“ไม่คิดว่าเด็กคนเดียวจะรับมือยากขนาดนี้เป็ข้าน้อยที่บกพร่องเอง นายท่านโปรดลงโทษด้วยขอรับ”
เจ๋อหร่านวิ่งตามมาด้วยสีหน้าหอบเหนื่อย ทีแรกคิดว่าจอมยุทธ์ไร้นามพวกนั้นจะรับมือไม่ยาก พอได้ประลองหนึ่งต่อหนึ่งถือเป็คู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อพอตัวนานแล้วที่ไม่ได้เจอยอดฝีมือหน่วยก้านดีอย่างนี้จะเจอก็แต่มือสังหารลอบกัดที่พวกขุนนางเฒ่าส่งมาลอบสังหารคนในจวนเหวิน
“เอาล่ะ...ข้าคร้านจะฟังคำแก้ตัวของเ้า เอาเป็ว่าออกเดินทางครั้งนี้ ข้าจะพาเด็กนี่ไปด้วย”
เสียงสั่งของผู้อยู่เหนือบัญชาว่าไว้อย่างนั้นทำเอาเจ๋อหร่านถึงกับต้องยกฝ่ามืออังหน้าผากตัวเองทว่าอุณหภูมิไม่ได้สูงขึ้นกว่าที่เป็อยู่เช่นนั้นคงไม่ได้เจ็บไข้ได้ป่วยจนหูฝาดกระมัง
“ได้อย่างไรขอรับนางเป็แค่ขอทานน้อย คิดดีแล้วหรือว่าจะให้นางติดสอยห้อยตามไปด้วย”เจ๋อหร่านพยายามเตือนสติและถามย้ำเพื่อให้นายท่านเหวินลองคิดทบทวนดูใหม่
“เหตุใดจะไม่ได้อีกอย่างนางไม่ใช่ขอทานน้อย”
เหวินวั่งซูว่าไว้เท่านี้ก็อุ้มร่างอ้วนท้วนของซือฉุยเฉียดไหล่เจ๋อหร่านไปทั้งอย่างนั้นด้านนักฆ่าหนุ่มผู้เป็มือขวาของหัวหน้าสำนักกลาโหมได้แต่ยืนเท้าเอวแล้วมองหน้าเ้าลูกเต่าด้วยความมึนงงก่อนจะสังเกตเห็นก้อนน้ำตาปริ่มอยู่ริมหางตาของนางเพียงเท่านี้เจ๋อหร่านก็พอจะเดาไว้แล้วว่าในที่สุดนายท่านก็แพ้ให้กับน้ำตาก้อนนั้น
เจ๋อหร่านได้แต่ฉุกคิดแล้วก็ถอนหายใจออกมาพรูหนึ่งก่อนจะวิ่งตามไปติด ๆ แล้วถามซักไซ้ว่า
“นี่… เ้าขอทานน้อยเ้าเล่นเล่ห์เพทุบายใช้กลยุทธ์อะไรกันแน่ เหตุใดนายท่านของข้าถึงยอมคล้อยตามเ้า”
ซือฉุยย่นจมูกแทนคำตอบนางไม่ชอบใจที่ถูกเรียกว่าขอทานน้อยในทางกลับกันคนที่ส่งเสียงตอบกลับดันเป็เหวินวั่งซู หาใช่ซือฉุย...
“มารดาของนางหายตัวไปส่วนบิดาของนางตายตกั้แ่นางยังไม่เกิดตัวนางถูกคนเป็ลุงขายให้กับพ่อค้าทาสหน้าเื โชคดีที่กระเสือกกระสนหนีรอดมาได้นาง้าตามหามารดาให้พบ แต่เ้าคิดว่าเด็กตัวแค่นี้จะมีปัญญาทำอะไรได้อย่าว่าแต่ตามหาคน กระทั่งเอาตัวเองให้รอด มิรู้จะอยู่ได้ถึงสามวันหรือไม่”
เหวินวั่งซูว่าไปพลางทั้งใช้ฝ่ามือหยาบใหญ่ลูบแผ่นหลังของเด็กน้อยไปพลางปลอบเด็กไม่ใช่เื่ง่าย แต่ก็ไม่ใช่เื่ยากอีกอย่างหากไม่ได้เปิดอกคุยกับนางคงไม่มีทางได้รู้เลยว่าเ้าลูกเต่าซือฉุยมีความสามารถพิเศษบางประการที่ไม่เหมือนกับเด็กทั่วไป...
.
..
