ตอนที่6
ผ่านไปฟนึ่งสัปดาห์...
พรึบ..
เสียงเปิดตำราของช่างลี่ ในตอนนี้เขามีสายตาที่มีความสุขอย่างมาก ผิวพรรณก็เปล่งปลั่ง บวกกับผมที่ดำสรวยยาว
สวมใส่ชุดขาวลวดลายสีฟ้าแล้วนั้นอาจทำให้หญิงสาวนั้นใจละลายเลยก็ว่าได้บวกกับระดับพลังที่เพิ่มขึ้นเป็
[รากฐานขั้นที่แปด ่ต้น]
นั่นเป็เพราะการหลอมรวมิญญาและความเข้าใจในตำราวิชาต่างๆ
จากที่เขาได้มาจากโลกที่แล้วและโลกใบนี้นั้นเอง
"ทำไมนะข้ารู้สึกเหมือนที่ข้าอ่านมาจากร้านหนังสือของคุณตาฟู่เห๋อเลยนะ เหมือนมันจะไม่สมบูรณ์"
หลังจากช้างลี่อ่านตำราฝึกทักษะระดับต่่ำ
เขาได้พูดขึ้น ซึ่งตำราเหล่านี้ไม่สมบูรณ์
พลังทำลายก็ต่่ำแต่ถ้าเขานำมาหลอมรวมกับหนังสือเกี่ยวกับทักษะที่เขาเคยอ่านในชั้นสองของร้านหนังสือหลายพันเล่มนั้นละมันอาจจะใช้จริงๆไหมนะ ช่างลี่คิดคำนวณอยู่
ณ หอตำราตระกูลเลี่ยงหลง
หอตำรานี้มีทั้งหมดสามชั้นด้วยกันให้กลิ่นอายเก่าแก่ พร้อมมีกลิ่นหอมของตำราอบอวน หน้าทางเข้าหอตำราแห่งนี้รอบๆยังเต็มไปด้วรุนเยาว์มากมายต่างพากันมาศึกษาตำราทักษะเหล่านี้
ชานชราคนหนึ่งนั่งตรงโต๊ะหน้าทางเขาประตูเพื่อคอยตรวจสอบว่าใครสามมารถขึ้นไปได้ถึงชั้นไหน ทุกคนจะผ่านเข้าไปได้ต้องได้รับอนุญาตจากศิลาตรวจสอบก่อนเพราะตรงประตูนั้นมีม่านพลังอยู่
ม่านพลังนี้จะเชื่อมต่อกับชั้นต่างๆเพื่อส่งคนที่ผ่านไปยังชั้นนั้นได้ทันทีขึ้นอยู่กับวาสนาของตัวบุคคล
ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม..
บ้านช่างลี่..
"ท่านพ่อเคยบอกว่าตระกูลของเรามีหอตำราด้วย"ไหนๆตำราในบ้านเราอ่านหมดแล้วไปเลือกหาตำราทักษะที่เหมาะกับเราดีกว่าช่างลี่คิดแล้ว พรึบ..ไปในทันที
"ท่านแม่ข้าไปเล่นในสวนหลังบ้านนะครับ"
เขาไม่ได้บอกว่าจะไปหอตำราเพราะกลัวแม่ของเขาจะเป็ห่วง
เมื่อได้ยินหนิงลี่ยิ้มให้ช่างลี่ด้วยสายตาที่มีความสุขอย่างมากเพราะนางรักลูกชาย
ของนางมากซึ่งนางดีใจมากเมื่อเห็นช่างลี่ลืมตาตื่นขึ้นมาทำให้บ้านหลังนี้มีชีวิตชีวาขึ้นมาก นางพลันตอบไปว่า..
"รีบกลับมากินข้าวด้วยนะลูก"
ช่างลี่ตอบรับจากไป..
หอตำรา..
"มีเหล่ารุนเยาว์มากันเยอะเลยนะเนี่ย"
ว่าแต่เราจะเขาไปอย่างไงละ ไม่เคยได้มาเลยสักครั้ง ปกติเราจะอยู่แค่บริเวณบ้านเท่านั้น
ใน่ที่ช่างลี่คิดอยู่นั้น มีหนุ่มน้อยเดินเข้ามาหาเขาด้วยความสงสัยเพราะไม่เคยเจอช่างลี่มาก่อนเลย "นี่เ้าเป็คนในตระกูลเลี่ยงหรงหรือเปล่า" ซึ่งคนถามก็คือกังเหอ
"ข้าต้องเป็คนในตระกูลอยู่แล้วเพียงแต่ว่า
ข้านั้นไม่สบายมาั้แ่แรกเกิด จึงไม่ค่อยได้ไปไหนภายในตระกูลเลย"
"ข้าชื่อกังเหอ..ละเ้าละชื่ออะไร"
"อืม...ข้าชื่อช่างลี่ "
"งั้นเ้าจะเข้าไปในหอตำราไหมพอดีข้าเห็นเ้ายืนอยู่นานแล้วเลยมาถาม"
"แล้วข้าต้องทำอะไรบ้างถึงจะเข้าไปได้ละ"
จากนั้นกังเหว่ยอธิบายถึงรายละเอียดต่างๆรวมถึงเงือนไขในการเข้าด้วยรวมๆแล้วไม่ได้มีกฎอะไรมาก
ผ่านไปสิบนาที
"คารวะผู้าุโ"
.
