สมุทร พาร์ท
หอพักนักศึกษาในมหาลัย
22.23 น.
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูที่ดังมาจากประตูห้องพัก ผมที่กำลังนั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอยู่จึงต้องหันกลับไปมองยังต้นเสียงที่ดังขึ้นมา
“ ใครมาเคาะประตูตอนนี้วะ ” ผมสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจลุกเดินไปเปิดประตู เพื่อดูว่าใครกันที่มาเคาะประตูรบกวนคนเขาที่กำลังพักผ่อน
แอด!!
“ หวัดดี… นายเป็รูมเมทของไอ้เลโอมันใช่ปะ? พอดีมันเมามากน่ะพวกเราก็เลยพามันมาส่ง ฝากจัดการต่อทีนะ ” ผู้ชายหน้าตาดีที่น่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันพูดออกมา พร้อมกับเบี่ยงตัวหลบให้เห็นร่างของผู้ชายหน้าตาดีอีกคนที่กำลังถูกพวกเพื่อนๆ ของเ้าตัวหิ้วแขนพยุงไม่ให้ล้มลงไปนอนกับพื้นในสภาพที่เมาเหมือนกับหมา ไม่เหลือสภาพของผู้ที่เพิ่งจะได้รับตำแหน่งเดือนมหาลัยคนปัจจุบันมาเลยสักนิด ผมที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่กรอกสายตามองบน ถอนหายใจออกมาแรงๆ ทำไมชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ
“ อือ… เดี๋ยวเราจัดการต่อเอง ” ผมบอกกับเพื่อนของไอ้เดือนมหาลัยกลับไปอย่างเซ็งๆ แล้วเดินไปรับตัวของอีกฝ่ายมาพยุงไว้แทน ก่อนจะปิดประตูแล้วพาเ้าของร่างที่กำลังเมาหนักไม่รู้เื่ราวไปล้มตัวลงนอนบนเตียงของเ้าตัวที่อยู่ตรงข้ามกับเตียงของผม
“ เฮ้อ! นี่มึงจะทำให้กูรู้สึกแย่กับมึงไปถึงไหนวะไอ้เลโอ แค่ต้องเห็นหน้ามึงทุกวันกูก็แทบอยากจะย้ายห้องหนีแล้ว ถ้าไม่ติดว่ากูเสียดายเงินที่เช่าหอพักไปแล้วและก็เพิ่งจะอยู่ได้แค่เดือนเดียวด้วย กูไม่มีทางทนอยู่ร่วมห้องกับมึงแน่ๆ ” ผมว่าออกมาอย่างปลงตก แต่ถึงจะพูดยังไงออกไปอีกฝ่ายก็คงไม่ตอบโต้อะไรผมกลับมาหรอก ก็แหงล่ะ! ดูสภาพของมันสิ เมายิ่งกว่าหมาข้างถนนซะอีก เฮ้อ!
“ อื้อ!! หมุด!!! หมุดครับ!!! พาเลโอไปอาบน้ำหน่อย!! ” ขณะที่ผมกำลังยืนจ้องมองอีกฝ่ายเพื่อคิดว่าจะเอายังไงกับมันดี เ้าตัวที่เมาไร้สติอยู่ก็ละเมอพูดขึ้นมา พร้อมกับชูแขนเหมือนเด็กน้อยที่อยากจะให้ผู้ใหญ่อุ้มไปไหนมาไหน นี่ถ้าผมถ่ายวิดีโอของมันตอนนี้ไว้แล้วไปอัปโหลดลงในโซเชียล ผมอยากรู้ว่าจะมีคนที่ยังชื่นชอบมันในฐานะผู้ชายหน้าตาดี ดีกรีเดือนมหาลัยอีกมั้ยนะ ช่างเป็ภาพที่ดูแล้วทุเรศลูกตาผมจริงๆ ให้ตายเถอะ!