พอพาตัวซือฉุยกลับมาที่โรงม้าเมิ่งเข่อได้สำเร็จ การสอบปากคำเด็กหญิงวัยสี่ขวบก็เริ่มขึ้น
ซือฉุยเล่าว่าเมื่อคืนนี้มีเหตุการณ์แปลกๆ เกิดขึ้นหลายอย่างเพราะด้านนอกมืดสลัวซือฉุยจึงมองเห็นหน้าคนนิรนามพวกนั้นได้ไม่ชัดเท่าที่ควรแต่ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะสิ่งสำคัญที่ควรจับตาดูให้ดีก็คือการกระทำของชายฉกรรจ์ทั้งห้าคน
หนึ่งในนั้นมีหน้าที่ยืนควบคุมและคอยออกคำสั่งอีกสี่คนมีหน้าที่ทำตาม พวกเขาพาม้าทั้งห้าตัวออกไปจากโรงพักม้าหากสังเกตถึงแค่ตรงนี้อาจคาดเดาไปว่านี่เป็การขโมยม้าซึ่งเกิดขึ้นบ่อยครั้งจนกลายเป็เื่ธรรมดาของหัวเมืองซานลู่ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็ถิ่นฐานแห่งเมืองม้า
ทว่ามองตามไปเรื่อย ๆจะสังเกตเห็นกระโจมเกวียนขนาดใหญ่จอดรออยู่ด้านนอกถัดไปอีกไม่กี่ก้าวจะมีเกวียนวัวอีกสองคันพ่วงด้วยกระสอบป่านจนพูนสูงไม่อาจคาดเดาได้ว่าสิ่งของที่อยู่ด้านหลังบรรจุอะไรไว้กันแน่นอกจากนี้ยังมีเกวียนเปล่าที่ขาดสัตว์พาหะอีกสองคัน
คราวนี้ม้างามทั้งห้าตัวที่พวกมันเพิ่งขโมยไปจากโรงม้าเมิ่งเข่อจนแล้วจนรอดก็ได้กลายเป็สัตว์พาหนะประจำเกวียนที่หนักอึ้งไม่นานนักก็สังเกตเห็นว่าท่านตาผู้เป็เถ้าแก่ของโรงม้าได้ออกไปยืนพูดคุยกับหัวหน้าของคนกลุ่มนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับอะไรบางอย่างมาง่าย ๆ แล้วรีบซ่อนไว้ใต้ชายเสื้อเดาว่าของสิ่งนั้นอาจเป็เงินสินบน!
ฟังมาถึงตรงนี้เหวินวั่งซูยังคงนั่งเงียบขรึมไม่ยอมพูดจาผิดไปจากท่าทีเดือดดาลของเจ๋อหร่านที่ลุกขึ้นมาออกไม้ออกมือพร้อมกับพูดว่า
“เื่มาถึงขั้นนี้แล้วนายท่านจะใจเย็นอยู่อย่างนี้ไม่ได้แล้วนะขอรับ”
“ไม่เลวไม่เลวเลยจริง ๆ ไม่เสียแรงที่ข้าอุ้มเ้ากลับมา”
ขุนนางหนุ่มมองไปยังใบหน้าจิ้มลิ้มของซือฉุยสายตาของเขาอ่อนลงชั่วขณะ ต่างจากสายตาของเพชฌฆาตทว่าเป็สายตาของผู้ใหญ่ใจกว้างซึ่งบ่งบอกว่าเขา้ารักษาสัจจะที่ให้ไว้กับเด็กน้อย
ก่อนหน้านี้วั่งซูทำข้อตกลงกับซือฉุยขอเพียงนางยอมเล่าสิ่งที่ตัวเองรู้เห็นให้คนของสำนักกลาโหมฟังทั้งหมดเหวินวั่งซูผู้นี้รับปากว่า จะช่วยสืบหาเบาะแสที่มารดาของนางหายตัวไปหากเป็ไปได้ก็จะช่วยตามหามารดาของนางให้พบ!
ซือฉุยดีใจมาก จึงเอ่ยปากชมท่านลุงใต้เท้าเหวินไปยกใหญ่บอกว่าท่านลุงใต้เท้าเหวินไม่เพียงหล่อเหลาดุจเทพเซียนแต่ยังใจกว้างดุจทะเลตงไห่อีกต่างหาก เห็นอย่างนี้แล้วซือฉุยไม่เข้าใจเลยสักนิดทำไมคนพวกนั้นต้องบอกว่าท่านลุงใต้เท้าเหวินเป็ยมบาลด้วยเล่า
(ɞᴥɞ)
ตำแหน่งของท่านลุงใต้เท้าเหวินใหญ่โตมากงั้นหรือ?
ในเมื่อท่านลุงคนหล่อรับปากจะช่วยซือฉุยตามหาท่านแม่แล้วซือฉุยคนนี้ไม่ขอเอาเปรียบผู้ใดหวังว่าความสามารถพิเศษของซือฉุยจะช่วยบรรเทาทุกข์ให้ท่านลุงได้ซือฉุยจะช่วยท่านลุงตามหาเ้าม้างามนามว่าเฟิงเฮยด้วยตัวเอง!
