บทที่2
การเปลี่ยนแปลง..
"พี่กร.."
ชายหนุ่มรูปร่างบอบบาง ตัวเล็ก ผิวขาวอมชมพู ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าั กำลังเดินมาหาเขาจึงหยุดเดิน
"อิน เป็ยังไงบ้าง พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปรับที่โรงพยาบาล พอดีมีเื่ให้เคลียร์นิดหน่อย"
"ไม่เป็ไรครับ อินไม่ได้เป็อะไรมาก อ๊ะ!"
อินทัชเซไปเล็กน้อย ทำท่าเหมือนกำลังจะล้ม ัที่เห็นแบบนั้นก็รีบไปประคองเอาไว้ด้วยความเป็ห่วง
"เดี๋ยวพี่ช่วยประคองเดินไปที่ห้องดีกว่า อินคงยังไม่หายดี"
"ครับ"
หลังจากนั้น ัก็ค่อยๆพาอินทัช ขึ้นไปบนห้องนอน..
อินทัช เด็กหนุ่มที่มั้งกรตกหลุมรัก และยังเป็คนที่ัทั้งรักทั้งห่วง เขาเจอกับอินทัชโดยบังเอิญ ตอนที่เขาต้องเข้าไปสืบเื่ของคู่แข่งทางธุรกิจที่ชนบทแห่งหนึ่ง ซึ่งที่นั่น เป็แหล่งเก็บของ เก็บข้อมูล และแหล่งกบดานของคู่แข่งของเขา
"พี่กร พี่กรอย่าโกรธกรันเลยนะครับ เค้าอาจจะไม่พอใจ ที่อินมาอยู่ที่นี่"
หลังจากที่นั่งลงบนเตียง อินทัชก็จับมือของัเอาไว้ แล้วเริ่มพูดถึงเื่ราวที่เกิดขึ้น เขาไม่อยากให้มันเป็เื่ราวใหญ่โต ถึงแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรก ที่เขาโดนกรันทำร้ายก็ตาม แต่ด้วยรู้ตัวเองดีว่า เขามาอยู่ที่นี่ แค่ในฐานะอ่ะ แล้วกรัน อยู่ในฐานะอะไร..
"ไม่ได้หรอกอิน กรันเค้าควรได้รับบทลงโทษ กี่ครั้งแล้ว ที่เขาทำร้ายอินแบบนี้"
"แต่มันก็สมควรที่กรันเขาจะไม่ชอบอินนะครับ กรันเค้า..เป็ภรรยาของพี่ ส่วนอิน.."
อินทัชเงียบไปสักพัก นั่นทำให้ัรู้ได้ทีนที ว่าอินทัชกำลังจะสื่อถึงอะไร ทำไมคนดีดีขนาดนี้ ถึงได้โดนคนเลวๆอย่างกรันทำร้ายตลอด
"อินก็เป็คนรักของพี่ อินฟังพี่นะ พี่ไม่เคยรักกรัน พี่เกียดเขาด้วยซ้ำ ที่พี่ต้องแต่งงานก็แค่เพื่อธุรกิจ อินเข้าใจไหม"
พูดจบ ัก็ดึงอินทัชเข้ามากอดเอาไว้ มือหนาคอยลูบไปเบาๆยังแผ่นหลังบอบบาง เพื่อปลอบประโลมให้คนตัวเล็กรู้สึกผ่อนคลายขึ้น...
"อิน..."
"อินไม่ต้องพูดอะไรแล้วนะ พี่รักอิน ถ้าพี่เคลียร์ทุกอย่างแล้ว พี่จะหย่ากับกรัน แล้วมาขออินแต่งงานให้ถูกต้อง อินเชื่อใจพี่นะ"
"ครับ...แล้วตอนนี้ กรัน.."
