“วันนี้ไปดูหนังกันมั้ยครับ”
ข้อความส่งจากคนตัวสูงถึงคนตัวเล็กรอไม่นานก็มีเสียง ตือดือดึ้ง ดังกลับมา ทำให้รู้ว่าคนตัวเล็กตอบมาแล้ว
“ได้ค่ะ”
“ดูเื่ไหนอ่ะ”
ชายหนุ่มรีบส่งรูปโปสเตอร์หนังที่อยากดูให้คนตัวเล็กแต่เอ๊ะ!! ทำไมขึ้นว่า คนตัวเล็กอ่านแล้ว แต่ไม่ตอบราวๆ10 นาทีได้
“ไปมั้ยครับ”
ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้ง
“หมออยากดูเื่นี้หรอ”
คนตัวเล็กตอบมาในเชิงถามต่อ
“ครับผม”
“ภาคที่แล้วพี่มาดูคนเดียว”
“ภาคนี้อยากดูกับน้องแคท”
บอกความ้าไปว่าอยากมาดูหนังกับคนตัวเล็ก
“โอเคค่ะ”
“หมอจองไว้รอบกี่โมงอ่ะ”
ถามเวลาให้แน่ชัด
“1 ทุ่มครับ”
“พี่เลิกงานพอดี”
“ได้ค่ะ”
“เจอกันนะ^^”
เมื่อสาวเ้าตกปากรับคำรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ
.
.
Part หมอจอม
เป็เวลาเดือนกว่าแล้วั้แ่ที่ผมมีแชทของคนตัวเล็ก แน่นอนครับว่าเราคุยกันทุกวัน คอลหากันบ้าง
แล้วคุยเื่อะไรน่ะหรอก็เื่ที่แบบว่าหนุ่มสาวเค้าคุยกันอ่ะครับ ทำไรอยู่ กินข้าวยัง ตื่นยัง หลับยังฝันดีนะ วันนี้ไปเที่ยวกันมั้ย วันนี้มาเจอได้หรือเปล่า วันนี้ทำงานเป็ยังไงบ้างประมาณนั้น
แต่คนตัวเล็กน่ะชอบบรรยายพร้อมภาพประกอบตลอดเธอชอบถ่ายรูปส่งมาให้ดูครับ บางทีก็เป็รูปอาหารที่เธอกินรูปว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ รูปข้าวโพด ไซบีเรียนของเธอน่ะครับ โตขึ้นแล้วด้วยถ้าผมกลับไปบ้านเธออีกครั้งไม่รู้ข้าวโพดยังจะจำผมได้มั้ย
วันไหนที่ผมทำงานเหนื่อยๆพอได้มาคุยกับเธอแล้วหายเหนื่อยไปเลยครับ เธอคือที่ชาร์ตพลังชั้นดีเธอคือความสดใสของผมครับ ^^
.
.
Part แคท
ยังไงดีเนี่ย!! หมอดันอยากดูหนังที่ฉันเคยดูไปแล้ว ดูกับเด็กที่ฉันไปติวอังกฤษให้เนี่ยบังเอิญจังเน้อะ ไปดูกับจ็อบวันที่หนังเข้าฉายวันแรกและมาดูกับหมอวันที่หนังเข้าฉายวันสุดท้ายเยี่ยมจริงๆ ฉันจะหลับมั้ย เมื่อฉันรู้บทสรุปของหนังเื่นี้แล้ว
ฉันกังวลนิดหน่อยค่ะแต่ฉันไม่กล้าบอกหมอตรงๆ ว่าฉันเคยมาดูแล้วอ่ะ เดี๋ยวหมอจะหมดอารมณ์สนุกเปล่าๆ เราแค่เก็บอาการไม่คันปากอยากสปอยล์หนังหรือเผลอหลับให้หมอเห็นก็แล้วกันคนตัวเล็กคิดวิธีรับมือไว้ที่ต้องไปดูหนัง่ค่ำนี้กับคนตัวสูง
.
.
“ทางนี้ครับ”
คนตัวสูงโบกมือเรียกคนตัวเล็กที่เดินมาไกลๆ
“วันนี้น่ารักจัง”
ประโยคแรกที่ทักทายเมื่อคนตัวเล็กเดินมาถึง
“อิอิ… ขอบคุณค่ะ”
“ไปค่ะ”
“ไปดูหนังกัน”
เอ่ยปากชวนคนตัวสูงต่อเมื่อถึงเวลาของรอบหนังแล้ว
.
