ห้องพยาบาล...คัง มินฮยอน ถอดเสื้อออกเผยให้เห็นรอยช้ำ ตรงไหล่ข้างซ้ายอย่างชัดเจน มันแดงช้ำจนน่ากลัว
“โหว...จุนยอง นายมือหนักไปหรือเปล่า” มุน ดงกยู หันไปถาม ชเว จุนยอง หลังจากที่เห็นรอยช้ำของเพื่อนตัวเอง ในมือของเขาถือหลอดยาแก้ฟกช้ำเอาไว้
“เอายามา...” ชเว จุนยอง หยิบยาในมือของ มุน ดงกยู มา “เดี๋ยวทายาให้...”
คัง มินฮยอน เหลือบตามอง สายตาระวังตัว แต่ก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหน
“นั่นล่ะ...เป็คนต่อยก็ต้องรับผิดชอบด้วยสิถึงจะถูก” มุน ดงกยู พยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปทายาให้ตัวเอง
ชเว จุนยอง ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ คัง มินฮยอน มือของเขาสั่นน้อย ๆ ขณะเปิดฝาหลอดยา ไม่ใช่เพราะว่าเขากลัว แต่เป็เพราะว่าเขากำลังตื่นเต้น!
ปลายนิ้วแตะครีม...จากนั้นจึงทาลงไปตรงรอยฟกช้ำบริเวณไหล่ซ้ายของ คัง มินฮยอน “ตอนหมัดกระแทกเข้าไป...มันรู้สึกดีมากจริง ๆ” ชเว จุนยอง พึมพำเบา ๆ
คัง มินฮยอน สะดุ้งเล็กน้อยหลังจากที่ได้ยิน ในขณะที่ปลายนิ้วของ ชเว จุนยอง ยังคงทายาวนซ้ำอยู่ที่เดิม ััอ่อนโยนอย่างผิดเวลาของเขาทำให้ คัง มินฮยอน เม้มปากแน่น ไม่พูดอะไร...แต่จู่ ๆ เขาก็จับข้อมือของ ชเว จุนยอง เอาไว้แน่น แล้วผลักออก
“พะ...พอแล้ว ไม่ต้องทาแล้ว!”
ชเว จุนยอง นิ่งไปสักพัก...มือที่โดนผลักยังค้างอยู่ในอากาศ เขาค่อย ๆ กำหมัดแน่น เหมือนจะฝังความรู้สึกนั้นเอาไว้ในเนื้อของเขา
“อืม...” ชเว จุนยอง ส่งยาทาแก้ฟกช้ำให้กับ คัง มินฮยอน “รับผิดชอบรอยที่นายทำด้วยสิ” เขาถอดเสื้อออก แน่นอนว่ามันมีรอยช้ำมากกว่าหนึ่งรอย และรอยช้ำพวกนั้นมันเป็ฝีมือของ คัง มินฮยอน
“...” คัง มินฮยอน ใบหน้ากระตุกน้อย ๆ แม่งเอ้ย! ไอ้จุนยอง อยากให้ทามากใช่ไหม! ได้! เขาหยิบหลอดยาในมือของ ชเว จุนยอง มาก่อนจะป้ายครีมในหลอดยา แล้วกดนิ้วของเขาลงไปตรงบริเวณ มุมปากของ ชเว จุนยอง อย่างแรง!
ชเว จุนยอง มอง คัง มินฮยอน เหมือนจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว ทั้งรู้สึกเจ็บตรงแผลที่เขากดลงมา แต่ก็รู้สึกดียามที่ปลายนิ้วของเขาััลงมา จนเผลอเลียปลายนิ้วของเขาอย่างไม่รู้ตัว ทั้ง ๆ ที่มันเต็มไปด้วยกลิ่นยา แต่เขาก็รู้สึกวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก
คัง มินฮยอน ชักมือออกทันที่ เมื่อปลายนิ้วัักับลิ้นอุ่น ๆ ของเขา “นี่!”
