เเล้วฉันก็หันมาสนใจบทสนทนาของหัวหน้าชนเผ่าต่อ ไหนๆไปถึงไหนละ
“ท่านรองเเม่ทัพเฟยฟาข้าว่าลูกสาวคนกลางของข้าต้องเหมาะกับท่านเเน่ๆ”
ว้าว ฟาฟาโดนละสิ ที่จริงในนิยายมันเขียนเเค่ไม่กี่บรรทัดว่าเพราะหัวหน้าชนเผ่า้าเเสดงถึงความซื่อสัตย์ต่อเเคว้นเหิงเลยยกสูกสาวของตนเองให้
เเต่เพราะท่านเเม่ทัพยังไม่้ามีใครเเละรองเเม่ทั้งหลายก็ไม่้าลูกสาวหัวหน้าชนเผ่าเลยได้มาเป็อนุภรรยาของเยี่ยนอ๋องเเทนเพราะเยี่ยนอ๋องมีชายาเอกคือเมย์เเละมีชายารองอีกคนอยู่เเล้ว
เเละด้วยความที่ลูกสาวหัวหน้าชนเผ่าได้เป็เเค่อนุภรรยาเลยไม่พอใจ ก็ได้สร้างความวุ่นวายต่างๆทั้งใช้ยาเสน่หากับหลางอ๋องเเต่ก็ไม่สำเร็จ ทั้งวางยาชายาเอกจนถึงตาย อ่า ฉันคงต้องรีบกำจัดละ
เลยไปฟ้องพ่อเเละด้วยความรักของพ่อเลยหลอกล่อให้หลางอ๋องเเละเยี่ยนอ๋องไปอยู่ในกับดักของศัตรูซึ้งฉันอ่านจบถึงเเค่เท่านั้น
บอกตรงให้ตายก็ไม่ให้นางนี้มาเป็น้องสะใภ้ของฉันเด็ดขาด
“นี้ฟางเนข้าจะได้เเต่งงานละนะ”
เพราะฟาฟาเรียกฉัน ฉันเลยเงยหน้าขึ้นมามอง
“อ่า เเล้วเกี่ยวอะไรกับข้า”
“โห ก็เพราะว่าเ้าเป็สหายที่เป็สตรีเพียงคนเดียวของข้าไง ข้าก็อยากฟังความคิดของเ้าเกี่ยวกับการเเต่งงานในครั้งนี้”
ถึงปากฟาฟาจะบอกเเบบนั้นเเต่สายตาขอให้ช่วยเต็มที่ ยังไงการที่เก็บลูกสาวหัวหน้าชนเผ่าฉันก็ไม่้าตั้งเเต่เเรกอยู่เเล้ว
“ขอโทษนะเ้าคะ ข้าขอถามหัวหน้าชนเผ่าสักข้อได้ไหมเ้าคะ”
“เชิญ”
“ท่านอยากให้ลูกสาวท่านเเต่งงานกับคนของเราเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ใช่หรือไม่”
“ใช่”
“เห~~~ ข้าของเเนะนำนะเ้าคะ ฟาฟาน่ะไม่เหมาะที่จะเป็สามีใครหรอก นิสัยฟาฟาทั้งเ้าชู้ กะล่อนเเถมมีสาวอุ่นเตียงอีกเยอะ ข้าไม่อยากให้ลูกสาวท่านต้องช้ำใจตายเพราะคนพันธุ์นั้นหรอกเ้าคะ อีกอย่าง…”
“...”
“ท่านรองเเม่ทัพจงจือก็มีฮูหยินที่รักยิ่งอยู่เเล้ว ส่วนซงหยวนที่จริงเขาเป็องค์รัชทายาทมีคู่หมั่นอยู่เเล้วเเละถ้าหากไม่ได้เห็นควรจากฮ่องเต้ก็ไม่สามารถที่จะเเต่งงานได้ อ๋อ ท่านอย่าคิดจะให้ลูกสาวท่านเเต่งงานกับเยี่ยนอ๋องเลย”
“...”
“เพราะเยี่ยนอ๋องนั้นมีทั้งพระชายาเอกเเละพระชายารองเเล้ว ท่านคงไม่อยากให้ลูกสาวตัวเองเป็เเค่อนุภรรยาหรอกนะเ้าคะ~~”
ฉันจงใจลากเสียงยาวๆเพื่อข่มเล็กน้อย
“งะ งั้นท่านหมอละ ข้าได้ยินมาว่าท่านหมอเป็ผู้เก่งกาจของเเคว้นเหิง ชนเผ่าของข้าก็มีพืชสมุนไพรมากมายในการรักษาโรคถ้าท่านหมอเเต่งงานกับลูกสาวข้าท่านต้องได้วิชาการเเพทย์จากพวกข้าเพิ่มขึ้นเเน่”
คิดจะมาล่อลวงน้องชายสุดที่รักของฉันงั้นหรอมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก
“เื่นี้คงไม่ได้หรอกเ้าค่ะ”
“ทำไม”
“เพราะข้าเป็พี่สาวของฟางไป๋เเละข้าก็ยังไม่ได้เเต่งงาน”
“...”
“ในธรรมเนียมของพวกเาาวเเคว้นเหิง ผู้เป็น้องไม่สามารถเเต่งงานก่อนผู้เป็พี่ได้”
“...”