.
ภายในโรงหนัง...
“ไม่น่าเลือกทางนี้เลย”
เสียงเล็กงึมงำกับตัวเองที่เื่ราวตรงหน้าไม่เป็ไปอย่างใจ
“ห้ะ!”
“อะไรนะครับ”
คนตัวสูงข้างๆ เอ่ยทักเมื่อเห็นคนตัวเล็กพึมพำอยู่คนเดียว
“อ้อๆๆเปล่าค่ะ”
“ดูต่อๆ…”
“กำลังลุ้นเลย”
คนตัวเล็กกระซิบเบาๆบอกให้ผมสนใจหนังต่อ
“You know youcan't defeat me.”
หนึ่งในตัวละครพูดขึ้น
“ชนะได้ย่ะ!!!”
คนตัวเล็กว่า
“ครับ?!”
หมอทักอีกครั้ง
“อ้อ…”
“ดูทรงแล้วน่าจะชนะนะคะแหะๆ”
ว่าเสร็จคว้า popcorn เข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ
(วันนี้น้องแคทแปลกๆแฮะ)
ผมคิดในใจ
.
.
เกือบ 2 ชั่วโมงได้ในที่สุดภาพยนตร์ระดับตำนานที่มีภาคต่อแถมเปิดรอบฉายนานเป็เดือนก็ขึ้นคำว่า The end ผู้คนมากมายในโรงหนังต่างลุกขึ้นจากที่นั่งทยอยกันเดินออกไป รวมถึงเรา 2 คน
“สนุกมั้ยคะหมอ”
เอ่ยถามคนตัวสูงระหว่างเดินออกจากโรงหนัง
“ครับผม”
“หักมุมสุดๆ”
“พี่เกือบร้องไห้ละ”
“หนังดีขนาดนี้”
“มิน่าละฉายยาวเป็เดือน”
คนตัวสูงเล่าถึงความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อหนังให้คนที่เดินด้วยกันข้างๆฟัง
“หมอยังดีนะคะแค่เกือบ…”
“แต่จ็อ...เอ้อะ!!”
“จะ… จะเจ็บ!!”
“แต่หนูเจ็บใจที่พระเอกให้ยาถอนพิษตัวโกงอ่ะ”
“ไม่น่าเลย”
ว่าไปนู่นดีนะหัวไวยัยแคทเอ๊ยยยยย!!!
(เกือบแล้วมั้ยละ)
คิดในใจ
“อ่อๆครับ”
“ไม่น่าให้เลยเน้อะ”
ตอบกลับคนตัวเล็กไป
“อื้อ”
เธอตอบมาสั้นๆ
(แปลกจริงแฮะวันนี้)
อันนี้ผมคิด
“เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านนะครับ”
“เย่ขอบคุณค่ะ”
“ไปกินข้าวที่บ้านด้วยเลย”
“วันนี้แม่ซื้อปูมา”
กลับมาพูดเจื้อยแจ้วเหมือนเคยละ
.
.