“โทษที รู้สึกเจ็บกว่าตอนที่โดนต่อย เลยเผลอตัวนะ”
“เหอะ!” คัง มินฮยอน รีบทายาให้เสร็จ ก่อนจะโยนหลอดยาใส่ ชเว จุนยอง เขาหันไปหา มุน ดงกยู “เสร็จ หรือยัง ไปกินข้าวกัน”
มุน ดงกยู เงยหน้ามองเขาเล็กน้อย “ทายาที่หลังให้ที เอื้อมไม่ถึง”
คัง มินฮยอน พยักหน้า ก่อนจะทายาแก้ฟกช้ำให้เพื่อนของเขา
“อูยย...น่าจะเจ็บไปอีกหลายวัน” มุน ดงกยู บ่น หลังจากที่ใส่เสื้อเสร็จแล้ว มุน ดงกยู ก็เดินคู่กันไปกับ คัง มินฮยอน
“นายไม่ไปหรอ?” อัน เซจุน ถามหลังจากที่ทายาเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“พวกนายไปกันก่อนเลย เดี๋ยวตามไป”
“อืม...” อัน เซจุน พยักหน้า “ฮยอนชิก เราไปกันก่อนเถอะ”
จาง ฮยอนชิก ผงกหัวก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับ อัน เซจุน
เมื่อพวกเขาออกไปแล้ว ชเว จุนยอง ก็ต้องข่มกลั้นอารมณ์ของตัวเองลง “แม่ง! ให้ตายเถอะ ฮยอน...” ชเว จุนยอง เรียกชื่อของ คัง มินฮยอน อย่างอดกลั้น หลังจากที่สงบสติอารมณ์ลงเรียบร้อยแล้วเขาก็ออกไปจากห้องพยาบาล
่เย็น ครูฝึกสั่งให้เขาวิ่งรอบค่ายฝึกเพิ่มอีก 1 รอบ จากนั้นวิดพื้นอีก 100 ครั้ง ยืดเหยียดอีก 100 ครั้ง ซิทอัพอีก 100 ครั้ง แล้วจึงปล่อยให้ทหารใหม่กลับที่พักได้
“โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว...” มุน ดงกยู บ่นออกมาหลังจากผ่านการฝึกนรก
คัง มินฮยอนหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสภาพของเพื่อนสนิทของเขา “ก็ถึงได้บอก ให้ออกกำลังกายบ้างไง”
“แม่งเอ้ย! ปวดไปทั้งตัวแล้วนี่”
“อดทนหน่อย คงเป็แบบนี้ไป 5-6 สัปดาห์ ทำใจให้ชินซะั้แ่เนิ่น ๆ” คัง มินฮยอน บอกเพื่อนของเขา
“พวกนายสองคน ยังไหวกันได้ยังไง” อัน เซจุน นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงของเขา
“...” คัง มินฮยอน ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “ออกกำลังกาย” ก่อนจะคว้าเอาผ้าขนหนูของเขา และตรงไปยังห้องอาบน้ำ
“มินฮยอน จะไปอาบน้ำแล้วหรอ” มุน ดงกยู มองเพื่อนเขาเดินออกไป อยากจะลุกตามไป แต่ลำพังแค่ยืนก็จะยืนไม่ไหวแล้ว
หลังจากที่ คัง มินฮยอน ออกไปได้ไม่นาน ชเว จุนยอง ก็ตามออกไป
ห้องอาบน้ำรวมของค่ายทหาร ไฟหลอดยาวกระพริบแ่ ๆ จากเพดาน ไอน้ำลอยปกคลุมทั่วห้อง เสียงน้ำจากฝักบัวดังกบเสียงพูดคุยรอบ ๆ ในห้องอาบน้ำมีทหารอีก 4-5 นายอาบอยู่ด้วย แต่มุมที่อยู่ทางขวาสุดมีเพียงแค่ คัง มินฮยอน เท่านั้น
ชเว จุนยอง ยืนมองอยู่ห่าง ๆ มองดูหยดน้ำที่ไหลตามโครงหน้าลงสู่ลำคอที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ ที่เกิดจากเขานั้นมัน... ชเว จุนยอง เดินเข้าไปด้านหลัง คัง มินฮยอน
“ตรงนี้ว่าง” เขาวางตะกร้าสบู่ลงใกล้ ๆ กับตะกร้าสบู่ของอีกฝ่าย
คัง มินฮยอน ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถูตัวของเขาต่อไป
“ยังเจ็บอยู่ไหม...ตรงไหล่”
คัง มินฮยอน ไม่ตอบทันที เขาฟอกสบู่ที่หน้าแข้งของเขาอย่างระมัดระวัง “นิดหน่อย...”
