สวัสดี...นรกสุดรัก

        “โทรไปบอกแล้วใช่ไหม” สุจิตต์ที่กำลังนั่งทำบัญชีอยู่หน้าร้านหันไปถามภรรยา

        “เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีอะไรรุนแรงเกิดขึ้น”

        “ทำไมถึงไม่ต่างคนต่างอยู่ คิดแต่จะสร้างปัญหาจนกรรมผูกกันไม่หลุดแบบนี้” สุจิตต์อดบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดใจไม่ได้

        “พ่อมีนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้น บวกกับเชื่อหมอดูจนขึ้นสมอง เลยฝังใจว่าตรีเป็นตัวซวยมาเกิด คงเปลี่ยนไม่ได้จนวันตายนั่นแหละ” อรวีพูดอย่างทดท้อ

        “อ้อยอย่าลืมกำชับสดให้ตามดูต่อไปด้วยนะ แล้วก็อย่าลืมให้ค่าขนมมากหน่อย เด็กจะได้มีกำลังใจ”

        อรวีพยักหน้า เธอออกจากบ้านนั้นมาได้หลายปีแล้ว แต่ไม่เคยพลาดข่าวสารที่เกิดขึ้นเพราะได้แอบจ้างสด คนงานในบ้านนั้นช่วยสืบความเคลื่อนไหวต่าง ‍‍ๆ‍‍ และแจ้งให้เธอทราบ ส่วนค่าเหนื่อยนั้นเธอให้ทั้งรายเดือนและพิเศษรายครั้งเพื่อจูงใจ สดจึงให้ความร่วมมือด้วยดีเสมอมา

        ที่เธอให้สดคอยสืบข่าวไม่ใช่ว่าไม่อาจตัดใจจากบ้านนั้นแต่อย่างใด แต่เพราะเรื่องของตรีต่างหาก ด้วยนิสัยของวีระ เธอไม่เคยเชื่อว่าเขาจะยอมปล่อยผ่านและอยู่เฉย ‍‍ๆ‍‍ เพื่อมองตรีได้ดิบได้ดีขึ้นทุกวัน คงรอจังหวะมากกว่า ตรีเป็นผู้มีพระคุณของเธอและครอบครัว เธอไม่อาจปล่อยให้เกิดเหตุใด ‍ๆ‍ ขึ้นกับตรีได้

        อรวีกวาดตามองไปรอบร้านที่ตอนนี้ขยายเป็นสองคูหาแล้ว ร้านของเธอกลายเป็นร้านขายเครื่องดื่มที่มีชื่อเสียงที่สุดของจังหวัด ทั้งหมดก็เพราะความช่วยเหลือจากตรี ทั้งมอบโอกาสให้เธอได้มีร้านเป็นของตัวเอง มอบเงินลงทุนก้อนใหญ่ให้ มิหนำซ้ำยังช่วยแนะนำช่องทางการซื้อสินค้าโดยไม่หวงวิชา แล้วท้ายที่สุดยังช่วยประชาสัมพันธ์ร้านของเธอให้กลุ่มคนระดับสูงของจังหวัดได้ทราบ ทำให้ยอดขายของร้านดีวันดีคืน จนสามารถใช้หนี้ให้ตรีได้ภายในครึ่งปี 

        ตอนนี้ครอบครัวเธอมีเงินเก็บนับล้านจากการค้าขาย รวมถึงมีบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก ‍‍ๆ‍‍ บนเนื้อที่หนึ่งงานอีกหนึ่งหลัง ส่วนสุจิตต์นั้นได้ลาออกจากงานมาช่วยดูแลร้านอย่างเต็มตัวได้หนึ่งปีแล้ว เห็นสีหน้าที่มีความสุขของสามี รวมถึงได้เห็นลูกชายเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับประเทศ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้เพราะตรี

        วีระโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงระหว่างเดินลงจากสถานีตำรวจโดยมีชนะเทพเดินตามหลังมาติด ‍‍ๆ‍‍ เพราะมีเหตุให้ตำรวจต้องเชิญตัววีระมาสอบปากคำเรื่องถูกโยงว่าเป็นผู้บงการให้เผาร้านใจดีมินิมาร์ทสาขาใหญ่ใจกลางเมือง

        ในช่วงกลางดึกของเมื่อสองวันก่อน มีกลุ่มวัยรุ่นจำนวนห้าคนได้แอบลักลอบวางเพลิงบริเวณหลังร้านใจดีมินิมาร์ทสาขาใหญ่ แต่ทำไม่สำเร็จเพราะสัญญาณกันขโมยของร้านดังขึ้นระหว่างที่ทั้งห้าคนกำลังราดน้ำมันเบนซินไปทั่วบริเวณหลังร้านพอดี ทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาณกันขโมยที่ดังก้องไปทั่วคุ้งถนน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของร้านก็รีบโทรแจ้งตำรวจในทันที

        วัยรุ่นทั้งห้าคนหลบหนีได้ทัน แต่ก็ไม่เกินความสามารถของตำรวจในการสืบหาจนสามารถจับตัวทั้งหมดมาได้ภายในหนึ่งวัน ทั้งหมดไม่ใช่คนร้ายมืออาชีพ เจอการเค้นสอบจากตำรวจเข้าไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ยอมเปิดปากสารภาพทั้งหมดว่าวีระเป็นผู้บงการ 