จู่ๆ อินทัชก็ถามถึงกรันขึ้นมาอีกครั้ง เพราะั้แ่มาถึง เขายังไม่เห็นกรันเลย ปกติคงจะออกมาโวยวายแล้ว ความเป็คนดีมากๆ และอ่อนโยนของอินทัช นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ั รักเขาจนถึงวันนี้
"เขาอยู่ในบ้านนี้แหละ อินไม่ต้องไปพูดถึงคนคนๆนั้นหรอก พี่แค่สั่งสอนเค้านิดๆหน่อยๆแค่นั้น"
ัพูดพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้าง ประคองใบหน้าเล็กของอินทัชไว้ในมือ ก่อนจะก้มลงไปประทับริมฝีปาก ยังริมฝีปากบางอมชมพูตรงหน้าเบาๆ
"พี่กร..ที่ผมถาม เพราะผมรู้ว่าถึงพี่จะลงโทษกรันยังไง เค้าก็ไม่ชอบผมอยู่ดี ทำไมเราไม่ทำดีกับเขาล่ะครับ ผมเชื่อว่ายังไงสักวัน เขาก็ต้องเปิดใจ...ละ..แล้วเค้าอาจจะยอมหย่ากับพี่ดีดี โดยที่เราไม่ต้องทำร้ายกัน"
อินทัชผละออกมาเล็กน้อย แล้วทำท่าทางเขินอายเหมือนทุกครั้ง แก้มสีขาว เริ่มเปลี่ยนเป็สีชมพูอ่อนๆเพราะความเขินอาย
"ไม่มีทางหรอก คนแบบนั้นไม่มีวันสำนึกได้ ตอนนี้ แค่อากาศพี่ก็ไม่อยากใช้ร่วมด้วย..ช่างเถอะ ตอนนี้ พี่ว่าเราอย่าไปคิดถึงกรันเลย คิดถึงเื่ของเราดีกว่า.."
"ระ..เื่อะไรครับ"
ัไม่พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่ยกยิ้ม แล้วใช้มือหนาจับไปยังไหล่ของอินทัชทั้งสองข้าง กดลงไปช้าๆให้นอนราบลงกับเตียง ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลงตามร่างบางไป..
"เออ จะดีเหรอครับ ผมว่า"
"ทำไมล่ะ พี่ว่า..พี่อยากจะปลอบใจคนป่วยสักหน่อย"
"แต่ผม ทะ..ท้องเสียนะครับ คะ..คงไม่ได้"
"...."
ันิ่งเงียบไปเล็กน้อย จริงสิ อินทัชเขาโรงพยาบาลเพราะท้องเสียนี่นา เพราะกรันแท้ๆ ที่ทำให้เป็แบบนี้ เลวจริงๆ ชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อน แล้วนี่ ยังจะทำให้อินทัชกับเขาต้องหมดโอกาสมีอะไรกันอีกไปหลายวัน
"งั้นก็ได้ แต่อินติดพี่รอบหนึ่งนะ ถ้าหายดี อินต้องคืนพี่เป็สองเท่า"
ัถอนใจแล้วพูดขึ้น ก่อนจะใช้มือบีบจมูกคนใต้ร่างเบาด้วยความหมั่นเขี้ยว
"คะ..ครับ"
"งั้นเดี๋ยว พี่ขอไปข้างนอกก่อนแล้วกันนะ ดึกๆจะกลับมา อินไม่ต้องออกไปไหนนะ พี่ไม่อยากให้เกิดเื่กับอินอีก"
"ครับพี่กร"
จากนั้น ัก็เดินออกจากห้องไปด้วยความหัวเสีย เพราะทำอย่างที่้าไม่ได้ เเละเมื่อคิดถึงตัวต้นเหตุ ก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
"ป่านนี้ก็คงจะคิดได้บ้างแล้ว แต่ก็คงไม่หรอก คนแบบนั้นสำนึกผิดเป็สะที่ไหน หึ"
"เ้านายจะให้ผมเอาข้าวไปให้คุณกรันเลยไหมครับ"
ระหว่างที่กำลังคิดโมโหอยู่ ลูกน้องของัคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
"ไม่ต้อง ปล่อยให้อดข้าวอดน้ำอยู่แบบนั้นแหละ อินทัชต้องงดอาหารกี่วัน เพราะอาการท้องเสีย เขาก็ต้องงดเหมือนกัน"
"ครับนาย"
ใช่แล้ว ทำเื่ขนาดนี้ ก็งดข้าวงดน้ำสะให้เข็ด ถ้าตายก็แค่เอาไปทิ้งให้มันจบๆ ั้แ่มีกรันเข้ามา ชีวิตก็มีแต่ความวุ่นวายน่ารำคาญทุกวัน
สองวันผ่านไป....