“ มึงนี่แม่ง! อย่าหวังว่ากูจะช่วยเลย นอนเน่าตายไปแบบนั้นนั่นแหละ ชิ! แต่แม่งก็เหม็นกลิ่นเหล้าชิบหาย ไม่รู้ว่ากินหรืออาบมากันแน่ แล้วแบบนี้กูจะนอนหลับลงได้ไงวะ เพื่อนมึงนี่ก็ยังอุตส่าห์แบกมึงมาส่งถึงให้กูถึงที่นี่อีกนะ โวะ! ภาระกูจริงๆ ” ผมยังคงบ่นว่าอีกฝ่ายออกมาไม่หยุด แต่ถึงอย่างนั้นเ้าตัวยังคงนอนยิ้มไม่รับรู้ในสิ่งที่ผมได้ต่อว่าอีกฝ่ายออกไปเลยสักนิดเดียว
“ อื้อ! เช็ดตรงนี้ด้วย! ”
“ เชี่ย! ไอ้เลโอ! มึงหยุดดึงกางเกงในของมึงเลยนะ! กูไม่อยากเห็นภาพอุบาทว์ของมึง ทุเรศ! ”
ผมรีบร้องบอกอีกฝ่ายออกไปพร้อมกับรีบคว้ามือของเ้าตัวที่กำลังจะถกกางเกงบ็อกซ์เซอร์ที่เ้าตัวสวมใส่อยู่เพียงชิ้นเดียวบนตัวออก
“ อื้อ! เช็ดให้หน่อย!!! ”
“ ไอ้สัตว์! แน่ใจใช่มั้ยว่ามึงเมาอยู่น่ะ มึงไม่ได้คิดจะแกล้งกูหรอกนะไอ้เลโอ ”
“ อื้อ!! หนาว… ” อีกฝ่ายละเมอออกมาพร้ะแคงตัวหันหลังให้ผม อาจเพราะคงจะรู้สึกหนาวขึ้นมาแล้ว ผมจึงได้แต่ส่ายหัวแล้วหาเสื้อผ้าของเ้าตัวในตู้มาใส่ให้ มันเป็เพียงแค่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดสีขาวของเ้าตัว พอจัดการทุกอย่างให้อีกฝ่ายเสร็จแล้ว ผมก็กลับมาเก็บของบนโต๊ะของตัวเองบ้าง ก่อนจะปิดไฟเดินกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียงและตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเช้า
เช้าของวันถัดมา
“ อื้อ!! โอ้ย! ปวดหัวชะมัด!! ”
หลังจากที่สร่างเมาแล้วตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ไอ้เลโอก็ร้องดังออกมาเพราะอาการแฮงคืเหล้าจนปวดหัวของเ้าตัว ในขณะที่ผมเองก็กำลังจะติดกระดุมเสื้อชุดนักศึกษาของตัวเองเม็ดสุดท้ายเสร็จพอดี และก็เตรียมจะสะพายกระเป๋าออกจากห้องไป
“ เอ่อ… ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลเมื่อคืนนี้น่ะ ”
อยู่ๆ ไอ้เลโอมันก้เอ่ยขอบคุณออกมา ผมจึงชายตาหันไปมองอีกฝ่ายเล็กน้อย
“ เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็เปลี่ยนนิสัยไม่ดีกว่าเหรอ เลิกได้เลิกซะนะไอ้พฤติกรรมที่ชอบเป็ภาระให้กับคนอื่นน่ะ แค่ต้องทนเห็นหน้าทุกวันก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว ถ้าต้องมาเจอพฤติกรรมแบบนี้อีกดูท่าคงต้องแยกกันอยู่จริงๆ " ผมว่าอีกฝ่ายออกไป และเตรียมจะเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง แต่แล้วอยู่ๆ ไอ้เลโอมันก็ลุกขึ้นจากเตียงพุ่งเข้ามาในสภาพชุดนอนลวกๆ ที่ผมหามาใส่ให้มันเมื่อคืน อีกฝ่ายเข้ามาประชิดตัวของผมจนผมเองยังใกับการกระทำของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ทันแล้วครับเพราะมันใช้มือผลักตัวผมให้ล้มลงไปนอนหงายบนเตียงของผมเอง แล้วตามมาขึ้นค่อมทับร่างของผม
