ห้องครัว, ราชวัง
ตึ่ก ตึ่กๆ ตึ่กๆ ร่างบางวิ่งตึงตังลงบันไดมา ก่อนวิ่งไปนั่งขดตัวอยู่ในมุมหนึ่งของห้องครัว มือบางปาดน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวกๆ ตัวยังสั่นเทิ่มเล็กน้อยด้วยความใ
“ไอรีน! อยู่นี่นี่เอง” ไอรีนสะดุ้งโหย่งเมื่อคามิล่าที่เพิ่งโผล่เข้ามาในครัวโพล่งถามเสียงดัง
“เ้าเป็อะไร ข้าพูดเสียงดังหน่อยเดียวสะดุ้งเป็กุ้งดีด” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหาไอรีน
“เอ่อ.. เปล่าจ้ะ ข้าเพียงคิดอะไรเพลินๆ” ร่างบางค่อยๆลุกขึ้น
ข้าจะต้องเข้มแข็ง.. หญิงสาวบอกตัวเอง ก่อนจะยิ้มบางให้เพื่อนสาว
“ไปเถอะ ป้าเยมินมีอะไรให้ช่วยอีกไหม?”
สองสามวันต่อมา..
ม้าเร็วสี่ตัวที่มองเห็นได้จากไกลๆกำลังเดินทางเข้าราชวังเป็สัญญาณบอกถึงผู้ที่กำลังมาเยือน ไอรีนชะเง้อหน้ามองอย่างสงสัยก่อนจะเดินไปบอกป้าเยมินที่ยืนสั่งเด็กรับใช้คนอื่นๆอยู่ห่างออกไปไม่ไกล
“ป้าจ้ะ.. มีคนกำลังมา” เสียงหวานเอ่ยอย่างนุ่มนวล เยมินจึงยกมือป้องหน้า ก่อนจะหยี่ตามอง
“อ๋อ.. น่าจะเป็ท่านชารีฟกระมัง” ร่างท้วมเอ่ย “คงจะมาหานายท่าน เ้าไปเตรียมต้อนรับหน่อยก็แล้วกัน” เยมินสั่งต่อ ร่างบางได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้า ก่อนจะเข้าครัวไปเสิร์ฟน้ำเย็นเตรียมเอาไว้
หลังจากนั้นไม่นานนัก คนที่เดินทางอยู่ก็มาถึงที่หมาย ม้าถูกนำตัวไปยังที่พัก ก่อนพ่อค้าใหญ่แห่งซาบาห์จะเดินลงหน้าประตูพร้อมกับลูกน้องอีกสามคน
“เ้าชาร์ลไปอยู่ไหนเสียล่ะ เยมิน” เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อเห็นนางหัวหน้าแม่บ้านประจำคฤหาสน์ ร่างท้วมค่อยๆเดินไปคำนับชายหนุ่ม ก่อนจะตอบ
“น่าจะอยู่ห้องทำงาน หรือไม่ก็ห้องสมุดนั่นแหละเ้าค่ะ”
ชารีฟพยักหน้ารับ ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง
“แล้วนาง..ที่มาใหม่ล่ะ?” แววตาชายหนุ่มเป็ประกายบางๆเมื่อคิดถึงร่างบางที่เคยเต้นระบำกลางลานน้ำพุแห่งนั้น..
“มานั่นแล้วเ้าค่ะ ไอรีนเอาน้ำมาเสิร์ฟสิ” หล่อนเรียกหญิงสาวผ่าน่ตัวของชายหนุ่มไป
พ่อค้าใหญ่ได้ยินเพียงเท่านั้นก็หันหลังฟึบ! สาวน้อยที่เดินมาทำให้ชายหนุ่มยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนเขาเอ่ยทักทาย
“เ้าชื่อ.. ไอรีนหรือ”
ร่างบางไม่ตอบได้แต่พยักหน้าหงึกๆ และในชั่วเสี้ยววินาที คิ้วโก่งสวยบนใบหน้าหวานขมวดชนกัน เธออ้าปากค้างนิดๆ..
ชายผู้นี้คือคนที่เรียกเธอเมื่องานประจำปีเดือนก่อน.. หญิงสาวจำได้ มือบางหยิบยกแก้วน้ำให้เขา
“ทำหน้าเช่นนั้น.. จำข้าได้รึ?” ชารีฟเอ่ยถาม หัวเราะเบาๆอย่างชอบใจ
“สามีของคุณมีนาใช่ไหมคะ” ไอรีนตอบหน้าซื่อตาใส ยิ้มบางก่อนจะก้มน้อมเคารพ
“แค่กๆ ๆ .. เอ่อะ..เออ ใช่ๆ” พ่อค้าใหญ่สำลักน้ำเปล่าเมื่อได้ยินประโยคนั้น ชายหนุ่มเดินลวกๆเข้าไปนั่งตรงเก้าอี้ห้องรับแขก โดยที่ไอรีนเดินถือถาดน้ำตามไปด้วย ภาพวันงานประจำปียังคงชัดแจ่มอยู่ในความทรงจำ.. วันที่เธอเจอผู้ชายสายตาดุคนนั้น.. คนที่มากับชารีฟ..