“กลับมาแล้ว…”
ะโเข้าไปในบ้านก่อนตัวจะปรากฏ
“พาผู้ชายมาด้วยวันนี้”
คนตัวเล็กพูดติดตลกแต่คงตลกไม่ออกเพราะวันนี้ไม่ได้มีแค่สมาชิกในบ้านแต่มีเพื่อนบ้านอย่างคุณลุงหมอและเด็กจ็อบอยู่ด้วยที่นี่เวลานี้
“เออะ! ลุงหมอสวัสดีค่ะ”
“มาได้ยังไงเนี่ย”
“แล้วแผลหมากัดหายหรือยังคะ”
“หายแล้วลูก”
“ขอบใจ”
“หนูหายหน้าไปเป็เดือน”
“ไม่มาร้านลุงเลยนะ”
ลุงหมอแซวๆ คนตัวเล็กในขณะที่มีสายตาของเด็กตัวสูงมองมาเรียบๆ นิ่งๆ
“อ่อค่ะ”
ยิ้มแหะๆ ให้คุณลุงไป
“พ่อแม่”
“สวัสดีครับ”
ผู้ชายที่ฉันว่าพามาด้วยกล่าวทักทายพ่อแม่ของฉันเมื่อก้าวเข้าบ้านมาและต้องยืนงงในดงคนว่า อีก 2 คนที่นั่งอยู่นี่คือใครคราวที่แล้วไม่เจอหนิ หมอมองหน้าฉันงงๆ แต่เอ๊ะ! เด็กวัยรุ่นนั่นหน้าคุ้นๆ อยู่ เหมือนเคยเห็นที่ไหน
“หมอ”
“นี่คุณลุงหมอ”
“เป็สัตวแพทย์”
“ส่วนคนนั้น”
“จ็อบ”
“ลูกลุงเค้าน่ะ”
“เพื่อนบ้านหนูเอง”
อธิบายสั้นๆ ให้เข้าใจง่ายๆ
“อ้อๆๆ”
“สวัสดีครับคุณลุง”
ยกมือไหว้ 1 ที
“อื้มหวัดดีลูก”
คุณลุงหมอตอบรับคำทักทายและทักทายเ้าเด็กโดยการพยักหน้าให้พร้อมเอ่ยว่า...
“หวัดดี”
(หน้าคุ้นแฮะ)
คุณหมอพลางคิด แต่เ้าเด็กดันถอนหายใจแล้วหยิบมือถือมากดฉันว่าฉันได้กลิ่นตุๆ
“จอม”
“วันนี้แม่ซื้อปูมา”
“กินข้าวมาหรือยัง”
“ไปกินในครัวนะลูก”
“เคนก็ยังกินอยู่”
คุณแม่ยังคงต้อนรับผมอย่างดี
“ขอบคุณครับ”
ผมและคนตัวเล็กเดินเข้าครัวไปด้วยกันแต่ผมรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองผมแปลกๆ นะ
“เอ้าคุณ!!”
“หวัดดีคุณ!!”
คุณผู้ชายเค้าทักกันน่ะค่ะ
“วันนี้เตะบอลกับผมเปล่า”
พี่ฉันเอ่ยชวนหมอ
“ไม่มีปัญหาฮ้ะ”
“แต่ผมขอกินข้าวก่อนนะ”
“จะได้มีแรง”
ว่าเสร็จก็เดินดุ่มๆไปล้างมือ บ้านฉันก็เหมือนบ้านหมอไปแล้วล่ะ
ระหว่างที่เราทั้ง3 กำลังนั่งกินปูกันอยู่ก็มีเด็กตัวสูงมาเดินด้อมๆ มองๆ
“จ็อบเอาอะไรมั้ย”
เป็ฉันที่เอ่ยทักเด็กตัวสูง
“พ่อให้มาเอาปู”
“ป้าบัวแบ่งไว้ให้น่ะ
“พ่อจะกลับบ้านแล้ว”
เด็กตัวสูงบอกความ้าที่มาอยู่ตรงนี้
“อ้อโอเค”
“เดี๋ยวพี่ไปลาลุงด้วย”
คนตัวเล็กเอ่ยแล้วลุกเดินไปกับเด็กตัวสูง
“เดี๋ยวมานะ2 คน”
บอก 2 หนุ่มที่นั่งดูดก้ามปูอยู่อย่างเอร็ดร่อย
“ครับ”
“อื้อ”
คุณเดาซิคะว่าใครตอบ“ครับ” ใครตอบ “อื้อ” อิอิ
ไม่นานคนตัวเล็กก็กลับมานั่งดูดก้ามปูร่วมวงต่อ
“กินหมดนี่”
“คอเลสเตอรอลกระฉูดแน่ๆ”
หมอเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ
“กินไปก่อน”
“เดี๋ยวค่อยไปชดใช้คุณ” พี่ฉันว่า
ส่วนฉันตอนนี้น่ะหรอเริ่มนั่งมอง 2 หนุ่มเค้าแกะปูแทะปูแล้วแหละ อิ่ม อิ่ม อิ่ม ไม่สู้ๆ
“เดี๋ยวไปล้างจานก่อนนะ”
คนตัวเล็กว่า
“อิ่มแล้วหรอครับ”
หมอถาม
“ค่ะอิ่มละ”
“หมอกินไปเยอะๆนะ”
“จะได้เตะบอลชนะพี่หนู”
แล้วชำเลืองมองพี่ชายแล้วยักคิ้วใส่
“เอ้า! ต้องเชียร์พี่ซิ”
พี่ชายฉันท้วงขึ้นเมื่อฉันเข้าข้างคนอื่น
“อ่ะแฮ่ม”
เสียงกระแอมดังขึ้นทำให้ทั้ง 3 คนหันไปมองที่มาของเสียง
“จ็อบ!?”
