Ep17: ที่ซ่อนลับ
ผมวิ่งตาม วิรินทร์ ออกมาจากคลินิก 31221 ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังขึ้นจากด้านใน เราวิ่งผ่านป่าละเมาะมืด ๆ โดยไม่มีการพูดคุยใด ๆ ผมรู้ว่านักรบักำลังจะตามมาถึงในไม่ช้า
เมื่อมาถึงรถที่เธอเตรียมไว้ (รถตู้เก่า ๆ ที่ดูธรรมดา) ผมก็หยุดทันที
"ถอดเสื้อ" ผมสั่งเสียงเรียบ
วิรินทร์มองผมด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน เธอถอดเสื้อคลุมของเธอออก ผมใช้มือคลำไปตามร่างกายของเธออย่างรวดเร็วเพื่อหา เครื่องติดตามสัญญาณ หรืออุปกรณ์ดักฟัง ผมไม่ไว้ใจเธอแม้แต่น้อย แต่ผมก็ต้องอาศัยเธอ
"สะอาด" ผมพูดสั้น ๆ เมื่อไม่พบสิ่งใด "คุณรอดมาได้ยังไง"
"ฉันซ่อนตัวอยู่ในท่อระบายอากาศ" วิรินทร์ตอบ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตาของเธอจริงจัง "พวกเขาไม่สนใจฉันอีกแล้ว... พวกเขา้าแต่ชิปกับคุณ"
เธอขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้ากลับเข้าสู่ความมืดของเมือง ผมนั่งอยู่เบาะหลัง กอดชิปทั้งสองชิ้นไว้แน่น
วิรินทร์พาผมมายัง เซฟเฮาส์ลับ แห่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในตึกแถวเก่า ๆ ของย่านเยาวราช มันเป็สถานที่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สื่อสารเก่า ๆ และแผนที่ที่กางอยู่บนโต๊ะ
เมื่อเราอยู่ในที่ที่ปลอดภัยแล้ว ผมก็หันไปเผชิญหน้ากับเธอ
"ทำไมคุณถึงกลับมา... วิรินทร์? นาย ID-10 ได้ซื้อเวลาให้ผม... แต่คุณก็เคยทรยศผมมาแล้ว"
วิรินทร์หยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาวางบนโต๊ะ แสดงความบริสุทธิ์ใจ ก่อนจะถอนหายใจยาว
"ฉันเคยร่วมมือกับ ID-10 เพราะฉันกลัวความตาย... และฉันถูกควบคุมโดย ณัฐ ศิรินันท์ มานานเกินไป" เธอยอมรับ "แต่เมื่อฉันเห็น ID-11... เห็น พี่คิง... ที่ไม่มีแม้แต่ความลังเล... ฉันรู้แล้วว่าองค์กรนี้มันน่ากลัวกว่าที่คิดไว้มาก"
"ID-10 ยอมตายเพื่อให้นายได้มีชีวิตอยู่... และถ้า ID-11 ยังอยู่... เราจะถูกตามล่าไปตลอดกาล" วิรินทร์ชี้ไปที่แผนที่บนโต๊ะ
"เราต้องไปที่นั่น... เกาะไพลิน"
ผมจำชื่อนี้ได้ทันที เกาะไพลิน (Sapphire Island) คือเกาะเล็ก ๆ ในทะเลจีนใต้ เป็สถานที่ที่ผมเคยออกแบบให้เป็ 'ศูนย์กลางการควบคุมเครือข่ายฟีนิกซ์สำรอง' ในกรณีที่ตึกระฟ้าในกรุงเทพฯ ถูกโจมตี
"ทำไมต้องที่นั่น?"
"เพราะนั่นคือที่เดียวที่มี สวิตช์หลักในการทำลายระบบทั้งหมด (Master Kill Switch)" วิรินทร์ตอบ "คุณเคยออกแบบให้มันเป็ศูนย์กลางสุดท้าย... เพื่อความปลอดภัย... แต่ตอนนี้มันคือจุดอ่อนเดียวที่เราจะใช้ทำลายเครือข่ายได้"
ผมเปิดใช้ ชิปสำรอง ที่เพิ่งได้มา ชิปนี้ไม่ได้มีแค่ข้อมูล แต่ยังสามารถเข้าถึง บัญชีลับ ที่ผมสร้างไว้สำหรับการหลบหนีฉุกเฉิน
"เราต้องหาเงินและหาทางไปที่นั่น" ผมพูด
ผมใช้แหวนโลหะของผมเชื่อมต่อกับเครือข่ายที่ซับซ้อน และเริ่มถอนเงินจำนวนมหาศาลออกมาในรูปแบบที่ตรวจสอบไม่ได้ มันคือทักษะที่กลับมาของ ณัฐ ศิรินันท์ อาชญากรด้านการเงิน
เรากำลังใช้อาวุธขององค์กรในการทำลายองค์กร
"เงินไม่ใช่ปัญหา" วิรินทร์พูดขณะที่เธอกำลังแพ็กกระเป๋า "ฉันจัดการเื่การเดินทางแล้ว เราจะไปทางเรือขนส่งสินค้า... ภายใน 48 ชั่วโมงเราจะถึงเกาะไพลิน"
ผมรู้สึกเหมือนหัวใจของผมเต้นเป็จังหวะที่เร็วและมั่นคงขึ้น ความทรงจำที่กลับมา ทำให้ผมเป็อาชญากร... แต่ การต่อสู้เพื่อความอยู่รอด กำลังเปลี่ยนผมให้กลายเป็นักรบ
"แล้ว ID-11 ล่ะ?" ผมถาม "เขาตายไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม... หรือสารต้านทานทำให้อะไรบางอย่างตื่นขึ้นมา?"
วิรินทร์มองผมด้วยความไม่แน่ใจ "ฉันไม่รู้... แต่เราไม่มีเวลามานั่งคิดเื่นั้นแล้ว... การเผชิญหน้ากับเขาเป็เื่ส่วนตัวของคุณ... แต่การทำลายองค์กรคือชีวิตของเราสองคน"
ผมพยักหน้า ผมรู้ว่าเธอพูดถูก
ผมมอง สารต้านทานยาโอเมก้า ที่อยู่ในขวดแก้ว... และมองไปยัง ชิปสำรอง ที่เต็มไปด้วยความลับ... เป้าหมายสุดท้ายอยู่ข้างหน้า
ในขณะที่เรากำลังจะออกจากเซฟเฮาส์ ผมหยุดและหันหลังกลับไปมองที่ผนัง ผมเห็นแผนที่โลกที่แสดงจุดสีแดงหลายจุดที่เชื่อมโยงกัน... เครือข่ายฟีนิกซ์
"เรากำลังจะไปทำาที่เราเริ่มต้นเอง" ผมพูดกับวิรินทร์
"ใช่" วิรินทร์ตอบ "แต่ครั้งนี้... เราเลือกที่จะเป็ฝ่ายที่ทำลายมัน"
เราออกจากเซฟเฮาส์ มุ่งหน้าไปยังท่าเรือที่เต็มไปด้วยเงาของเรือขนส่งสินค้าที่กำลังจะออกเดินทาง... สู่เกาะไพลิน... จุดสิ้นสุดของโครงการฟีนิกซ์
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
4K