.
หือๆ...ดีๆเ้าเด็กคนนี้อ่อนน้อมถ่อมตนดีผู้าุโตำราคิด
"เ้า้าจะเข้าหอตำราต้องนำมือของเ้ามาวางบนศิลาตรวจสอบก่อนจึงจะเข้าไปได้"
กังเหว่ยที่รอลุ้นอยู่ว่าช่างลี่จะได้เข้าไปชั้นไหนนั้น แต่เขาคิดเพียงว่าคงไม่เกินชั้นที่หนึ่งเหมือนกับเขานั้นแหละ เพราะเขาคิดว่าช่างลี่อายุน้อยกว่าเข้าเสียอีก
ช่างลี่วางมือลงบนแท่นศิลาตรวจสอบ
วูบบบบบบ!!
?!
"นี้มันมัน!!!"
ผู้าุโหอตำราใหลังจากเห็นศิลาแสดงตัวเลขออกมาถัดมาก็กังเหว่ยที่รอลุ้นอยู่ข้างหลังถึงกับสติหลุดไปเลยที่เดียว
"คือว่าข้าสงสัยว่าข้าจะขึ้นไปยังไงในเมื่อมันมีแค่สามชั้น"
ตัวเลขที่ศิลาแสดงออกมานั้นคือเลขเก้า
ช่างลี่ถามชายชราว่าจะขึ้นไปยังไง ชายชราพลันได้สติกลับมาพร้อมกับกังเหว่ยที่ได้ยินเสียงของช่างลี่
"ข้าไม่รู้เช่นกันเพราะไม่เคยมีใครที่แสดงตัวเลขเกินชั้นที่สามเลย"ชายชราตอบ
"เช่นนั้นเ้าต้องลองเข้าไปดูนะ"
กังเหว่ยแนะนำช่างลี่
ผู้าุโหอตำราเองก็พยักหน้าเช่นกัน
"ได้ข้าจะเข้าไป"
ช่างลี่คิดในใจว่าประตูนั้นจะส่งให้เขาไปที่ชั้นเก้าจริงหราหรือมันจะไม่มีเราอาจจะโดนส่งไปแค่ชั้นสามก็ได้
จากนั้นเขาเดินเข้าประตูไปโดยมี
ชายชราและเด็กหนุ่มที่จ้องมองจนเขาหายไปในประตูขนาดกว้างสองเมตรสูงสามเมตร
เขาจะไปโผล่ในมิติไหนนะ ไม่เคยมีใครได้เกินเลขสามมานานนับพันปีแล้ว จะได้พบเจออะไรก็ขึ้นอยู่กับโชควาสนาของเ้าแล้วเ้าหนู
ชายชราผู้าุโหอตำราคิดในใจ
มิติชั้นที่เก้า..
มีสภาพคล้ายๆภายในร้านขายหนังสือเก่าๆ
มีชั้นวางหนังสือที่เป็ไม้อยู่มากมาย ให้ความรู้สึกเก่าแก่มากๆ ซึ่งที่นี้มีขนาดใหญ่พอๆกับ
อาคารขนาดใหญ่เลย แต่บนชั้นไม้นั้นกลับไม่มีตำราเลยสักเล่ม
ผ่านไปสามชั่วยาม...
"นี่เราเดินจนปวดขาไปหมดแล้ว ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ข้างหน้านั้นมันอะไร"
ช่างลี่เดินมาจนสุดทางแล้วเขาััได้กับพลังอะไรบางอย่าง และในตอนนั้นเอง
เขาพลันมองขึ้นไปเห็น ตำราที่มีปกสีดำที่เต็มไปด้วยฝุ่นเล่มหนึ่ง..
'"""
{บนหน้าปกเขียนว่า[ตำราโลกหล้า ]}
"กลิ่นอายแบบนี้มันตำราระดับอะไรวะเนี่ย???"