ฉันทักขึ้นงงอยู่ที่เห็นเด็กตัวสูงกลับมายืนตรงนี้อีกครั้ง
“ลืมของหรอ”
ถามต่อ
“เปล่า”
“ผมจะเตะบอลกับพี่เคนคืนนี้”
“เจอกันหน่อยนะพี่”
“ห้ะ!! คืนนี้หรอ”
พี่ฉันดูงงๆ พูดจบเด็กก็ลงไปนั่งข้างๆพี่ชายและเป็ทิศทางตรงข้ามกับหมอ ทั้งเด็กและหมอต่างมองหน้ากันไปมาแบบหยั่งเชิง
(คืนนี้อีกยาวแน่ๆ)
ฉันคิดในใจ
.
.
“มี4 คน”
“เล่นเป็ทีมดีกว่า”
พี่ชายเอ่ย
“หนูคู่กับหมอ” ฉันพูด
“ผมคู่กับพี่แคท” จ็อบพูด
2 ประโยคถูกเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน
“เอ่อะ!!!”
หันมองกันไปๆ มาๆ
“เอางี้...”
“โอ นอยออก”
พี่ชายหาทางออกให้
“มาๆมา”
“พี่ห้ามนัดกันออกนะ”
จู่ๆ เด็กตัวสูงก็โพล่งขึ้นชี้มาที่ฉันกับหมอ แต่เมื่อคนทั้งคู่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เด็กตัวสูงเลยถือวิสาสะ…
“พี่มายืนห่างๆกันเลย”
จับไหล่คนตัวเล็กย้ายมายืนข้างๆตัวเองแทน
“มาๆ”
พี่ชายเรียกอีกครั้ง
“เดี๋ยวก็หมดเวลาพอดี”
“โอนอย ออก”
หมอ ขาว / ฉัน ขาว /พี่ ขาว / จ็อบ ขาว
“โอ่ยย”
“โอนอย ออก”
หมอ ดำ / ฉัน ดำ / พี่ดำ / จ็อบ ขาว
“อ้ะ”
“จ็อบออกไปรอก่อน” พี่สั่ง
“ใครออกแตกต่างไปคู่กับจ็อบนะมา…”
“โอนอย ออก”
หมอ ดำ / ฉัน ดำ / พี่ดำ
“คืนนี้จะได้เล่นมั้ยวะ”
พี่เริ่มหัวเสีย
“โอนอย ออก”
หมอ ขาว / ฉัน ขาว/ พี่ ดำ
“เย่ๆๆๆๆ”
เสียงฉันดีใจเกินไปมั้ยเนี่ย
“หนูคู่หมอ”
“พี่เคนคู่จ็อบ”
“มาเล่นกัน”
ฉันรีบสรุปคู่ให้ก่อนที่ใครจะมีปัญหาอีกแต่แอบมองเ้าเด็กตัวสูงก็หน้ายู่ไม่เบา
“ใครแพ้เลี้ยงหมูกระทะมั้ย”
จู่ๆ พี่ตัวดีนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรอยากกินหมูกระทะ
“กินปูยังไม่อิ่มอีกหรอ”
“จะกินหมูกระทะอีกละ”
น้องสาวแว้ด
“กินวันอื่น”
“ไม่ใช่วันนี้”
“เอาน่า…”
“นานๆทีจะมีโอกาส”
“ตกลงมั้ยครับทุกคน”
“จ็อบ… คุณจอม…”
หันไปถามเจาะจงว่าตกลงกับกติกาที่คุณเค้าตั้งขึ้นมามั้ย
“ครับ”
“ได้ฮ้ะ”
.
.