“ อ๊ะ! ไอ้เลโอ! มึงจะทำอะไร! ลงไปจากตัวกูเดี๋ยวนี้เลยนะ! ” ผมร้องออกมาด้วยความใ และรีบร้องบอกอีกฝ่าย ก็มันยังไม่ได้แปรงฟันอาบน้ำเลยนี่ครับ แถมยังมีกลิ่นเหล้าอ่อนๆ ติดอยู่ด้วย จนผมเองต้องแสดงสีหน้าว่ารังเกียจอีกฝ่ายออกมาอย่างชัดเจน แต่อีกฝ่ายก็ยังจ้องหน้าผมนิ่งพร้อมกับสายตาที่ดูเหมือนจะไมพอใจในตัวผมอยู่เช่นเดียวกัน
“ ทำไมวะ… กูไปทำอะไรให้มึงงั้นเหรอ มึงถึงได้แสดงท่าทีรังเกียจกูแบบนี้ั้แ่วันแรกที่ย้ายเข้ามา ไม่สิ! มึงหยิ่งใส่กู ไม่พูดกับกูั้แ่อยู่ที่โรงเรียนเก่าแล้ว มึงเป็อะไรของมึงวะหมุด! ”
“ ไอ้เลโอ! ไอ้สัตว์! กูบอกให้ลงไปจากตัวกูไง! กูจะรีบไปเรียน! เสื้อผ้าของกูมันยับหมดแล้ว! ”
“ งั้นมึงก็ตอบกูมาก่อนสิหมุด! ว่าทำไมมึงถึงได้รังเกียจกูนักน่ะ! ทีกับคนอื่นมึงยังพูดจาดีด้วยได้ แต่กับกูมึงกลับทำท่าทีรังเกียจราวกับกูเป็ขยะ ”
“ ก็เพราะว่ามึงเป็แบบนี้ไงกูถึงรังเกียจมึงน่ะ! คนอื่นเขาอาจจะมองมึงว่าเป็เทพบุตร มึงหล่อ มึงหน้าตาดี แต่สำหรับกูที่ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของมึง มึงก็คือผู้ชายที่โคตรเหี้ยเลยว่ะ ”
“ สมุทร! นี่มึง…. ”
“ ปล่อย! ” ผมรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีดันตัวของไอ้เลโอออก จนอีกฝ่ายเองก็ล้มลงไปนอนราบกับเตียงที่ข้างๆ ผมได้สำเร็จ ก่อนที่ผมจะรีบลุกขึ้นแล้วยืนมองหน้าของอีกฝ่ายด้วยความโมโห แล้วจึงรีบเดินออกจากห้องไปทันที ให้ตายเถอะ! วันนี้เป็วันที่ผมอารมณ์เสียั้แ่เช้าเลยจริงๆ เฮ้อ!
คณะเศรษฐศาสตร์
ภายในห้องเรียนที่มีนักศึกษาปี1 หลายคนกำลังนั่งฟังการบรรยายของอาจารย์ภาควิชาอยู่นั้น แต่ผมกลับนั่งฟังการบรรยายการสอนในวันนี้ของอาจารย์ไม่รู้เื่เลย จนเพื่อนสนิทของผมอย่างไอ้โต้หรือโตโต้ เพื่อนที่มาจากโรงเรียนเก่าเดียวกันต้องมาสะกิดผมให้หันไปทางเ้าตัว
“ ไอ้หมุด… มึงเป็อะไรของมึงวะ กูเห็นมึงนั่งหน้าบูดั้แ่เข้ามาในห้องแล้ว นี่อย่าบอกนะว่ามึงตีกับไอ้เลโอมันมาอีกแล้วน่ะ ”
“ เฮ้อ! สงสัยว่ากูคงต้องหาหอข้างนอกอยู่แล้วว่ะ แค่เดือนเดียวที่อยู่ด้วยกันมันก็ยิ่งทำให้กูรู้สึกไม่ชอบหน้ามันขึ้นเรื่อยๆ แต่กูก็เสียดายเงินค่าหอที่จ่ายไปแล้วด้วยนี่สิ เพิ่งอยู่ได้แค่เดือนเดียวก็จะต้องออกไปหาหอใหม่อยู่แล้ว แม่งเอ้ย! ”
