(จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

        การปรากฏตัวของเจ้าเมืองหนานปิงทำให้บรรยากาศพลันแปรเปลี่ยนไปในทันที

        เพียงแค่เขานั่งลงบนเก้าอี้อันทรงเกียรติ กลิ่นอายอันทรงพลังและกดดันก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งบริเวณ ราวกับเป็นพายุที่มองไม่เห็น

        แม้แต่ศิษย์ของนิกายวายุโลหิตเองยังเผยสีหน้าที่เคร่งเครียด

        “เจ้าเมืองหนานปิง… ไม่ธรรมดาจริงๆ”

        หลี่เทียลอบครุ่นคิด ขณะเหลือบมองร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่นั่งอยู่เบื้องบน

        “เคยได้ยินอยู่หรอกว่าเขานั้นแข็งแกร่งและเที่ยงตรง”

        “แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีพลังราศีที่หนักแน่นถึงเพียงนี้!”

        ถึงตอนนี้จะไม่สามารถมองเห็นระดับพลังที่แท้จริงของอีกฝ่ายได้โดยตรง

        ทว่าจากสัญชาตญาณของผู้แข็งแกร่ง หลี่เทียก็สามารถคาดคะเน

        พลังของเจ้าเมืองหนานปิง อาจเทียบได้กับผู้อาวุโสระดับสูงของนิกาย

        ขณะเดียวกัน เทียนจุนเองก็กำลังจับจ้องไปที่บุคคลเดียวกัน

        “สมกับเป็นเจ้าเมือง..”

        ชายหนุ่มเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือหวาดหวั่น

        เพียงแต่รับรู้ได้ว่า การที่บุคคลผู้นี้สามารถปกครองเมืองใหญ่ได้โดยไม่มีใครกล้าลุกขึ้นมาต่อต้าน

        นั่นก็ย่อมหมายความว่า ชายวัยกลางคนผู้นี้จะต้องแข็งแกร่งเหนือกว่าผู้บำเพ็ญเพียรโดยทั่วไปแน่นอน

        เพราะหากไม่มีพลังมากพอ จะสามารถปกครองเมืองที่เต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่งจากทุกสารทิศได้อย่างไร

        “ท่านตงจาง เจ้าเมืองหนานปิงเป็นผู้บำเพ็ญเพียรไร้สังกัดอย่างนั้นหรือ?”

        ขณะนั้นเทียนจุนก็นึกสงสัย จึงหันไปเอ่ยถามบุคคลที่อยู่ข้างกาย

        ซึ่งตงจางก็ลอบเหลือบมองซ้ายขวา ก่อนจะโน้มตัวเข้ามากระซิบตอบเบาๆ

        “ไม่ใช่หรอกท่านเทียนจุน เจ้าเมืองทั้งหลายที่ปกครองในแคว้นกวางโจ่วนั้น ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของราชวงศ์ที่แข็งแกร่ง”

        “พวกเขาเป็นขุมพลังที่อยู่เหนือขึ้นไป และเป็นผู้กุมอำนาจสูงสุดของแคว้น”

        เทียนจุนกระพริบตาเล็กน้อย พลางพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจ

        “ถูกต้อง และไม่ใช่แค่แคว้นกวางโจ่วเพียงแคว้นเดียว แคว้นอื่นๆที่อยู่ในระแวกเดียวกันก็มีราชวงศ์ของตัวเองปกครองเช่นกัน”

        “แม้แต่สี่สำนักใหญ่ของแคว้นกวางโจ่วก็ยังต้องเกรงใจราชวงศ์อยู่สามส่วน”

        เมื่อรับฟังคำอธิบาย เทียนจุนก็เริ่มคาดเดาโครงสร้างขุมพลังอำนาจในดินแดนแห่งนี้ได้คร่าวๆ

        “เช่นนั้น บนสุดของพีระมิดแห่งอำนาจก็คือราชวงศ์ที่ปกครองเหนือแคว้นต่างๆ”

        “ส่วนรองลงมาก็คือขุมพลังขนาดใหญ่ เช่นสำนักหรืออาณาจักรการค้าต่างๆ”

        “หึ แผนผังอำนาจเช่นนี้ไม่ได้แตกต่างจากอาณาเขตดินแดนศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่น้อย!”

        เทียนจุนยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก สายตาของเขาลึกซึ้งขึ้น ในใจเริ่มก่อร่างแนวคิดบางอย่างขึ้นมาอย่างเงียบงัน

        บนที่นั่ง ชายวัยกลางคนเริ่มใช้ปราณจิตสัมผัสและสำรวจผู้เข้าร่วมการแข่งขัน

        ต้องบอกก่อนว่าเมื่อผู้บำเพ็ญเพียรยกระดับมาถึงขั้นตำหนักวิญญาณ

        ตันเถียนในส่วนลึกจะให้บังเกิดจิตวิญญาณที่อยู่ในห้วงสมองขึ้นมา

        ซึ่งมันก็คือแหล่งพลังวิญญาณที่มีความสำคัญ ไม่ต่างไปจากตันเถียนและเส้นชีพจรที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย

        และเมื่อพวกเขามาถึงระดับนี้ได้ จิตวิญญาณจะก่อร่างเป็นคลื่นพลังเซียนที่แข็งแกร่ง สามารถตรวจสอบสถานะ รวมถึงมองเห็นออกไปไกลได้

        ประหนึ่งเป็นดวงตาที่สาม อาจเรียกได้ว่ามันคือดวงตาอีกดวงนึงของผู้บำเพ็ญเพียรเลยก็ว่าได้

        ในตอนนั้น หนานปิงได้ใช้ปราณสัมผัสตรวจสอบพลังของผู้เข้าร่วม

        เขาไม่ได้ครุ่นคิดในใจและพูดออกมาจนทุกคนได้ยิน

        “ตัวแทนของฝั่งตระกูลโอวผ่านเงื่อนไข มีระดับทะเลวิญญาณขั้นที่หนึ่ง สามารถลงการประลองระหว่างตระกูลได้!”

        คำพูดของเจ้าเมืองสร้างเสียงฮือฮาให้กับผู้คน จากนั้นหลายคนก็เริ่มหันไปมองทางตระกูลตง

        ซึ่งหนานปิงก็เริ่มกวาดตามองมายังเทียนจุนเช่นเดียวกัน

        ทว่าเมื่อปราณจิตของหนานปิงเริ่มตรวจสอบระดับขั้นพลัง สีหน้าแววตาก็เริ่มแปลกประหลาด

        “นี่เจ้า.. เป็นตัวแทนของตระกูลตงจริงๆใช่ไหม?”

        คำถามของหนานปิงสร้างความสงสัยให้กับผู้คน

        แม้แต่หลี่เทียกับหย่าเฟยก็ยังต้องหันขวับมามอง ก่อนที่หนานปิงจะเริ่มเปิดเผยระดับพลังที่แท้จริงของเขา

        “เจ้าน่ะ.. มีระดับหลอมกายาขั้นที่เก้าเองเท่านั้น!”

        “แล้วอยากจะลงไปต่อสู้เพื่อตระกูลตงจริงๆยังงั้นเรอะ?”

        คำตอบที่ออกมาทำให้บรรยากาศพลันเงียบงัน แม้แต่ตงจางและคนในตระกูลตงคนอื่นๆก็เบิกตากว้าง

        “อะ..อะไรนะ ท่านไม่ได้เป็นผู้มีพลังระดับทะเลวิญญาณ”

        “แต่กลับเป็นระดับหลอมกายาเรอะ?!”

        “แล้วทำไมตอนนั้นท่านถึงได้...

        เมื่อระดับขั้นพลังที่แท้จริงของเขาถูกเปิดเผย สีหน้าและแววตาของคนตระกูลตงก็พลันแปรเปลี่ยนไปในทันที

        แม้แต่ตงจางก็ทำได้เพียงอ้าปากค้าง ตัวของมันแทบจะไม่เชื่อกับระดับขั้นพลังที่ปรากฏขึ้น

        เพราะในเวลานั้น ทั้งเขาและอู๋จ้าง รวมถึงคนอื่นๆของตระกูลตงก็ได้เห็น

        ชายคนนี้ควบแน่นปราณเซียนสีทองและปลดปล่อยออกมา

        มีพลังไม่ต่างไปจากระดับทะเลวิญญาณเลยด้วยซ้ำ สามารถจัดการกับเหล่านักฆ่าที่ตระกูลโอวหยางส่งมาได้อย่างเด็ดขาด

        แล้วจะบอกว่าชายคนนี้ยังไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับทะเลวิญญาณ หมายความว่าเขาจะต้องเป็นอัจฉริยะในการฝึกตนอย่างแน่นอน

        ขณะเดียวกัน พวกโอวหยางเฉินและคนในตระกูลก็ประหลาดใจ ก่อนที่จะส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน

        “ฮ่าๆๆ น่าขันสิ้นดี! เจ้าอยากจะหลอกพวกเราว่าเจ้าอยู่ในระดับทะเลวิญญาณจริงๆอย่างนั้นรึ?”

