น ท่ามกลางเสียงใบสนล้อสายลมหนาวหวีดหวิวบนยอดเขา เมลลอบสังเกตเห็นวินเดินถือเบียร์กระป๋องหนึ่งมุ่งหน้าไปยังบ่อออนเซ็นกลางแจ้งส่วนกลางที่ตั้งอยู่ริมเนินเขา บ่อนี้ถูกโอบล้อมไปด้วยม่านหมอกสีขาวหนาทึบและต้นไม้ใหญ่สลับซับซ้อน ทำให้เกิดความเป็นส่วนตัวสูงมากและยากที่คนภายนอกจะมองเห็น เมลสลัดเสื้อกันหนาวออกแล้วเลือกสวมใส่ชุดว่ายน้ำบิกินี่ทูพีซสีเขียวมรกตเว้าสูงตัวจิ๋วที่เธอเตรียมมาอย่างจงใจ ชุดนี้ช่างตัดกับผิวขาวราวนมสดและเนียนละเอียดของเธออย่างโดดเด่น เมลหยิบเสื้อคลุมผ้าขนหนูตัวยาวมาสวมทับเพื่อปกปิดร่างก่อนจะเดินออกตามวินไปเงียบๆ

เมื่อไปถึงบ่อออนเซ็น เมลเห็นวินนั่งแช่น้ำร้อนแช่ตัวอยู่ครึ่งตัวท่ามกลางไอหมอกและควันอุ่นที่ลอยกรุ่นขึ้นมา ใบหน้าของวินดูเคร่งเครียดและสับสนอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มจิบเบียร์พลางแหงนหน้าหลับตาลงรับไอเย็นของหมอก เขาคงกำลังปั่นป่วนใจเรื่องแพรที่หลบหน้าและหลบเลี่ยงจูบของเขาเมื่อเช้า เมลกระตุกยิ้มมุมปากช้าๆ เธอก้าวเข้าไปใกล้ริมขอบบ่อออนเซ็น

"ขอนั่งด้วยคนนะคะวิน..." เมลเอ่ยขึ้นเสียงหวานใส ทำลายความเงียบงัน

วินสะดุ้งเล็กน้อยพลันลืมตาขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นเมลในชุดคลุมผ้าขนหนูสีขาว เขาก็ปรับสีหน้าให้ผ่อนคลายลงและส่งรอยยิ้มบางๆ มาให้ "อ้าว เมล... เชิญเลยครับ ออนเซ็นกำลังอุ่นพอดีเลย แช่ตัวคลายหนาวได้ดีมาก"

เมลค่อยๆ ปลดเข็มขัดรัดเสื้อคลุมออกช้าๆ และปล่อยให้เสื้อคลุมตัวหนาเลื่อนหลุดออกจากบ่าตกลงไปกองอยู่บนเตียงผ้าใบข้างบ่อ เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าส่วนใหญ่ภายใต้บิกินี่สีเขียวมรกตตัวจิ๋วที่โชว์เนินเนื้อขาวผ่องสะกดสายตาและเรียวขาขาวเนียน วินจ้องมองตาค้างอย่างลืมตัว ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นความเซ็กซี่ระดับทูพีซของแฟนเพื่อนสาวที่ดูเรียบร้อยน่ารักมาตลอด เมลทำเป็นไม่ใส่ใจสายตากลัดมันของวิน เธอก้าวขาเรียวยาวลงไปในน้ำร้อนออนเซ็นอย่างเชื่องช้า ละเมียดละไม พลางครางซี้ดในคอเบาๆ เพราะความอุ่นร้อนที่ปะทะกับผิวเนื้อที่เพิ่งโดนลมหนาว

เธอนั่งลงบนแท่นหินใต้น้ำแช่ตัวเคียงข้างวิน ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนใกล้ชิดกันจนไหล่แทบชนไหล่ ไอความร้อนและควันสีขาวลอยอวลปิดกั้นพวกเขาสองคนจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ

"วินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ดูเครียดๆ จังเลย" เมลเอ่ยถามพลางช้อนดวงตาคู่โตขึ้นสบตากับวินด้วยแววตาซื่อๆ แต่แฝงความห่วงใยที่แสนยั่วยวนจนวินรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งกาย

วินถอนหายใจยาว จิบเบียร์อีกอึกใหญ่เพื่อดับความร้อนรุ่มในใจที่เพิ่งปะทุขึ้นจากการเห็นหุ่นสะบึมของเมล "ก็เรื่องเดิมๆ แหละครับเมล... เรื่องแพรน่ะ วินรู้สึกว่าช่วงนี้แพรทำตัวแปลกๆ ดูมีลับลมคมในกับวินยังไงก็ไม่รู้ บางครั้งวินรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอกยังไงก็ไม่รู้ คล้ายๆ กับว่าเธอกำลังปิดบังเรื่องสำคัญบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างทริปนี้" ชายหนุ่มระบายความอึดอัดใจออกมาอย่างพรั่งพรู