"โอ๊ยย...หิวอ่ะะ คุณ...ฮัลโหลล ข้างนอกมีใครอยู่ไหมมม ขอข้าวกินหน่อยไม่ได้เหรอ...นี่ก่ะจะทรมานกันจนตายรึไง พวกคุณกำลังทำผิดกฎหมายนะ..ฉันจะเเจ้งตำรวจ....."
เสียงของกรันที่เริ่มอ่อนแรงลงหลังจากไม่ได้กินอัไรมาเป็อวลาสองวัน แต่ก็ยังคงไม่เลิกพูดมาก พูดบ่นพึมพำอยู่ภายในห้อง นี่ก็วันที่สองแล้วที่เขาอดข้าวมา ยังดีที่ยังใจดีเอาน้ำมาทิ้งไว้ให้ ไม่งั้นคงตายไปแล้วจริงๆ
ฮือออ...พระเ้าทำไมใจร้ายกับฉันแบบนี้ จะตายก็ไม่ให้ตาย ต้องมาติดเหงกอยู่ในร่างใครก็ไม่รู้ ถึงจะโชคดีอยู่บ้างที่รู้ว่าเนื้อเื่จะเดินไปยังไง แต่พอคิดจะเปลี่ยนบทให้ไปทิศทางอื่น ก็ทำได้แค่ให้มันไม่หนักไปเท่านั้น สุดท้ายเนื้อเื่ก็ยังเหมือนเดิม..ในบทมันไม่มีอดข้าวสักหน่อย หรือเพราะไม่โดนอัดตามเนื้อเื่ ฉันถึงต้องมาทรมานอดข้าวอยู่แบบนี้ ให้ตายเถอะ..รู้แบบนี้ ยอมเข็บตัวเพราะโดอัดยังจะดีกว่า
"อะ..เอ๊ะ กะ..กลิ่นน..หอมม..."
แกร่ก..เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นอาหารที่หอมคลุ่งลอยตามมา ทำให้กรัน รีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วหัวขวับกลับไปมองอย่างรวดเร็ว
"อะ!! ขะ..ข้าววววว ฉันรอดตายแล้วว "
กรันรีบกุลีกุจอลุกขึ้นนั่ง แล้วคลานไปตามพื้น สายตาของเขา ไม่แม้แต่จะมองคนที่ถือกับข้าวมาด้วยซ้ำ เขามองแต่เพียงอาหารที่อยู่ในมือคนตรงหน้าเท่านั้น แต่นั่น กลับทำให้ั ยิ่งไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่ เพราะปกติ กรันต้องเข้าหาเขาเป็อันดับแรกตลอด ทำไมถึงไม่อ้อนวอนขอความเห็นใจ ความรักเหมือนทุกครั้ง
"ผมกลัวว่าคุณจะตายในบ้านผมหรอกนะ อีกอย่างคุณยังอยู่ในฐานะภรรยาของผม ถ้าเกิดตายที่นี่เพราะอดข้าว คงไม่ดีต่อตัวผมแน่ๆ"
ัเดินเข้ามาพร้อมกับจานข้าวในมือ แล้ววางลงตรงหน้าของกรัน
จะอะไรก็แล้วแต่คุณเถอะ!! ขอกินก่อนแล้วกัน ไม่งั้นคงได้ตายจริงๆแน่ กรันคิดในใจ แล้วรีบคว้าเอาจานข้าวด้านหน้ามากินอย่างมูมมาม
"หึ น่าสมเพชจริงๆ ทำตัวเหมือนหมา ที่กำลังรออาหารจากเ้าของ"
ัพูดขึ้นแล้วยิ้มเยาะ
"พูดมาก ไม่มีธุระอะไรแล้วก็ออกไปสิ คนจะกินข้าวมองอยู่ได้"
กรันบ่นงึมงัม ทั้งที่ในปากยังคงมีแต่ข้าว จนแก้มทั้งสองข้างป่องออกมา แต่คำพูดนั่น กลับทำไมั ถึงกับหุบยิ้มลง กรันไม่เคยพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน และไม่เคยมีท่าทางเหมือนลำคาญเขาแบบนี้
"คุณว่าอะไรนะ"
ัชะงักไป แล้วขมวดคิ้วอย่างหัวเสีย
"ก็บอกว่าไม่มีธุระแล้วก็ออกไปสิ มายืนจ้องอยู่ทำไมล่ะ มารยาทอ่ะมีปะ"
"นี่คุณ!!"
