บทที่ 31 ถึงตาแกหรือยัง
ในขณะนั้น คนของราชวงศ์หลงเห็นเย่เทียนพุ่งเข้ามา พวกเขาก็พุ่งเข้าหาเย่เทียนเช่นกัน ในครั้งนี้ยอดฝีมือของราชวงศ์หลงออกโรงทั้งหมด พวกเขา้าฉวยโอกาสกำจัดเย่เทียน
"ตูม! ตูม! ตูม!"
ร่างของเย่เทียนเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ออกหมัดฟาดใส่ยอดฝีมือเ่าั้ของราชวงศ์หลงทีละหมัด ยอดฝีมือเ่าั้ของราชวงศ์หลงไม่สามารถต้านทานหมัดของเย่เทียนได้เลย พวกเขาถูกเย่เทียนต่อยล้มลงกับพื้นทีละคน ความเร็วของเย่เทียนเร็วเกินไป ยอดฝีมือเ่าั้ของราชวงศ์หลงไม่สามารถขัดขวางการโจมตีของเย่เทียนได้เลย
"โครม! โครม! โครม!"
เสียงะเิอันน่าสยดสยองดังก้องป่าไปหมด ในชั่วพริบตา เสียงร้องโหยหวนก็ดังไม่หยุดหย่อน
พลังการต่อสู้ของเย่เทียนนั้นดุเดือดมาก เขาจัดการยอดฝีมือของราชวงศ์หลงไปหลายคนในพริบตาเดียว
"เวรเอ๊ย การโจมตีของพวกนี้ทำไมถึงได้รุนแรงขนาดนี้? ฉันรู้สึกว่าตัวเองต้านทานการโจมตีของพวกเขาไม่ได้เลย!" เย่เทียนพึมพำในใจ
ในเวลานี้ เย่เทียนไม่กล้าประเมินยอดฝีมือเหล่านี้ของราชวงศ์หลงต่ำเกินไปอีกต่อไป เพราะเขารู้สึกว่าพลังของคนเหล่านี้แข็งแกร่งมาก พลังของพวกเขาถึงระดับปฐีแล้ว พลังของคนเหล่านี้แข็งแกร่งจริงๆ
เมื่อเย่เทียนเห็นยอดฝีมือของราชวงศ์หลงหลายสิบคนที่อยู่ตรงหน้าถูกเขาจัดการจนล้มลงกับพื้นหมดแล้ว เขาก็คิดในใจว่า "เกือบไปแล้ว! เกือบโดนพวกมันล้อมไว้ โชคดีที่พลังของฉันเพิ่มขึ้นเร็วพอ ไม่งั้นคืนนี้ฉันคงต้องตายที่นี่"
"ฮ่าๆ..." เมื่อหลงเฟยหยางเห็นเย่เทียนจัดการลูกน้องของเขาจนหมด เขาก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง หลงเฟยหยางคิดในใจว่า "หึ ไม่คิดเลยว่าพลังของพวกนี้จะแค่นี้ ถ้าพวกมันเก่งเหมือนเย่เทียนได้ ฉันก็ไปตายดีกว่า"
เมื่อเย่เทียนเห็นหลงเฟยหยางหัวเราะ เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเ็า "หึ ตอนนี้ฉันจะส่งแกไปตาย"
พูดจบ เย่เทียนก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งเข้าไปหาหลงเฟยหยาง เย่เทียน้าสังหารหลงเฟยหยางทันที
ในขณะนั้นเอง เย่เทียนก็ได้ยินเสียง "หวือๆ" ดังขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมอง แล้วพบว่าข้างๆ หลงเฟยหยางมีเงาดำโผล่ขึ้นมาหลายสิบร่าง จากนั้นเงาดำเ่าั้ก็ร่วงลงมา และใบมีดในมือของพวกเขาก็พุ่งเข้าแทงเย่เทียน
เมื่อเย่เทียนเห็นดังนั้น เขาก็ใมาก ไม่คิดว่ายอดฝีมือของราชวงศ์หลงหลายสิบคนนั้นซุ่มซ่อนตัวอยู่รอบๆ ั้แ่แรกแล้ว เมื่อเย่เทียนพุ่งเข้ามา พวกเขาก็โจมตีพร้อมกัน ้าจัดการเย่เทียนให้ได้ในคราวเดียว แบบนี้ ต่อให้เย่เทียนเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีโอกาสหนี
"หึ กลเม็ดเด็กๆ"
เย่เทียนหัวเราะเยาะ จากนั้นเขาก็โบกมือ เปลวไฟก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา เปลวไฟลุกไหม้ขึ้นในพริบตา เย่เทียนไม่ได้มองใบมีดเ่าั้เลย จากนั้นเขาก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาหลบการโจมตีจากใบมีดทั้งหมด แล้วพุ่งเข้าไปหาหลงเฟยหยางอีกครั้ง
เมื่อหลงเฟยหยางเห็นเย่เทียนพุ่งเข้ามาหาเขา เขาก็รีบถอยหลัง แต่พอถอยหลังไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่หลัง หลงเฟยหยางรีบหันหลังกลับไปมอง แล้วเห็นเย่เทียนมาอยู่ข้างหลังเขาั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สีหน้าของหลงเฟยหยางเปลี่ยนไปทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้าง สีหน้าของเขาดูแย่มาก เพราะเย่เทียนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งฉื่อ และระยะห่างเพียงแค่นี้ทำให้หลงเฟยหยางรู้สึกหายใจไม่ออก
"อ๊า!" หลงเฟยหยางคำรามออกมา จากนั้นเขาก็หันหลังกลับไป ฟันดาบในมือไปที่คอของเย่เทียนอย่างรวดเร็ว
ไม่ว่าใครก็มีจุดอ่อน เย่เทียนก็เช่นกัน จุดอ่อนของหลงเฟยหยางคือคอของเย่เทียน เมื่อเย่เทียนเห็นหลงเฟยหยางฟันมาที่คอของเขา เขาก็ดีใจมาก เขายื่นมือซ้ายออกไป จับดาบของหลงเฟยหยางไว้แน่น จากนั้นก็ออกแรงดึง ดาบของหลงเฟยหยางหลุดมือออกไป หลงเฟยหยางถอยหลังไปหลายก้าว ร่างของเขาก็ถอยหลังไปหลายก้าว หลงเฟยหยางเห็นเย่เทียนแย่งดาบของเขาไปอย่างง่ายดาย เขาก็ใมาก แล้วคิดในใจว่า "แย่แล้ว ดาบของฉันหลุดมือง่ายขนาดนี้ ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินพลังของไอ้หนุ่มนี่ต่ำเกินไป"
ในตอนที่หลงเฟยหยางเหม่อลอย เย่เทียนก็พุ่งเข้าไปต่อยหลงเฟยหยาง ร่างของหลงเฟยหยางกระเด็นออกไปหลายเมตร แล้วล้มลงกับพื้นอย่างแรง เืไหลออกมาจากปากของเขา
เย่เทียนมองหลงเฟยหยางที่นอนอยู่บนพื้น แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเ็า "หึ หลงเฟยหยาง ตอนนี้แกยังคิดว่าแกเป็คู่ต่อสู้ของฉันอยู่ไหม? ตอนนี้ ถึงตาแกหรือยัง"
"เย่เทียน แกฆ่าฉันไม่ได้ ถ้าแกฆ่าฉัน พ่อของฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่" หลงเฟยหยางกัดฟันคำราม
"ฮ่าๆ ฉันฆ่าแกแล้วมันทำไม? ต่อให้พ่อแกมาหาเื่ฉัน แล้วมันทำไม? ถ้าเขากล้ามาจริง ฉันจะกำจัดราชวงศ์หลงของพวกแกให้หมด" เย่เทียนพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