        โอวหยางเฉินจ้องมองเทียนจุนด้วยสายตาเย้ยหยัน เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคนของตระกูลโอวที่ร่วมสมทบ

        มันเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ราวกับไม่คิดเลยว่าเทียนจุนจะกล้ามาลงประลองในสภาพนี้

        แม้แต่หลี่เทียเองก็ยังส่ายหน้า

        “นี่มันตลกเกินไปแล้ว คนระดับหลอมกายาจะมาสู้กับข้าที่อยู่ในระดับทะเลวิญญาณได้อย่างนั้นหรือ?”

        หนานปิงที่มองภาพเบื้องหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น

        ในฐานะเจ้าเมือง เขามีประสบการณ์มากมายในการมองพลังของผู้คน เมื่อครู่นี้ เขาเองก็รู้สึกถึงพลังของเทียนจุนที่แตกต่างออกไป

        แต่ก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

        “เทียนจุน เจ้าคิดดีแล้วหรือไม่ที่ลงแข่ง?”

        “เจ้าอาจตายได้หากพลังของเจ้าไม่แข็งแกร่งพอ!”

        เทียนจุนไม่ได้ตอบในทันที เขากลับมองไปยังตงจางที่ยังคงมีสีหน้าตกตะลึง ราวกับกำลังรอให้ฝ่ายตระกูลตงตัดสินใจ

        ตงจางกำหมัดแน่น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลังเล

        “เทียนจุน.. ท่านซ่อนพลังของเจ้าหรือไม่?”

        คำถามนี้ไม่ได้ออกมาด้วยความสงสัยเพียงอย่างเดียว แต่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

        “ถ้าหากเทียนจุนสามารถปล่อยพลังเซียนสีทองออกมาได้จริง”

        “แล้วเหตุใดกันที่ผลการวัดระดับพลังกลับระบุว่าชายคนนี้อยู่เพียงแค่ระดับหลอมกายาขั้นที่เก้า”

        เทียนจุนเหลือบตามองตงจางก่อนจะกล่าวขึ้นเสียงเรียบ

        “ท่านตงจาง ข้าไม่ได้โกหก ข้าอยู่ในระดับหลอมกายาขั้นที่เก้าจริงๆ!!”

        บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบงันลงในทันที

        แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าเทียนจุนมีฝีมือ แต่การที่เขาอยู่ในระดับเพียงเท่านี้ กลับทำให้หลายคนเกิดความไม่แน่ใจ

        โอวหยางเฉินที่ฟังอยู่พลันระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นอีกครั้ง

        “เจ้ากลัวจนต้องแต่งเรื่องเพื่อให้ตัวเองดูดีขึ้นรึ?”

        “ถ้าคิดว่าพลังของเจ้าเพียงเท่านี้จะทำให้เจ้าอยู่รอดในการประลองได้?”

        คำพูดของเขาทำให้ผู้คนเริ่มรู้สึกถึงความตึงเครียด ทุกสายตาจับจ้องมายังตัวเขา

        เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบๆ ผู้คนเริ่มเกิดความสงสัยว่าชายหนุ่มผู้นี้มีอะไรที่แตกต่างจากผู้อื่นกันแน่

        หนานปิงถอนหายใจ เขาหันไปมองตงจางอีกครั้งก่อนจะกล่าวขึ้น

        “หากตระกูลตงยังยืนยันให้เทียนจุนเป็นตัวแทน ข้าก็จะไม่ขัด!”

        ตงจางเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเขากลับมาแน่วแน่ดังเดิม

        “ข้ายืนยันให้เทียนจุนเป็นตัวแทนของตระกูลตง!”

        คำพูดนี้ทำให้ฝั่งตระกูลโอวหยางถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่โอวหยางเฉินจะหัวเราะเยาะอีกครั้ง

        “ดี! เช่นนั้นข้าก็อยากจะเห็นว่าสิ่งที่เจ้าอวดอ้างจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง!”

        หนานปิงพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งและโบกมือป่าวประกาศออกไป

        “เช่นนั้นก็เป็นอันตกลง ตัวแทนจากทั้งสองตระกูลได้รับการยืนยัน!”

        “งั้นเชิญทั้งสองขึ้นมาบนเวที เพราะการประลองจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!”