"อะไรอีก!"
"เถียงคำไม่ตกฟาก ดูท่ายังไม่สำนึกสินะ อินทัชไม่น่าสงสารคนแบบคุณเลยจริงๆ คุณรู้ไหม ว่าไอ้คนที่คุณทำร้ายจนเข้าโรงพยาบาล เขายังอุตส่าห์เป็ห่วงคุณ ว่าคุณจะเป็ยังไงอยู่ แต่ดูคุณสิ!!"
"ก็ปล่อยฉันไปสิ จะขังไว้ทำไมล่ะ ไม่ชอบหน้าก็ต่างคนต่างอยู่สิ ฉันจะได้ไปตามทางของฉัน ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่หรอกนะ"
เออ ปากก็ด่าๆๆ แต่ก็มากักขังคนอื่นไว้ บ้าไปแล้วมั้ง แค่ปล่อยฉันไปก็จบแล้ว ไม่เหนื่อยรึไง เข้ามาด่าได้ทุกวัน..กรันคิดในใจ แล้วก้มหน้าลงไปกินข้าวต่อ
"กรัน!!"
"อะไร!! โอ๊ย!!"
จู่ๆ ัก็ตรงดิ่ง เข้ามาคว้าข้อมือของกรันเอาไว้ด้วยความโกรธ จนจานข้าวที่กรันถืออยู่หล่นลงพื้นกระจัดกระจาย
"ทำบ้าอะไรเนี่ย!! ข้าวหกหมดแล้ว นี่คิดจะให้กินแค่นี้เหรอ!! แล้วอะไร รังเกียจมากก็อย่ามาจับตัวสิ หรือเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาพิศวาทฉันแล้วห๊ะ"
โธ่...ข้าวของฉัน พึ่งกินไปไม่กี่คำเอง..ไอ้บ้านี่ ทนไม่ไหวแล้วนะ!! กรันคิดในใจ แล้วสบัดมือของัออกแล้วลุกขึ้นยืน
"คุณกล้าดียังไงมาเถียงผมฉอดๆแบบนี้!! ห๊ะ!!"
เพี๊ยะ!!
จะ..เจ็บ..ตบฉันทำไมเนี่ย!! นี่แกเป็พระเอกจริงๆปะไอ่เสี่ยั!!
"ถ้ายังกล้าเถียงอีก แล้วยังไม่สำนึก ผมทำมากกว่านี้แน่!! เห็นว่าใจดีหน่อย แล้วอย่าคิดว่าคุณจะมานั่งเถียงผมฉอดๆอยู่แบบนี้นะกรัน"
ัพูดเสร็จ ก็ใช้มือข้างที่ตบกรันเช็ดกับเสื้อเหมือนรังเกียจ แล้วหันหลังจะเดินออกไป
โอ๊ย..เืออกเเล้วเนี่ย ตบทีเดียวเืกระเด็นเลยเหรอ ไอ่ ไอ่ ไอ่คนเฮงซวย!! ไม่ไหว ไม่ไหวแล้วโว๊ย ตายเป็ตาย!!
