หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

ค่ำคืนใต้สะพานหิน

สายหมอกลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือธารน้ำเย็น

หลินเหยียนยืนรออยู่ก่อนแล้ว

ซูเหวินฉี—ในชุดคลุมดำและหน้ากากครึ่งหน้า—เดินออกจากเงามืดอย่างมั่นคง

---

> หลินเหยียน: “เจ้ามาช้ากว่าที่คาดไว้”

ซูเหวินฉี: “ข้าไม่เคยตรงเวลา... โดยเฉพาะเมื่อไม่อยากเจอใคร”

> หลินเหยียน: “แล้วเหตุใดจึงมา?”

ซูเหวินฉี: “บางคำถาม... ต้องได้ยินจากปากเจ้า”

> หลินเหยียน: “งั้นข้าจะถาม...

เจ้าคือผู้ลอบสังหารในงานเลี้ยงเมื่อสามวันก่อนใช่หรือไม่?”

> ซูเหวินฉี (นิ่งเงียบ ก่อนเอ่ยเสียงเบา):

“ข้าลอบเข้าไปจริง... แต่ไม่ใช่เพื่อฆ่าเจ้า”

หลินเหยียนชะงัก

แต่สีหน้ายังคงเย็นชา

> หลินเหยียน: “งั้นเพื่ออะไร?”

ซูเหวินฉี: “เพื่อยืนยัน... ว่าเจ้าคือ ‘เขา’ จริงๆ”

---

เสียงน้ำไหลกลบความเงียบชั่วครู่

หลินเหยียนพูดเสียงเย็นแต่มั่นคง

> หลินเหยียน: “เจ้ารู้จักข้า แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคือใคร

หากเจ้ากล้าพอ... จงถอดหน้ากากนั้นเสีย”

ซูเหวินฉียกมือแตะหน้ากากเบาๆ

แต่ไม่ถอด

> “ไม่ใช่ตอนนี้”

“เพราะเจ้าคงยังไม่ให้อภัย ข้า...หรืออดีตที่เคยเลือกจากไป”

---

ปลายตอน

ซูเหวินฉีหันหลังจะจาก

แต่หยุดก่อนเอ่ยประโยคหนึ่งเสียงแผ่ว

> “เจ้ารู้หรือไม่... บางครั้ง การมีชีวิตอยู่ก็เจ็บปวดยิ่งกว่าความตาย”

> “และข้ายังเลือกมีชีวิต—เพราะคำพูดของเจ้าในวันนั้น”

จากนั้น นางจึงหายไปในหมอก

เหลือเพียงหลินเหยียนที่ยืนนิ่ง—ด้วยหัวใจที่สั่นไหวไม่ต่างกัน