กลยุทธ์ฉุดหัวใจยัยอาจารย์

    ข้าวหอมรีบลากเเขนพายุกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับผลักให้เขานั่งลง…ใบหน้าที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มเมื่อครู่กลายเป็๲ใบหน้าที่เคร่งขรึมชวนให้โมโหเอามากๆ

        "นี่นายคิดจะทำอะไรกันแน่ ไปหาเ๹ื่๪๫ครูพลเขาทำไม?"

       "ผมหาเ๱ื่๵๹ตรงไหน ผมแค่เดินเข้าไปบอกว่าอย่าสั่งเครื่องดื่มให้มันหวานมาก เพราะอาจจะโดนกระทืบตายยังไม่รู้ตัว!!"

        "แต่ที่ฉันฟัง นายพยายามจะทำให้สัญญาเราพัง!!"

        "ผมหรอที่เป็๲คนทำ คุณต่างหากล่ะที่กำลังจะทำให้มันพัง ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับไอ้อาจารย์คนนี้อีก"

        "ถ้านายไม่ได้หูหนวกหรือตาบอด นายก็จะเห็นว่าฉันไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาและที่นี่ก็ไม่ใช่ร้านของฉัน เขามาที่นี่ในฐานะลูกค้าที่เข้ามาสั่งอาหารและที่สำคัญฉันไม่ได้ขอร้องให้เขามา!! หยุดทำตัวบ้าระห่ำไม่ฟังใครซักทีได้ไหม?"

         "ใช่!!…คุณไม่ได้เป็๲คนขอร้องให้มันมา แต่มันรู้ว่าที่นี่มีคุณอยู่ มันถึงเสนอหน้ามาไง!!"

          "แล้วฉันห้ามเขาได้หรอ ตอนนี้เขาคือลูกค้า ฉันไม่สามารถเลือกปฏิบัติได้และไม่สามารถสั่งให้ใครอยู่หรือไล่ออกไปจากร้านได้…ที่นี่มันไม่ใช่ร้านของฉันนะ!จะทำอะไรก็ช่วยหัดคิดถึงใจคนอื่นบ้าง"

         "ถ้างั้นผมซื้อร้านนี้เลย ที่นี้ผมก็มีสิทธิ์ทำอะไรได้ทุกอย่างและสิ่งแรกที่ผมจะทำเลยก็คือลุกไปไล่มันออกจากร้านเดี๋ยวนี้!!"

   "เลิกเรียกครูพลว่ามันสักทีได้ไหม อย่างน้อยๆเขาก็ได้ชื่อว่าเป็๞อาจารย์ของนายนะ ให้เกียรติกันบ้าง!"

         "นี่ผมก็ให้เกียรติมันมากแล้วนะ เพราะถ้าผมไม่ให้เกียรติ..ผมลุกไปกระทืบมันตั้งเเต่มันจับมือคุณครั้งแรกแล้ว!" 

       "ถ้านายยังไปหาเ๹ื่๪๫ครูพลอีก นายกับฉันได้เห็นดีกันแน่!" มาถึงตอนนี้ข้าวหอมรู้แล้วว่าเด็กคนนี้มีนิสัยใจร้อนและรั้นอยากเอาชนะมาก ขืนยังยืนคุยกับพายุต่อมีหวังเ๹ื่๪๫นี้พูดกันไม่จบแน่ ข้าวหอมเลี่ยงการปะทะและเดินเลี่ยงเข้าไปส่งออเดอร์ในครัว..ก่อนจะออกมาประจำที่เคาท์เตอร์ตามปกติ ผ่านไปไม่ถึง 15 นาที ออเดอร์ของครูพลก็เสร็จและก็เป็๞ข้าวหอมที่ต้องยกมาเสิร์ฟอีกตามเคย ฝ่ายนึงยิ้มกว้างที่สาวเอาอาหารมาเสิร์ฟ ส่วนอีกฝ่ายนั่งจ้องตาเขม็งเพราะเห็นว่าเมียตัวเองเอาอาหารไปเสิร์ฟให้คู่อริ…

        "อาหารมาเสิร์ฟแล้วค่ะ…กะเพราปลาหมึกกับชาเขียวปั่นค่ะ…อ้าวนี่ครูพลไม่ชอบชาเขียวไม่ใช่หรอคะ ทำไมสั่งชาเขียว?"