        ตำรวจไม่รอช้า รีบเชิญวีระมาให้ปากคำในทันที แต่สุดท้ายก็ต้องปล่อยเขาไปเพราะไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน มีเพียงคำพูดของผู้ก่อเหตุซึ่งถูกมองว่าไร้ความน่าเชื่อถือเนื่องจากเป็นกลุ่มวัยรุ่นติดยาที่เตร็ดเตร่สร้างปัญหาให้กับผู้คนในตัวเมืองมาโดยตลอด 

        แล้วหลักฐานกล้องวงจรปิดที่ถ่ายจากร้านวันเกิดเหตุก็ปรากฏภาพกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนี้เพียงกลุ่มเดียว ส่วนเงินค่าจ้างที่จ่ายให้ผู้ก่อเหตุนั้นไม่พบหลักฐานแน่ชัดว่ามาจากใครด้วยเช่นกัน 

        แม้วีระจะพ้นจากผู้ต้องสงสัยแต่เชื่อแน่ว่าสายตาของตำรวจในตอนนี้ต้องแอบจับจ้องเขาอยู่เงียบ ‍ๆ‍ เป็นแน่

        “พ่อใจร้อนเกินไป น่าจะวางแผนให้เนียนกว่านี้ พ่อก็รู้ว่าไอ้ตรีมันเขี้ยวลากดินขนาดไหน แผนเท่านี้กดหัวมันไม่ลงหรอก” ชนะเทพตำหนิพ่อตรง ‍‍ๆ‍‍ เมื่อนั่งอยู่ในรถด้วยกัน

        วีระกัดฟันกรอดขณะมองไปยังนอกหน้าต่างรถ เขาใจเร็วไปจริง ‍‍ๆ‍‍ ที่คิดแผนตื้น ‍‍ๆ‍‍ นี้ออกมา แต่ยังโชคดีที่รอบคอบจ้างวานคนจรจัดที่นั่งขอทานแถวตลาดให้ติดต่อกลุ่มอันธพาลพวกนั้นแทนเขา และเงินค่าจ้างต่าง ‍‍ๆ‍‍ ได้จ่ายผ่านคนจรจัดคนนั้นเช่นกัน 

        หลังจากได้นัดแนะและจ่ายค่าจ้างทั้งหมดให้กลุ่มอันธพาลพวกนั้นไปแล้ว วีระก็ใช้เงินอีกก้อนจ้างคนจรจัดคนนั้นให้หลบหนีออกจากพื้นที่ในทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุสุดวิสัยจนเรื่องมาพัวพันถึงเขาซึ่งเป็นผู้ว่าจ้าง แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น มีชื่อวีระเป็นผู้ต้องสงสัยจนได้

        “ปล่อยเป็นหน้าที่ผมดีกว่า ผมจะทำให้มันตกนรกทั้งเป็นไปจนตลอดชีวิต”

        วีระนิ่วหน้า “จัดการตัวเองให้รอดก่อนดีไหม ทำไมถึงปล่อยให้ชาวบ้านนินทาเรื่องแกทำงานเป็นพ่อเล้ามาเป็นปี ๆ แบบนี้ ไม่อายบ้างหรือไง”

        ชนะเทพไหวไหล่ด้วยท่าทีไม่แยแส เขาละมือข้างหนึ่งออกจากพวงมาลัยรถมาเปิดลิ้นชักด้านหน้าให้วีระเห็น

        วีระถึงกับตาเบิกโพลง “แกเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ” ธนบัตรที่มัดเรียงกันเป็นตั้งจำนวนห้ามัดตรงหน้านี้รับรองว่าไม่ต่ำกว่าห้าแสนบาทอย่างแน่นอน

        “ก็เงินปันผลปีนี้จากอาชีพพ่อเล้าของผมไงล่ะ เงินห้าแสนนี้ผมคืนให้พ่อ”

        “งานนี้มันได้เงินเยอะขนาดนี้เชียวหรือ” วีระหยิบเงินทั้งหมดขึ้นมาดู

        “แน่นอนสิพ่อ งานที่เกี่ยวกับตัณหาของผู้ชายไม่ว่าจะแบบไหนมันก็สร้างรายได้มหาศาลให้ทั้งนั้น พ่อเลิกสนใจชื่อเสียงได้แล้ว มันกินไม่อร่อย สู้เงินเป็นปึกในมือไม่ได้ ได้กลิ่นพวกมันก็เหมือนได้กลิ่นอาหารทิพย์ ทำให้เรามีความสุขกว่าเยอะ”

        “อีกอย่างนะพ่อ พ่อพอจะรู้จักสาว ‍‍ๆ‍‍ หน้าตาดี เอาแบบอายุไม่เกินยี่สิบปีที่สนใจทำงานแบบนี้บ้างไหม ถ้ามีก็แนะนำให้มาหาผมได้ ผมรับไม่อั้น”

        “ที่มีอยู่ยังไม่พอหรือไง”

        “บางคนเริ่มแก่แล้วคงต้องปลดระวาง ผู้ชายที่มาเที่ยวแบบนี้เขาไม่อยากได้คนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับอีแก่ที่บ้านหรอก เขาต้องการเด็กวัยขบเผาะกันทั้งนั้น” ระหว่างพูดชนะเทพก็ทำตาแวววาวเมื่อนึกถึงสาวน้อยหน้าใสในคลิปวิดีโอที่เขาตามดูอยู่นานนับปี