“ เฮ้ย! ไม่เอาดิวะ มึงใจเย็นๆ ก่อน กูว่ามึงควรจะไปพูดกับไอ้เลโอมันดีๆ ไม่สิ! กูว่ามึงต้องเลิกอคติกับมันก่อน ที่จริงไอ้เลโอมันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะเว้ย ใครๆ ก็รู้ว่ามันน่ะหน้าตาดี คารมดี และมันก็มีสิทธิ์ที่จะเลือกคนที่เข้าหามัน มึงจะไปโทษมันอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกนะเว้ย เื่นี้เป็มึงเองที่ต้องเป็ฝ่ายมาคิดใหม่นะเพื่อน ”
“ ไอ้โต้! แต่ที่มันทำในวันนั้นมันก็ไม่สมควรหรือเปล่าวะ อย่างน้อยๆ ก็ควรจะรักษาน้ำใจตอบปฏิเสธรับรักเพื่อนของเราให้ดีกว่านั้น ไม่ใช่ใช้พูดทำร้ายจิตใจเพื่อนของเราและทำให้เพื่อนเรากลายเป็ตัวตลกของทุกคนในโรงเรียน จนตอนนี้ต้องกลายเป็โรคซึมเศร้าน่ะ ” ผมหันมาเถียงกับไอ้โต้ในทันที ไม่ว่ายังไงสิ่งที่ไอ้เลโอมันทำกับเพื่อนสนิทของผมจนเพื่อนผมต้องกลายมาเป็โรคซึมเศร้า ผมก็จะไม่มีวันให้อภัยและญาติดีกับมันโดยเด็ดขาด ไม่มีวัน!
“ เฮ้อ! กูก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วว่ะ กูกับมึงก็เคยเตือนไอ้โบว์มันไปก่อนหน้านั้นแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าคนอย่างไอ้เลโอมันมีคนเข้าหาเยอะ แต่โบว์เองก็ไม่เผื่อใจและไปยุ่งกับมันอีก ”
“ ไอ้โต้! นี่มึงรักเพื่อนจริงหรือเปล่าวะ! นี่มึงไปเข้าข้างไอ้เลโอมันทำไม? ”
“ นี่! นักศึกษาสองคนนั้นจะคุยกันอีกนานมั้ย ถ้าไม่ฟังก็ออกจากห้องไปซะ มันรบกวนนักศึกษาคนอื่นๆ ที่เขากำลังตั้งใจเรียนกัน! ” เสียงของอาจารย์พูดออกไมค์และหันมามองที่ผมกับไอ้โต้ที่กำลังนั่งเถียงกันอยู่ จนพวกเราสองคนต้องรีบเอ่ยขึ้นขอโทษอาจารย์และเพื่อนๆ ในห้องอย่างรวดเร็ว แล้วกลับไปนั่งเรียนกันต่อโดยไม่พูดอะไรกันอีก
“ แก!! นั่นมันเลโอไม่ใช่เหรอ ตัวจริงหล่อมาก!!! ”
“ ใช่แก! ตัวจริงเลโอโคตรหล่อ ว่าแต่ทำไมเลโอถึงมาที่คณะเราล่ะ เลโอเรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจไม่ใช่เหรอ? ”
“ หรือว่า…. เลโอจะแอบมาหาสาวที่คณะเรา อ๊าย! อิจฉาผู้หญิงคนนั้นอ่ะแก! ”
ทันทีที่ผมเดินลงมาจากตึกเรียนพร้อมกับไอ้โต้หลังจากหมดวิชาเรียนใน่เช้า ผมสังเกตเห็นว่าตอนนี้ที่ใต้ตึกคณะของผมมีนักศึกษามารวมตัวกันมากจนผิดปกติ แถมยังได้ยินเสียงซุบซิบพูดคุยกันถึงใครบางคนที่ผมได้ยินชื่อแล้วก็อดที่จะหันไปมองยังกลุ่มคนที่กำลังถูกมุงดูอยู่ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะว่าผมปลื้มหรืออยากจะรู้จักกับอีกฝ่ายหรอกนะครับ แต่ผมกำลังมองหาทางเดินที่จะเดินหลบเลี่ยงต่างหาก