“น้องแคทเล่นเก่งหรอครับ”
“ดูไม่กังวลเลย”
หมอถามคนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ
“ไม่เก่งอ่ะค่ะ”
“เล่นกับพี่เคนทีไรก็แพ้ตลอด”
“แหะๆๆๆ”
ตอบกลับไปให้กำลังใจเพื่อนร่วมทีมได้ดีมาก
“5555555”
หมอขำพรืด
“ไม่เป็ไร”
“พี่พอได้อยู่”
“เราต้องได้กินหมูกระทะฟรี”
ยื่นกำปั้นไปด้านหน้าคนตัวเล็กคนตัวเล็กส่งยิ้มให้แล้วชนกำปั้นกลับ
“พี่เคน”
“เราแพ้ไม่ได้นะ”
เด็กตัวสูงกำชับเพื่อนร่วมทีม
“เออน่า…”
“ได้กินฟรีแน่เราอ่ะ”
“แคทเล่นไม่เคยชนะพี่สักครั้ง”
“55555555”
บอกจุดอ่อนคู่ตรงข้ามให้เพื่อนร่วมทีมฟัง
“จัดไปพี่”
.
.
Startt…
“ไป…”
“ไป…”
“ไปพี่… พี่รับ…”
“เอ้อะๆ…”
“ยิง…ยิง…”
“เข้า… เข้า…”
“เรียบร้อยยยยยย!!”
2 หนุ่มดีใจที่ตีไข่แตกได้ภายใน 1 นาที ฉันหันไปมองหน้าหมอที่นั่งข้างๆ เป็เชิงขอโทษที่ป้องกันประตูไว้ไม่ได้แต่หมอส่งยิ้มมาให้เชิงไม่เป็ไร
“ต่อๆ...”
“ไป…”
“ไป……”
“ไป………”
“น้องแคท… รับครับ”
หมอบอกเมื่อแย่งลูกฟุตบอลในจอได้จากเ้าเด็กตัวสูง
“ไป…”
“ไป……”
“ไป………”
“เก่งมาก… ส่งมาครับ….”
หมอคอยพากย์ให้ฉันเล่นเกมส์แหละแต่พากย์ขนาดนี้คู่แข่งได้ยินแผนหมด พี่ชายตัวดีเลยมาแย่งตัดหน้าแล้วสวนกลับ
“จ็อบไปรอข้างหน้า”
“ไป… ไป….”
“ส่งละ”
“น้องแคทดักไว้ครับ”
คุณหมอยังไม่ท้อถอย
“อ้ะ!!”
ส่งเสียงออกมาเมื่อถูกแย่งบอลไปอีกแล้ว
“ยิง… ยิง…”
“เรียบร้อยยยยยยย!!!”
2 หนุ่ม ดีใจกอดกัน2 ต่อ 0
“ก่อนไปกินหมูกระทะ”
“กินไข่ไปก่อนนะติวเตอร์”
เ้าเด็กจ็อบมันเยาะเย้ยฉันแล้วยักคิ้วใส่เกมส์ผลัดกันรุกและรับ แต่คนที่ถูกรุกน่ะ คือ ทีมฉันกับหมอ
“อีก3 นาที”
“ไป…”
“น้องแคทรับครับ”
“เลี้ยงครับ...”
“เก่งมาก......”
“เก่งมากกก.........”
“ส่งมาให้พี่”
หมอเลี้ยงลูกฟุตบอลหลบคู่แข่งไปเรื่อยๆจนเข้าใกล้ประตูเต็มทน ส่วนฉันก็คอยวิ่งป่วนคู่แข่งแทนละกัน
“ยิงเลยหมอ!!”
เมื่อหมอกดปุ่มส่งลูกเข้าประตู
“…”
“ ? ”
Goall!!!!
“เย้ๆๆๆๆๆๆๆวู้วหู้ววว”
ลูกแรกของทีมเราดีใจเหมือนชนะ ฉันและหมอลืมตัวสวมกอดกัน
“โอ๊ะ!”
เมื่อคลายอ้อมกอดแล้วก็เขินๆนิดหน่อยนะ ฉันเนี่ย -///-
“เก่งมากค่ะหมอ”
พูดเปลี่ยนเื่ไปนั่น
ปี๊ดดดดดดดดดด!