อ่า ชักน่าสนุกละสิ ฉันเร่ิมที่จะทำหน้าตาเเอ๊บเเบ๊วเเละดัดเสียงตัวเองให้สูงขึ้นเเละใสขึ้น
“เเต่ไม่ต้องห่วงนะเ้าคะ เพราะคนของเรายังเหลือบุรุษอยู่ในกองทัพอีกเยอะเลย”
“มะ หมายความว่าไง”
“ก็ท่านหัวหน้าชนเผ่า้าเเค่ให้ลูกสาวเเต่งงานกับคนของเราเพียงเท่านั้นไม่ใช่หรือเ้าคะ”
“นั้นมะ”
“ท่านหัวหน้าชนเผ่าเป็คนพูดเองนะเ้าคะ”
“คือว-”
“ไม่ต้องห่วงหรอกเ้าค่ะ ข้าจะหาบุรุษดีๆเหมาะกับลูกสาวท่านหัวหน้าชนเผ่าได้อย่างเเน่นอน”
“เื่นั้-”
“อ๋อเเล้วยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ข้าสงสัยด้วย ข้าได้ยินมาว่าชนเผ่าของท่านเวลาจะทำข้อตกลงกันจะต้องใช้หินเเดงบดให้ละเอียดเเล้วเอามาผสมเืของทั้งสองคนเเล้วนำมาทาที่มือเเล้วจับมือกันเเละข้ายังได้ยินมาว่าถ้าทำผิดข้อตกลงต้องโดนตัดมือด้วย คิดว่าไงเพคะ พระ ชา ยา”
ฉันได้หันไปพูดกับเมย์เพื่อให้มันร่วมเเจมด้วย สิ่งเลวๆเเบบนี้ต้องพากันทำสิถึงเรียกว่าเพื่อนเเละมันก็ไม่ทำให้ผิดหวังด้วยนะ
“ข้าคิดว่าเเต่ละที่ก็มีวิธีปฏิบัติที่ไม่เหมือนกันเพราะงั้นพวกเราควรที่จะทำข้อตกลงทั้งสองวิธีจะได้ไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่ไม่ปฏิบัติตามเพียงเพราะไม่ใช่ธรรมเนียมของตัวเอง”
สมเเล้วที่เป็เพื่อนฉัน หัวไวดี ถึงคนอื่นไม่รู้เเต่ฉันรู้ยะเพราะฉันอ่านนิยายมา มันจะมีตอนที่พวกชนเผ่าไม่ปฏิบัติตามเพียงเพราะไม่ใช่ธรรมเนียมของพวกเขาอยู่ จะเรียกว่าหัวหมอก็คงจะได้
“งั้นเเปลว่าเเบบนี้คงต้องมานัดเจอกันใหม่อีกรอบเเล้วสิ เพราะต่างคนก็ต้องไปเตรียมของในการทำข้อตกลงกัน”
ฉันพยายามทำเสียงให้มันกดต่ำลงเเละเนิบๆช้าๆ
“อ๋อ เเล้วถ้าท่าน้าให้ลูกสาวท่านเเต่งงานกับคนของเราคงต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมของพวกเรา เพราะงั้นข้าจะช่วยสอนธรรมเนียมของพวกเราให้เองนะเ้าคะ”
ฉันได้จ้องเข้าไปที่ลูกสาวหัวหน้าชนเผ่าพร้อมยิ้มน้อยๆเป็เชิงว่าไม่เป็ไรพี่จะดูเเลเ้าเอง
“ขะ ข้า..อะเเฮ่ม ตามที่คุณหนูได้กล่าวชนเผ่าข้าทำข้อตกลงเเบบนั้นจริงๆ ตอนเเรกข้าไม่คิดจะทำข้อตกลงเเบบนั้นเพราะด้วยหินเเดงนั้นมันหายาก”
“งั้นข้าให้เวลาพวกท่านไปหาหินเเดงนั้นมิทราบว่าพวกท่านจะใช่เวลาเท่าไหร่”
คราวนี้เป็หลางอ๋องที่ออกโรงฉันคงไม่ต้องมาขมขู่อะไรเเล้วมั้ง
“ประมาณ 4-5 วัน”
“งั้นอีก 6 วันพวกเราจะมาทำข้อตกลงกัน ข้ายอมรับข้อเสนอของท่านข้าจะไม่ให้ชนเผ่าของท่านเป็ทาสของเเคว้นเราเเละข้า้าใช้เส้นทางลับของท่านหมดทุกเส้นทาง ตกลงหรือไม่”
“ตะ ตกลง”
“เอาละวันนี้เป็วันดีท่านก็อยู่ร่วมอาหารเย็นกับพวกข้าก่อนสิ”
“ข้าขอไม่รบกวน ข้าขอตัว”
เเต่ก่อนที่ชนเผ่านั้นจะออกไปฉันก็ได้พูดเเซวๆขึ้น
“ลูกสาวท่านหัวหน้าชนเผ่าไม่อยู่ที่นี้หรือเ้าคะ ข้าอุสาจะช่วยสอนธรรมเนียมที่นี่เเละเผื่อลูกสาวท่านหัวหน้าชนเผ่าสนใจใครข้าจะได้ช่วยอีกเเรง”
“ข้ายังทำใจจากลูกไม่ได้ขอใช้เวลาที่เหลืออยู่กับลูกก่อน”
ทำใจจากลูกไม่ได้หรือจะไปวางแผนใหม่จ๊ะ
“อ๋อเข้าใจเเล้วเ้าค่ะ เดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะเ้าคะ”
ชิง
เห รู้สึกว่าทั้งลูกสาวท่านหัวหน้าชนเผ่าเเละท่านหัวหน้าชนเผ่าจะมองฉันด้วยสายตาไม่พอใจอย่างเเรงเลยนะ
เเต่คิดว่าฉันจะกลัวหรอ ยังไงซะฉันก็ยังมีท่านพ่อเเละน้องชายทั้งสองปกป้องฉันอยู่ดี
653
![[จบ] สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676012370_30572998.webp)