เมื่อหลงเฟยหยางเห็นว่าเย่เทียนพูดจาโอหังขนาดนี้ เขาก็รู้ว่าเย่เทียนไม่ได้ขู่ เขาหวาดกลัวมาก เขาไม่กล้าท้าทายเย่เทียนอีกต่อไป เขา กลัวว่าเขาจะยั่วโมโหเย่เทียนอีก หากเย่เทียนโกรธขึ้นมา ชีวิตของเขาจะต้องจบลงที่นี่
"ฉันบอกแกเลยนะ แกฆ่ายอดฝีมือของราชวงศ์หลง พวกแกต้องชดใช้ ตราบใดที่ราชวงศ์หลงของเราไม่ตาย ราชวงศ์หลงของเราไม่มีทางปล่อยแกไปแน่" หลงเฟยหยางคำรามด้วยความโกรธ
"หึ ฉันรอให้ราชวงศ์หลงของแกมาแก้แค้นฉันอยู่ ถึงตอนนั้นพวกแกอย่ามาร้องขอชีวิตก็แล้วกัน" เย่เทียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"หึ แกอย่ามาปากดี แกฆ่าคนของพวกเรา ฉันจะทำให้แกเสียใจอย่างแน่นอน" หลงเฟยหยางพูดด้วยความเคียดแค้น
"ฮ่าๆ แกห่วงตัวเองก่อนเถอะ!" เย่เทียนหัวเราะเยาะ จากนั้นเย่เทียนก็โบกมืออย่างแรง พลังอันแข็งแกร่งก็ผลักหลงเฟยหยางลงไป หลงเฟยหยางก็ตกไปในทะเลสาบทันที
เย่เทียนมองหลงเฟยหยางที่ถูกเขาผลักลงไป แล้วพูดว่า "หลงเฟยหยาง วันนี้ฉันจะส่งแกไปลงนรก"
ทันทีที่เย่เทียนพูดจบ แสงสีทองก็วาบขึ้น พญาอินทรีทองคำพุ่งเข้าไปในทะเลสาบ พญาอินทรีทองคำว่ายน้ำอย่างรวดเร็วในทะเลสาบ คลื่นน้ำกระเซ็นขึ้น หลงเฟยหยางก็ถูกพญาอินทรีทองคำไล่ตาม
"เย่เทียน แก... แกรีบปล่อยฉันไป ไม่งั้นพ่อฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่" หลงเฟยหยางคำรามด้วยความโกรธ
"ปล่อยแกไป? หลงเฟยหยาง ฉันว่าทั้งชีวิตแกคงไม่มีหวังที่จะออกจากที่นี่แล้ว ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสชาติของการถูกพญาอินทรีทองคำไล่ตาม" เย่เทียนพูดด้วยน้ำเสียงเ็า จากนั้นเย่เทียนก็เพิ่มความเร็วอีกครั้ง พุ่งเข้าไปหาหลงเฟยหยาง
ใบหน้าของหลงเฟยหยางเต็มไปด้วยความใ ริมฝีปากของเขาสั่นเล็กน้อย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะเจอศัตรูที่แข็งแกร่งขนาดนี้ อาวุธของเขาถูกเย่เทียนแย่งไป เขาหมดความกล้าที่จะต่อต้าน เพราะต่อหน้าเย่เทียน อาวุธของเขาใช้การไม่ได้เลย เย่เทียนแค่ใช้หมัดของตัวเองก็สามารถเอาชนะเขาได้อย่างง่ายดาย ความจริงข้อนี้ชัดเจนมาก พลังของเย่เทียนเหนือกว่าหลงเฟยหยาง
หลงเฟยหยางมองเย่เทียนที่ไล่ตามเขามา เขาก็อุทานออกมา เพราะตอนนี้เขาถูกเย่เทียนไล่ตามทันแล้ว ความเร็วของเย่เทียนเร็วเกินไป เร็วเสียจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก หมัดของเย่เทียนฟาดลงมาที่เขาแล้ว