เสียงนกหวีดหมดเวลาในเกมส์5 ต่อ 1 ถล่มทลายมั้ยคะคุณ
“อ่ะแฮ่ม”
เสียงเด็กหนุ่มกระแอมให้คนที่ดีใจทั้งคู่รู้ตัวว่าไม่ได้อยู่กัน 2 คน ณ ที่ตรงนี้
“ดีใจอย่างกับชนะ”
“แต่แพ้นะจ๊ะ”
“คุณน้องคุณหมอ”
พี่ฉันแซะเก่ง
“กินหมูกระทะวันไหนดีน้า”
เด็กจ็อบเอ่ยต่อ
“โอ๊ะ!!”
“พี่แคท”
“อะไรร่วงออกมาจากกระเป๋าพี่ป่ะเนี่ย”
ว่าแล้วเอื้อมมือเก็บให้พี่สาวที่เมื่อกี้ดีใจจนข้าวของร่วงหล่นไม่รู้ตัว
“ตั๋วหนังนี่”
“ไปดูเื่อะไรมา”
เด็กอยากรู้อยากเห็นเอาไปอ่าน
“เฮ้ย!! เอามานี่”
พี่สาวรีบไขว่คว้าตั๋วคืนแต่ไม่ทัน
“เอ้า!”
“ไปดูซ้ำอีกรอบหรอ”
“เื่นี้ผมไปดูกับพี่ั้แ่วันแรกที่เข้าโรงแล้วหนิ”
“สงสัยจะสนุกจนต้องไปซ้ำซินะ”
พูดจบก็ยื่นตั๋วคืนมา
พัง!!! พัง!!!!! ชีวิตฉันพัง!!!!!!!
TT^TT
ตั๋วหนังที่เ้าเด็กมือไวปากไวหยิบไปเมื่อกี้เป็ตั๋วหนังที่ติดเป็คู่และฉันก็ขอหมอมาบอกว่าฉันอยากเก็บไว้เป็ที่ระลึก
“เอ่อ…”
“ไปกินหมูกระทะวันไหน”
“ก็บอกได้เลยนะครับ”
“ผมพร้อมเสมอ”
คุณหมอพูดขึ้นหลังเกิดความโป๊ะแตกเมื่อกี้นี้ ฉันไม่กล้าสบตาหมอตรงๆ เลยอ่ะ ได้แต่แอบๆ มองหมอจะโกรธมั้ย
“โอ๊ะ!”
“พ่อโทรมาตามแล้วครับ” จ็อบว่า
“ผมไปก่อนนะ”
“สนุกมากครับวันนี้”
“พี่เคนหวัดดีฮ้ะ”
“ไปนะติวเตอร์”
“พรุ่งนี้อย่าสายล่ะ”
เ้าเด็กเอ่ยลาสองพี่น้องเ้าของบ้านหลังทิ้งบอมบ์ใหญ่เอาไว้แล้วจังหวะที่เดินผ่านหมอก็หันมามองหน้านิ่งๆ แล้วเดินผ่านไป
“คุณก็กลับได้แล้วล่ะ”
“จะเที่ยงคืนแล้วนะ”
พี่ชายบอกหมอตัวสูงที่ตอนนี้ดูซึมๆเหมือนโดนอะไรจุกอก
“ครับๆไว้เจอกัน”
ลาพี่ชายแล้วหันมามองหน้าฉันก่อนจะหันหลังเดินออกจากบ้านไปไม่พูดลาสักคำ
“หมอเดี๋ยวหนูไปส่งค่ะ”
พูดแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามออกไป
“หมอรอก่อน!!”
“หมอรอด้วย!!!!”
ะโไล่หลังคนตัวสูงที่เดินดุ่มๆไปที่รถคันหรูไม่ยอมหันมาหาตามเสียงคนตัวเล็กที่ะโไล่หลังอยู่
“หมออย่าเพิ่งไป”
“ฟังก่อนนน”
คนตัวเล็กคว้าแขนคนตัวสูงไว้
“โกรธหรอ?!”
ถามไปตรงๆ ไม่อยากอ้อมค้อมแต่หมอตัวสูงยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา
(ไม่พูดใช่มั้ย!!)
(ได้!!!)
