ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        ทุกคนมีความยินดีต่อการกลับมาของเรนิตา ภายในบ้านพักรับรองในดินแดนของชาวอิระมังค์ยาหลังจากเรนิตาบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ
ที่เกิดขึ้นแล้ว เทวิน เรนิตา อมราและไรอาร์ยังได้ปรึกษาหารือร่วมกันถึงเรื่องอื่นๆก่อนที่จะต่างได้แยกย้ายกันไป

        เรนิตาได้ออกจากห้องรับแขกมาพบกับการ์ดของเธอทุกคนยินดีที่เธอปลอดภัย ก่อนที่เธอจะให้พวกเขากลับไปพักผ่อน

        “คุณเทวินคะถ้าหากเราไม่สามารถมีความสัมพันธ์ทางร่างกายหรือในทางเพศดังเช่นก่อน คุณจะ....”

        “คุณเทวินคะ เราไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไรคือ เราอาจจะไม่ได้อยู่ร่วมกันก็ได้ เรเนียไม่ต้องการเห็นคุณต้องผูกติดอยู่กับเรเนีย”

        “ให้ตายสิ...ไม่นะ ได้โปรดเรเนียอย่าพูดแบบนั้นเลยนะครับ”

        “ได้โปรด ผมไม่อาจเสียคุณไป”เขาเอ่ยออกมาอย่างขอร้อง

        “ไม่ ผมไม่อาจที่จะ...ผมทำใจไม่ได้ครับ ขอร้องละเรเนีย ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลยนะครับ” เขายังคงขอร้อง ขอความเห็นใจต่อเธอ
แล้วก็เกิดความคิดขึ้นบางอย่างจึงกล่าวกับเธอด้วยความหวัง

        คำพูดที่ยืนยันอย่างหนักแน่นของเขาทำให้เธอหลับตาลงก่อนที่จะมีน้ำตาไหลออกมาแต่เธอก็พยายามที่จะหักห้ามใจให้ได้ จึงกล่าว

        เรนิตาเข้าใจความรู้สึกของเขาเป็นอย่างดีแต่ก็ต้องยอมรับว่าตัวเธอเองก็ปวดร้าวใจไม่แพ้กัน เธอคิดว่ายังคงต้องอาศัยกาลเวลา
เป็นเครื่องเยียวยาและปรับตัวยอมรับมัน เธอตอนนี้ก็ได้เดินตามรอยธัญญาและอมราที่ก้าวข้ามผ่านความรู้สึกไปได้