"นี่!!!"
"ยังไม่เข็ด..เห้ย!!"
พรึ่บ!! งับ!!!
"โอ๊ย!!! กรัน!! ปล่อย!!"
กรันใช้แรงทั้งหมดที่มี รีบวิ่งแล้วะโขึ้นขี่หลังของัที่หันหลังเอาไว้ แล้วใช้มือทั้งสองข้างรัดคอจนแน่น ก่อนจะกัดเข้าไปที่ใบหูเต็มแรงด้วยความโกรธ
"ไอ่อ่อย!!! (ไม่ปล่อย)"
กรันะโเสียงอู้อี้เพราะปากยังคงกัดหูของัอยู่ ัที่ทั้งใและทนความเจ็บไม่ไหว จึงรีบสบัดกรันออกสุดแรง เเละตัวแค่นี้ สบัดสองสามที กรันก็ร่วงลงไปกับพื้นแล้ว
"โอ๊ย!!!"
โธ่เว้ย!! กรัน แกจะเกิดมาเอวบางร่างเล็กไปแล้วนะ ถ้าเป็ร่างฉันล่ะก็ ไม่หลุดออกมาง่ายๆแบบนี้แน่!!
"กรัน!! กล้ามากนะที่ทำแบบนี้!! มานี่เลย!!"
พูดจบ ัก็ตรงเข้าไปกระชากแขนเล็กๆของกรันให้ลุกขึ้น ก่อนจะเหวี่ยงลงไปยังฟูกที่นอนอย่างแรง
"โอ๊ย!! เจ็บนะเว้ย!! ก็นายตบหน้าฉันก่อน! แค่กัดหูแค่นี้ ยังน้อยไปด้วยซ้ำ"
เออ!! ตายเป็ยตายสิงานนี้ อย่างน้อย ถ้าโดนอัด ก็คงจะแค่สลบแล้วถูกโยนออกบ้านไป ทีนี้จะได้หลุดพ้นสักที
"คุณควรโดนมากกว่านี้ด้วยซ้ำกรัน แต่ที่ผมไม่ทำก็เพราะเป็ห่วงหน้าตาของตัวเอง ถ้าคนอื่นรู้ ชื่อเสียงด้านธุรกิจของผมจะเสียหาย แล้วถ้าอินทัช รู้ว่าผมทำร้ายคุณเขาคงไม่ชอบ แล้วก็ไม่สบายใจ แต่คุณ คุณมันเกินจะเยียวยาแล้วกรัน!!"
ัใช้มือ จับข้อมือทั้งสองข้างของกรันเอาไว้ แล้วจับกดลงกับที่นอนให้มือทั้งสองอยู่เหนือหัว ก่อนจะขึ้นไปคร่อมร่างของกรันเอาไว้ เพื่อกันไม่ให้กรันดิ้น แต่ท่านี้ กรันกลับคิดว่า มันดูแปลกๆ เขาเลยยิ่งดิ้นแรงเข้าไปอีกเพราะหากปล่อยไว้ท่านี้นานๆ เขาหายใจไม่ออกตายกันพอดี ตัวก็ใหญ่อย่างกับควายมานั่งทับคนอื่น นี่นะเหรอ พระเอกนิยายที่ฉันชื่นชอบแล้วบูชามาตลอด ทำไม มันผิดเพี้ยนไปหมดแบบนี้!!
"หยุดต่อต้านได้แล้ว!! คิดว่าผมจะทำอะไรคุณงั้นเหรอ แค่ตัวคุณผมก็ไม่อยากจับแล้ว!!"
"แล้วจับทำไมล่ะ!! ก็ปล่อยสิ!! ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต!! หลงนึกว่าเป็คนดี ปล่อยเลยนะ ไม่งั้น ฉันจะโดดกัดนายให้หูขาดไปเลย!!"