คนตัวเล็กเลยเอาตัวแทรกเข้าไประหว่างตรงที่คนตัวสูงยืนอยู่กับรถคันหรูของคนตัวสูงนั่นแหละตอนนี้คนตัวเล็กยืนหลังพิงกับรถคันหรูของคนตัวสูงโดยมีคนตัวสูงยืนประกบอยู่ด้านหน้า
“โกรธหรอคะ??”
ถามอีกครั้งและจ้องตาคุณหมอทันใดนั้นหมอตัวสูงกลับยกมือมาต้านไว้กับประตูรถทั้ง 2 ข้าง ตอนนี้ฉันโดนล็อคเต็มๆหน้าคมเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้น… ใกล้ขึ้น…
“ทำไมไม่บอก…”
“ว่าเคยดูเื่นี้แล้วครับ”
คนตัวสูงถามติดน้ำเสียงเคืองๆแววตาพร้อมขย้ำแมวน้อย
“เอ่อ… คือ…”
“เอ่ออ…”
“ก็...”
“ก็หมออยากดูนี่”
ตอบกลับไปแล้วหลุบตาลง
“…”
“ถ้าตั๋วไม่หล่นออกมา”
“พี่คงไม่รู้”
ถามหยั่งเชิงคนตัวเล็ก
“ใช่!…”
“ไม่รู้!…”
คนตัวเล็กเงยหน้ามาสบตาอีกครั้งพร้อมพูดสิ่งที่คิดแล้วย่นปากนิดหน่อยคนตัวสูงขมวดคิ้วใส่ยังจะทำหน้าตาดื้อใส่อีกตัวเองเป็คนผิดแท้ๆ
“จะบอกทำไม”
“บอกแล้วหมอน่าจะโกรธแบบตอนนี้ไง”
“แล้วอีกอย่าง…”
“หมออยากดูเื่นี้ไม่ใช่หรอ”
“หมอบอกว่าภาคที่แล้วหมอไปดูคนเดียว”
“ภาคนี้อยากไปดูกับหนู”
“หนูก็อยากไปดูกับหมอ”
“ถึงหนูจะรู้เื่หมดแล้วก็เถอะ”
“หนูแค่อยากไปกับหมอ...”
พูดความจริงในใจยืดยาวพูดจบก็ก้มหน้าหลบตาเหมือนเคย
.
.
“…”
“…”
นิ้วเรียวยาวของคนตัวสูงเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมาให้กลับมาสบตากับตนอีกครั้งตอนนี้ใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันเพียงคืบได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของหมอเลยอ่ะแล้วทำไมหัวใจฉันเต้นเร็วขนาดนี้เนี่ยจะหลุดออกมาแล้ว
“คราวหน้า…”
“มีอะไรก็บอกกันตรงๆนะครับ”
น้ำเสียงอ่อนโยนโทนเดิมกลับมาแล้วคนตัวเล็กพยักหน้าตอบกลับไปช้าๆ คนตัวสูงยิ้มออกมาแล้วหยิกแก้มยุ้ยๆอารมณ์หมันเขี้ยวคนตัวเล็กไป 1 ที
“อื้ออ...”
“นี่ทำโทษนะครับ”
“คราวหน้าถ้าไม่บอกอีก”
“จะไม่ใช่แค่หยิกแก้ม”คนตัวสูงว่า
“อึหึ”
“หาย...”
“หายโกรธแล้วใช่มั้ยคะ”
ถามอีกทีให้แน่ใจ
“อืมมมมม…”
คนตัวสูงขี้แกล้งทำท่าครุ่นคิด
“หายโกรธนะ”
“น้าาาา... .าา~…….”
คนตัวเล็กอ้อน
“55555555”
“หายแล้วครับ”
ยกมือแกร่งลูบหัวคนตัวเล็กเอ็นดู
(ทำไมน่ารักแบบนี้เนี่ย)
(ผมละสายตาจากเธอไม่ได้เลย)
“เย่”
“ >v< ”
คนตัวเล็กส่งเสียงดีใจยิ้มจนตาหยี
“กลับบ้านดีๆค่ะ”
ยืนโบกมือลาหมอ
“เดี๋ยวแชทหาครับ”
“บ๊ายบาย”
“ ^_^ ”
หมอลาคนตัวเล็กกลับ ก่อนจะขับรถออกไป
986