ทันใดนั้นสาวนั้นก็เบิกตากลมกว้าง.. สายตาดุๆนั้น.. มันเหมือนของชีคชาร์เลโอ.. หรือว่าผู้ชายคนนั้น ที่แท้คือชีคชาร์เลโอ!?
“เ้าอยู่ที่นี่เป็อย่างไรบ้าง” เสียงทุ้มถาม ก่อนจะวางแก้วน้ำลงบนถาด ทำให้ไอรีนผลักไสความคิดที่เตลิดออกไป ก่อนกลับสนใจคนตรงหน้า
“ก็สบายดีค่ะ” ร่างบางก้มหัวน้อยๆ เพื่อจะเดินนำถาดน้ำเข้าไปเก็บ
“เดี๋ยวสิ ไอรีน” เสียงหนักเอ่ยท้วง เรียกไม่ให้หญิงสาวกลับไป
“มานั่งคุยกันก่อน” ชายหนุ่มบอก.. ั์ตากรุ่มกริ่มนั่นเริ่มเป็ประกายระยับ พ่อค้าใหญ่ลุกขึ้นก่อนจะเดินไปจับมือเล็กทั้งสองข้าง
หมับ!
คนตัวเล็กที่ถูกจับมือตาโตด้วยความใ ไอรีนรีบถอดมือเธอออกจากเขาอย่างรวดเร็ว
“ไม่ดีหรอกเ้าค่ะ” ร่างบางถอยหลังครูดออกไป ชารีฟเห็นดังนั้นจึงวางถาดน้ำลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินไปหาหญิงสาวใกล้ๆ
“เอาน่า.. ก็ไอ้ชาร์ลมันบอกเองว่า..”
“อะแฮ่มม” เสียงกระแอมไอที่ค่อนข้างดังจนไม่ค่อยเป็ธรรมชาติดังขึ้น ห่างออกไปไม่ไกลนัก ร่างสูงยืนผง่านอยู่ตรงเชิงบันได ชาร์เลโอหยุดมองเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหาทั้งคู่
“มาหาข้า แล้วทำไมไม่ขึ้นไปหาข้าวะ” ชาร์เลโอพูดเสียงทื่อๆ ก่อนจะสะบัดสายตาไปหาอีกคน “เอาถาดน้ำไปเก็บได้แล้ว”
ร่างบางรีบผงกหัวหงึกๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเก็บถาดน้ำแก้วน้ำวิ่งเข้าไปในครัว.. ทางด้านชารีฟก็หัวเราะแห้งๆ มองตามหลังสาวน้อย ก่อนจะตอบรับเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่แสนจะกวนพระบาทา
“ก็ไม่มีอะไร้..” ชายหนุ่มลากเสียงสูงสายตายังไม่วายเหลียวมองร่างอรชรที่หายลับไปแล้ว
“มองอย่างนั้น เ้าไม่เอาไปทำเมียเสียเลยล่ะ” ชาร์เลโอกระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด เขารู้สึกเสียศักดิ์ศรีอย่างประหลาดเมื่อเห็นไอ้สายตาแพรวพราวที่จับจ้องหญิงสาวที่ได้ชื่อว่า ‘ผู้หญิงของเขา’ เห็นแล้วมันอยากจะควักลูกตาเพื่อนรักออกมาโยนทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด
“ยกให้ข้าไหมล่ะ” ชารีฟตอบหัวเราะพรืดด แต่เมื่อหันกลับมาเห็นสายตาอัมหิตของเพื่อนรัก เขาก็ต้องยกสองมือขึ้นปรามๆ ทีเล่นทีจริง
“ล้อเล่นโว้ย ๆ แหม.. เด็กนั่นขึ้นแท่นเป็ผู้หญิงของเ้าเชียวนา ขืนเอาไปชาวบ้านนินทาแย่” เสียงทุ้มเอ่ย หัวเราะคิกคัก “ไอ่ข้าน่ะ.. ชอบที่มันคงแก่เรียนแล้วว่ะ”.. ชารีฟพูดต่อ ในขณะเดียวกันชาร์เลโอได้แต่ขมวดคิ้วแน่น..
จะพล่ามอะไรก็พล่ามไป..
พ่อค้าใหญ่ได้แต่ยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปตบบ่าใหญ่ของชาร์เลโอดังพั่บๆ
“เ้าคงต้องสอนอีกเยอะ” แล้วเขาก็หัวเราะก๊ากไปอีกครู่หนึ่ง.. ปล่อยให้คนต้องสอนงุนงงเข้าไปใหญ่
แค่ข้าจับมือ นางยังรีบถอนมือออกตัวสั่นขนาดนั้น.. ที่ว่าผ่านมาหลายคน.. เ้าคงคิดผิดแล้วล่ะ.. ชาร์เลโอเอ๋ย..
732