ความสามารถที่น่าทึ่งของซือฉุยเป็อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เหวินวั่งซูยอมให้เ้าลูกเต่ากลายเป็พวกเดียวกันกับสำนักกลาโหมเจวี๋ยไท้ในเมื่อเด็กสี่ขวบว่ามาอย่างนั้นเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าความสามารถที่นางแอบอ้างมันจะวิเศษวิโสสักแค่ไหนกันเชียว
“จ้วนเจ๋อหร่าน!”
“ขอรับนายท่าน!”
“ขนหางของเฟิงเฮยที่คราวก่อนข้าสั่งให้เ้าเฉือนมัน แล้วเอาไปทำเป็พู่ห้อยเอวเ้ายังเก็บไว้หรือไม่”
ผู้เป็นายว่าไว้เท่านี้เจ๋อหร่านก็ลนลานรีบวิ่งไปที่มุมห้องมือสองข้างพยายามรื้อหาของสิ่งนั้นจากหีบใบใหญ่ไม่นานก็พบถุงผ้าสีส้มสดที่ปักลวดลายนกกระยางโผบิน “มันยังอยู่ขอรับ”
เจ๋อหร่านนำของสิ่งนั้นมามอบให้วั่งซูกับมือทว่าวั่งซูกลับมอบของสิ่งนั้นให้ซือฉุยพร้อมกับสอดประสานแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังให้กับเด็กอ้วนวัยสี่ขวบ
“พวกท่านวางใจได้ซือฉุยจะตามหาเ้าเฟิงเฮยเอง”
ซือฉุยรับของสิ่งนั้นไว้ต่างยิ้มต่างพูดแล้วเดินต้วมเตี้ยมไปนั่งบนเตียงนอนของท่านลุงใต้เท้าเหวินอย่างถือวิสาสะท่านั่งขัดสมาธิของนางช่างน่าเอ็นดูยิ่ง ขณะเดียวกันมือเล็ก ๆก็ล้วงเข้าไปใต้สาบแขนเสื้อของตัวเอง แล้วดึงยันสีชาดหน้าตาพิลึกกึกกือออกมา
*...* “เอ่อ? หวังว่าพวกเราจะไม่โดนเด็กคนนี้ปั่นหัวเล่นนะขอรับ”
เจ๋อหร่านเป็นักฆ่ามือหนึ่งของสำนักกลาโหมแต่ไหนแต่ไรมามักใช้กำลังแก้ไขปัญหา มิเคยอาศัยเวทมนตร์หรือคาถาใด ๆ มาก่อนสิ่งเดียวที่เชื่อถือได้คือศาสตราในมือเท่านั้น
“เ้าคิดว่า...คนอย่างข้าจะโง่เขลาถึงขนาดเสียรู้ให้กับเด็กเมื่อวานซืนอย่างนางงั้นหรือ?”
นักฆ่าหนุ่มรีบเม้มริมฝีปากแน่นไม่กล้าตั้งคำถามใด ๆ อีก บัดนี้เจ๋อหร่านเพียงรอชมผลงานของซือฉุยไม่ต่างจากสีหน้าของวั่งซูที่รอดูอย่างใกล้ชิดคนทั้งคู่ต่างอยากรู้อยากเห็นว่าต่อจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่...
ชั่วพริบตาเดียวยันแผ่นนั้นเกิดปฏิกิริยาโต้ตอบมันค่อย ๆ ขยับเขยื้อนกลายร่างเป็คนจิ๋ว ยันต์หุ่นจำลองลุกขึ้นเดินทำทุกอย่างได้เหมือนมนุษย์มันมุดเข้าไปในถุงผ้าที่มีขนหางของเฟิงเฮยเพื่อทำอะไรบางอย่างไม่นานยันต์หุ่นจำลองก็ลอยขึ้นสู่เวหาแล้วพุ่งทะยานออกนอกหน้าต่าง
วินาทีนี้เจ๋อหร่านได้แต่ตาเหลือกแทบหลุดจากเบ้า!ทึ่งในความสามารถของซือฉุย
“ท่านลุงทั้งสองรีบตามเ้าผีชวงไปเร็วเข้า”
เสียงเล็ก ๆของซือฉุยสะท้อนออกมาจากค่ายกลที่นางเป็คนสร้างขึ้นตราบใดที่เ้ายันต์หุ่นจำลองผีชวงกำลังโลดแล่นอยู่ในอากาศซือฉุยไม่สามารถปิดผนึกค่ายกลและขยับเขยื้อนไปไหนได้
“เจ๋อหร่าน!เ้าเฝ้าดูแลนางอยู่ที่นี่ให้ดี ข้าจะเป็คนไปเอง”
“นายท่านขอรับแต่ว่า…”
“ไม่มีแต่!ข้าสั่งอย่างไรก็ต้องว่าไปตามนั้น”
315