“จริงเหรอ?”
“...” ให้ตายเถอะ! อย่าบอกนะว่าไอ้บ้านี่ มันเปลี่ยนเป้าหมายแล้ว คัง มินฮยอน รู้สึกขนลุกซู่ ขึ้นมาทันที เขาเผลอหลบสายตาลงต่ำเพราะไม่กล้ามองหน้า ชเว จุนยอง แต่สายตาเ้ากรรมดันไปเห็นไอ้สิ่งที่ห้อยอยู่ตรงหว่างขาของเขาเข้าพอดี ไอ้ตรงนั้นของไอ้ ชเว จุนยอง มันแข็งตัวแล้ว ขนาดของมันใหญ่กว่าของเขาอีก ‘แม่งเอ้ย!’
คัง มินฮยอน รีบล้างตัวอย่างรวดเร็ว จะได้ออกไปจากบรรยากาศน่าอึดอัดตรงนี้สักที
จังหวะนั้นทหารคนอื่นเริ่มทยอยออกไป เหลือแค่เขาสองคนในห้องอาบน้ำที่เริ่มเงียบ เสียงฝักบัวยังคงไหล แต่ความตึงเครียดในอากาศกับหนักหนากว่าเดิม
“ตอนที่ถูกหมัดนายกระแทกใส่ มันเจ็บสุด ๆ ไปเลย และตอนที่นายหายใจสะดุด ตอนโดนหมัดแรกเข้าไป มันติดอยู่ในหัว...ไม่ยอมหาย”
คัง มินฮยอน หันไปมองเขาตรง ๆ เป็ครั้งแรก สายตาของเขาไม่ใช่แค่คนหลงรัก แต่มันคือสายตาของคนที่เข้าขั้นหลงใหลเลยก็ว่าได้ มือของเขาจับฝักบัวแน่น
“เลิกพูดจาแปลก ๆ ได้แล้ว” คัง มินฮยอน ปิดฝักบัวหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวของเขาอย่างช้า ๆ แต่ในใจของเขากับร้องะโเสียงดังว่าให้รีบออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด!
“แปลก ยังไง?”
“...” คัง มินฮยอน รีบหนีออกไปอย่างรวดเร็ว แม่งเอ้ย! ดูสายตาไอ้บ้านั่นสิ แค่นึกถึงสายตานั่น ก็ทำเอาเขาเสียวสันหลังแล้ว ผิดพลาด! มันผิดพลาดตรงไหนกัน ไอ้เกย์ 3 ตัวนั่นมันต้องตัวติดกันไม่ใช่หรอ?
ทำไมไอ้ ชเว จุนยอง ถึงได้มาตามติดเขาแทนล่ะ คัง มินฮยอน เดินมาจนถึงที่พักเขาหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาเปลี่ยน ภายในใจก็ยังสับสนวุ่นวาย ไม่อาจหาข้อสรุปได้ว่ามันผิดพลาดตรงไหนกัน
“มินฮยอน อาบน้ำเร็วจัง” อัน เซจุน ที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงถามเขา
คัง มินฮยอน ชักสายตามอง อัน เซจุน ด้วยความหงุดหงิด เขาก็พยายามไม่ไปยุ่งกับ อัน เซจุน แล้วนะ แต่ทำไมเ้าบ้านั่นถึงเป็แบบนั้นกัน
อัน เซจุน สะดุงหน่อย ๆ เมื่อ คัง มินฮยอนมองมา “เออ...มินฮยอน ผะ ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า”
“เปล่า...โทษที ่นี้มีแต่แมลงน่ารำคาญเข้ามากวนอยู่เรื่อย” คัง มินฮยอนตอบออกไป หลังจากที่เห็น ชเว จุนยองเดินเข้ามาในห้องพัก...
“...”
13K