        "ตอนแรกก็ไม่ชอบครับ…เเต่ตอนนี้..เริ่มชอบแล้ว.." คำพูดสั้นๆที่ครูพลตั้งใจจะให้ข้าวหอมยิ้มได้นั้น มันกลับทำให้ใครบางคนกำลังจะควันออกหู เเต่ด้วยความที่ไม่อยากมีเ๹ื่๪๫กับข้าวหอมเพิ่มอีกคน เขาจึงพยายามเงียบไว้ สงบใจด้วยการไม่หันไปมองพวกเขาสองคนอีก

         "ตอนแรกไม่ชอบ..เเต่ตอนนี้ชอบแล้ว โถ่เอ้ย!! ฉันรู้นะว่าแกตั้งใจจะพูดอะไร มุกนี้ฉันใช้ตั้งเเต่ประถมแล้วเว้ย!! ฝากไว้ก่อนเถอะ!…เดี๋ยวฉันจะคิดบัญชีกับนายแน่!! หื้ม! ทนดูเมียสวีทกับผู้ชายอื่นเนี้ย…มันเหี้ยจริงๆเนาะ!! บ้าเอ้ย! สั่งพี่ต้นไปลอบกระทืบเงียบๆดีไหมเนี้ย!!" ข้าวหอมสังเกตเห็นชัดเจนว่าพายุกำลังพยายามสงบใจตัวเองไม่ให้โมโหครูพลอยู่ เธอจึงช่วยให้ใจเขาสงบอีกแรงโดยการเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์เงียบๆและปล่อยให้ครูพลนั่งทานข้าวไปคนเดียว เเต่ทว่าสายตานั้นก็ยังคงจ้องไปที่ข้าวหอมพลางตักข้าวเข้าปากไปด้วย ครูพลใช้เวลาทานข้าวไปจ้องหน้าข้าวหอมไปเกือบสองชั่วโมง อีกประมาณ 15 นาทีเป็๲เวลาที่ข้าวหอมจะเลิกงาน ครูพลตัดสินใจเดินตรงมาหาข้าวหอมที่เคาเตอร์เพื่อพูดอะไรกับเธอบางอย่าง ซึ่งในขณะนั้นพายุก็ยังไม่ยอมกลับเช่นกัน…

       "อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คุณข้าวก็จะเลิกงานแล้วใช่ไหมครับ?"

       "อ่อ..ใช่ค่ะ ครูพลทานข้าวเสร็จแล้วหรอคะ?"

       "จริงๆผมทานเสร็จนานแล้ว เเต่ผมรอเวลาไปส่งคุณข้าวน่ะครับ"

       "แต่ผมว่าไม่จำเป็๲หรอกครับ เพราะคุณครูข้าวหอมเธอมีขา..น่าจะกลับเองได้นะครับ"

       "เอ้า..นี่นายยังอยู่อีกหรอ พายุ"

       "ก็ถ้าครูมีตา..ครูก็จะเห็นว่าผมยังอยู่ตรงนี้..อีกอย่างนะครับ ไม่มีใครเป็๲บ้าทานข้าวจานเดียวโดยใช้เวลาถึงสองชั่วโมงหรอกครับ เเต่ก็นะ..อิ่มแล้วนิ..งั้นก็เชิญกลับไปได้แล้วครับ"

      "นี่มันเ๹ื่๪๫ส่วนตัวของครู เธอไม่เกี่ยว! พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่หรอ ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก?"

       "นั่นมันก็เ๱ื่๵๹ส่วนตัวของผม ครูไม่เกี่ยว!"

       "เอ่อ..ทั้งสองคนพอเถอะค่ะ พายุเธอกลับบ้านไปได้แล้ว ดึกมากเเล้ว…ส่วนครูพลเองก็กลับเถอะค่ะ"

       "เเต่ผมตั้งใจที่จะ…."

    "วันนี้ข้าวหอมนัดกับเพื่อนไว้น่ะค่ะ…เดี๋ยวข้าวหอมกลับเองดีกว่า..ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์จะไปส่ง" พายุยิ้มเชิดที่ครูพลโดนข้าวหอมปฏิเสธ เเตกต่างจากครูพลมาก ตอนนี้เขาทำหน้าหน้าหงอยคอตกเพราะโดนปฏิเสธจากสาวที่แอบชอบ เเต่นั่นไม่ได้ทำให้ความพยายามของครูพลลดน้อยลงเลย ถึงวันนี้จะโดนปฏิเสธแต่วันหน้ายังมี…ครูพลตัดสินใจถอยหลังกลับออกไปแต่โดยดี เหลือไว้เเค่พายุที่ยิ้มเชิดแล้วโบกมือบ๊ายบายที่เอาชนะครูพลได้นั่นเอง…