"วินเคยคิดไหมคะว่า... บางทีคนอื่นๆ อาจจะกำลังมีความสุขสนุกสนานกันที่ไหนสักแห่งในม่านหมอก ปล่อยให้เราสองคนต้องทนจมอยู่กับความเหงาเย็นยะเยือกแบบนี้อยู่ฝ่ายเดียว?" เมลพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทงใจ วินเงียบกริบไปทันทีเพราะเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ

เมลแสร้งทำสีหน้าเห็นใจและโศกเศร้า เธอเอื้อมมือเรียวขาวใต้น้ำร้อนไปวางทับบนต้นขาแกร่งของวินเบาๆ สัมผัสอุ่นชื้นของฝ่ามือนุ่มที่ลูบไล้ไปตามหน้าขาทำให้วินสะดุ้งแปลบ สะโพกของเขารู้สึกสั่นสะท้านและตื่นตัวอย่างห้ามไม่ได้ เมลบดเบียดร่างกายสะโพกเข้าหาเบียดชิดขาของวินใต้น้ำร้อนอย่างจงใจและแกล้งขยับเรียวขาถูไถขาแกร่งของวินเบาๆ จนวินต้องแผ่ไอความต้องการออกมา

"เมลก็รู้สึกไม่ต่างกันเลยค่ะวิน... บางทีเราสองคนอาจจะอยู่ในชะตากรรมเดียวกันก็ได้นะคะ คินเองก็ดูห่างเหินไปมาก เมลรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวเหลือเกิน ทริปนี้ไม่ได้ทำให้เมลรู้สึกมีความสุขเลยถ้าคินยังมองแต่คนอื่น..." เมลกระซิบเสียงเครือ แสร้งทำเป็นอ่อนแอและต้องการที่พึ่งพิงเพื่อให้วินเข้าหา

วินหันมาสบตาเมล สายตาของเขามองไล่จากดวงตากลอมโตลงมาที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ และเนินอกอวบขาวผ่องของเมลที่ลอยอยู่ปริ่มผิวน้ำอุ่น ไอความร้อนในบ่อและความเงียบของม่านหมอกกระตุ้นอารมณ์ความต้องการเบื้องลึกของวินให้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ความสับสนและความแค้นใจในพฤติกรรมของแพรทำให้วินตัดสินใจตอบรับเสน่หาของเมลอย่างไม่ลังเล

"เมล..." วินเอ่ยเสียงพร่า มือหนาของเขาเริ่มขยับไปจับสะโพกคอดกิ่วของเมลใต้น้ำร้อน ลูบไล้ผิวเนียนลื่นน้ำอย่างเสน่หาดึงตัวเธอมารวมชิดอกแกร่ง

เมลลอบยิ้มหวานยั่วยวน สะใจในแผนการที่กำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบ เธอแสร้งขยับตัวเบียดชิดเข้าหา ทำทีเป็นหนาวสะท้านจากสายลมที่พัดผ่าน ทรวงอกอวบอิ่มภายใต้บิกินี่ตัวจิ๋วบดเบียดแนบชิดกับแผงอกแกร่งของชายหนุ่มใต้น้ำอุ่น ในจังหวะนั้นเอง เมลจงใจขยับสะบัดบ่าเบาๆ ปล่อยให้สายผูกบิกินี่คลายออก เผยให้เห็นความงดงามของปทุมถันคู่งามที่ชูชันท้าทายสายตาในระยะประชิด

วินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สติสัมปชัญญะเริ่มขาดผึงเมื่อเผชิญกับความเย้ายวนตรงหน้า เมลไม่รอช้า เธอเอื้อมมือไปจับข้อมือหนาของวิน ดึงลงมาสัมผัสความอ่อนนุ่มนวลเนียนของบัวตูมคู่สวยใต้น้ำร้อนออนเซ็น สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือแกร่งที่ครอบครองความอวบหยุ่น ทำให้เมลลอบสูดปากด้วยความสยิวซ่านสะท้านไปทั้งทรวง ความตึงเครียดของวินมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยแรงปรารถนาที่พุ่งทะยาน เขาขยับฝ่ามือเฟ้นคลึงความอ่อนนุ่มอย่างลืมตัว โดยมีสายน้ำอุ่นช่วยหล่อหลอมทุกสัมผัสให้ลื่นไหลและเร่าร้อน

เมลซบใบหน้าลงกับซอกคออุ่น โอบกอดรัดร่างหนาแน่นขึ้นพลางกระซิบเสียงพร่า "ช่วยเมลคลายหนาวหน่อยสิคะวิน... เมลต้องการไออุ่นจากวินเหลือเกิน จะสัมผัสลึกซึ้งแค่ไหน เมลก็พร้อมจะละลายไปกับวินแล้วค่ะ..." คำยั่วยวนแสนหวานนั้นเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดี ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัววินให้ลุกโชน พร้อมโหมกระหน่ำพายุสวาทกลางม่านหมอกในทันที!