“ เฮ้ย! นั่นมันไอ้เลโอนี่หว่า มันมาทำไมที่คณะเราวะ ” ไอ้โต้พูดขึ้นมา
“ มันจะมาทำไมก็เื่ของมันเถอะ ขอแค่อย่าให้มันมายุ่งกับพวกเราก็พอ ” ผมหันไปบอกกับไอ้โต้ ก่อนจะเดินนำไอ้โต้ไปโรงอาหารของคณะ แต่ขณะที่ผมกำลังก้าวเท้าเดินนำออกไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงเรียกชื่อผมก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง และผมเองก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้ทุกคนที่อยู่ใต้ตึกก็กำลังหันมามองที่ผม
“ สมุทร! ”
“ …… ” ผมยืนตัวแข็งทื่อเพราะไม่คิดว่าไอ้เลโอมันจะเรียกชื่อของผมออกมาดังมากถึงขนาดนี้ อีกฝ่ายได้เดินมายืนอยู่ทางด้านหลังในระยะที่ห่างกันไม่ถึงสองเมตร ผมจึงค่อยๆ หันหลังกลับมามองอีกฝ่ายที่กำลังยืนมองผมนิ่งๆ อยู่ โดยที่ผมเองสังเกตเห็นในมือของมันถือถุงอะไรบางอย่างอยู่ด้วย
“ อะ อะไร… มึงเรียกกูเหรอ? ” ผมถามอีกฝ่ายกลับไป ไอ้เลโอมันยังไม่ได้ตอบผมในทันที มันก้าวเท้าเข้ามายืนใกล้กับผมจนระยะห่างระหว่างผมกับมันตอนนี้ห่างกันไม่ถึงเมตรแล้ว
“ อือ… พอดีกูซื้อข้าวกับขนมมาฝากมึงน่ะ ”
“ หะ? ซื้อข้าวกับขนมมาฝาก…. หมายถึง…. มึงซื้อมาฝากกูน่ะเหรอ? ”
“ ก็ใช่ไง… กูซื้อมาขอบคุณที่เมื่อคืนมึงดูแลกู แล้วก็ขอโทษเื่เมื่อเช้านี้ด้วย พอดีกูอารมณ์ร้อนไปหน่อย ขอโทษนะ ” ไอ้เลโอพูดออกมา ใบหน้าของมันตอนนี้ก็ยากที่จะคาดเดาด้วยว่ามันกำลังคิดจะแกล้งผมหรือซื้อมาขอบคุณผมจริงๆ อย่างที่มันว่า
“ รับไปสิ…. ไหนมึงเคยบอกว่าไม่ชอบตกเป็เป้าสายตาใครไง มึงไม่รับไปสักที เดี๋ยวเขาก็ถ่ายรูปมึงไปโพสต์ลงเพจอีกหรอก ”
“ ชิ! ก็แล้วมึงจะมาทำไมล่ะ! ” ผมว่าอีกฝ่ายออกไปอีกครั้ง พร้อมกับหยิบถุงขนมในมือของอีกฝ่ายที่ยื่นให้มาถือไว้ แล้วรีบเดินหนีออกมา ผมไม่ทันได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายว่ามีสีหน้ายังไงตอนที่ผมรับของที่เ้าตัวเอามาให้ ตอนนี้ผมทำได้เพียงแค่ต้องรีบหนีและเปลี่ยนจุดหมายปลายทางจากเดิมที่จะไปโรงอาหาร ก็เปลี่ยนไปหาที่นั่งเงียบๆ แทน เพราะถ้าผมยังไปนั่งที่โรงอาหารล่ะก็ บางทีผมอาจจะถูกสายตาของคนในโรงอาหารมองจนตัวของผมพรุนแน่ๆ ไอ้เลโอนะไอ้เลโอ! เพราะมึงคนเดียวเลย!
27K