"ทำไม!! เมื่อก่อนก็เห็นเสนอตัวนักหนา ตอนนี้ทำมาเป็ขัดขืนดีดดิ้น หรือนี่คือแผนของคุณที่คิดว่าทำดีดดิ้นแล้วผมจะหลงเชื่อ แล้วทำอะไรๆคุณล่ะสิ หึ"
"โอ๊ย!! ไม่ไหวแล้วนะ!! หยุดมะโนค่ะ!! หยุดหลงตัวเองก่อนเถอะพ่อคุณ ใครเค้าจะอยากทำอะไรๆกับคุณกันหะ!! แล้วฉันก็ไม่ได้ไปอ่อยคุณแล้วด้วย ตอนนี้คุณต่างหากที่ไม่ยอมปล่อยฉัน แล้วยังจะมานั่งทับฉันไว้อีก คิดว่าตัวเล็กตัวน้อยมากรึไงตัวอย่างกับควาย คิดว่าหล่อมากจนฉันต้องพิศวาสขนาดนั้นเลยเหรอ มีดีแค่หน้าตาแต่นิสัยแย่แบบนี้ใครเค้าจะอยากได้ หยุดหลงตัวเองแล้ว ปะ..อื้อ!!!!"
ไม่ทันที่กรันจะได้พูดจบ ริมฝีปากของั ก็ประทับปิดปากของกรันเอาไว้อย่างแรง ด้วยอะไรไม่รู้ ที่ทำให้ัทำแบบนี้ กรันคนที่คอยตามตื้อตามอ่อยเขามาตลอดเวลา ทำตัวร้ายๆ จ้องแต่จะจับเขากิน จ้องแต่จะทำร้ายอินทัช ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็คนที่ทั้งด่าและต่อต้านเขาขนาดนี้
ปะ..ปากแตกแล้วมั้ง แล้วจะจูบทำไมอีกเนี่ย!!
"อ่อย!!!!! แฮ่ก แฮ่ก จูบอีกทำไมหะ!!"
"ก็ปิดปากคุณไง"
"โอ๊ย!! คิดว่าเป็พระเอกรึไง!! เออ..(ก็เป็จริงนี่หว่า) เอ่อ!! ช่างเถอะ!! มืออ่ะ มีปะ จะปิดปากก็ใช้มือสิ มาใช้ปากทำไม ไม่พิศวาสหรอกนะ!!"
"นี่ กรัน คุณชักจะเกินไปแล้วนะ"
"ทำไม รับไม่ได้เหรอ เห็นไหมล่ะ ฉันไม่ได้ชอบคุณแล้ว เพราะฉนั้น ปล่อยฉันไปได้แล้วโว๊ย!!"
"ไม่!!"
"อื้อ!!!!"
นี่มันละครไทยชัดๆ ด่าจูบๆเหรอ เอ๊ะอ่ะจูบ เอ๊ะอ่ะจูบ ปากก็แตก มันเจ็บนะเว้ย
และก็เป็อีกครั้ง ที่ั ก้มลงไปจูบกรันเอาไว้ แต่ในครั้งนี้ เขากลับรู้สึกว่ามันแปลกๆ ทุกครั้ง แค่จะเดินเฉียด เขายังรู้สึกรังเกียจคนๆนี้มากๆ แต่ทำไม...
มือที่ยังคงจับล๊อคเอาไว้ ยังคงดิ้นไปมาเพื่อขัดขืน ร่างกายบอบบางที่โดนเขาทับอยู่ ก็ขยับไปมาเพื่อให้ตัวเองห
ลุดจากการโดนเขาทับไว้ แต่ยิ่งกรันดิ้นไปมาเท่าไหร่ ความรู้สึกแปลกๆบางบางก็ผลุดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว หรือว่าเขา จะห่างหายกับการทำเื่อย่างว่ามานานเลยทำให้รู้สึกอะไรแบบนี้กับคนที่เขาเกียดอย่างกรัน..
จบตอนที่2แล้วน๊า...❤️
821