หลงเฟยหยางมองหมัดที่พุ่งเข้ามาที่หน้าผากของเขา สมองของเขาก็ว่างเปล่า เขาไม่กล้าต่อต้าน เพราะในใจของเขามีแต่ความตาย เพราะเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียน ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือหลับตา รอให้เย่เทียนโจมตี รอให้เย่เทียนต่อยเขาให้ตายด้วยหมัดเดียว
แต่สิ่งที่หลงเฟยหยางคาดไม่ถึงก็คือ หมัดของเย่เทียนไม่ได้ฟาดลงบนตัวเขา เขาเปิดตาขึ้นมา พบว่ารอบตัวเขาไม่มีร่องรอยของเย่เทียนอีกแล้ว เย่เทียนหายตัวไปไหนั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หลงเฟยหยางใมาก เขาไม่รู้ว่าเย่เทียนหายไปไหน หลงเฟยหยางรีบมองหาไปรอบๆ แต่หลงเฟยหยางหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเย่เทียน ร่างของเย่เทียนเหมือนหายไปจากที่นี่ ทำให้เขาหาวี่เทียนไม่เจอเลย
หลงเฟยหยางไม่อยากจะเชื่อ เขายืนอยู่ที่นั่นคนเดียว สมองของเขาว่างเปล่า ไม่เข้าใจว่าทำไมเย่เทียนถึงหายตัวไปในพริบตาเดียว หลงเฟยหยางเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่เต็มใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเย่เทียนถึงหายตัวไปในทันที ทำไมอาวุธล้ำค่าของเขาถึงถูกเย่เทียนแย่งไป
"หึ หลงเฟยหยาง ฉันแนะนำให้แกรีบยอมแพ้ซะดีกว่า ฉันจะไม่เพียงไม่ทำร้ายแกเท่านั้น ฉันจะไว้ชีวิตแกด้วย ถ้าแกยังดื้อดึงที่จะสู้กับฉัน ฉันรับประกันว่าแกจะไม่มีชีวิตรอดเกินห้านาที ถึงตอนนั้นแกจะกลายเป็ศพเย็นๆ" เสียงของเย่เทียนดังขึ้นอีกครั้ง
"เย่เทียน ฉันเกลียดแก ฉันจะต้องหาทางแก้แค้นแกให้ได้" หลงเฟยหยางพูดอย่างดุเดือด
"ฮ่าๆ ฉันยินดีต้อนรับแกมาแก้แค้นฉันได้ทุกเมื่อ วางใจได้ ฉันจะรอแกมาหาฉันอย่างแน่นอน แต่ก่อนหน้านั้น ฉันหวังว่าแกจะฝังศพพี่น้องของราชวงศ์หลงของพวกแกให้เรียบร้อยก่อน" เย่เทียนหัวเราะเยาะ
หลงเฟยหยางไม่คิดว่าคำขู่และการข่มขู่ของเขาเมื่อครู่จะทำให้เย่เทียนโกรธ เย่เทียนไม่เห็นคนของราชวงศ์หลงของพวกเขาอยู่ในสายตาเลย
หัวหน้าตระกูลของราชวงศ์หลงไม่เคยมีใครกล้าพูดกับพวกเขาแบบนี้มาหลายปีแล้ว หลงเฟยหยางก็ยิ่งเกลียดเย่เทียนมากขึ้น เขาให้คำมั่นว่าถ้าเขามีโอกาสปีนขึ้นจากทะเลสาบนี้ได้ เขาจะฉีกร่างเย่เทียนให้เป็ชิ้นๆ ด้วยตัวเองอย่างแน่นอน
ในใจของหลงเฟยหยางเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความอาฆาต เย่เทียนบรรลุเป้าหมายแล้ว เย่เทียนไม่เพียงทำลายพลังฝึกฝนของหลงเฟยหยาง แต่ยังหักกระดูกซี่โครงของเขาไปสองซี่ แม้ว่าหลงเฟยหยางจะไม่ถึงกับพิการ แต่เขาจะไม่สามารถฝึกฝนได้อีกในระยะเวลาอันสั้น พลังภายในของเขาได้สลายไปหมดแล้ว พลังฝึกฝนของเขาเหลือแค่คนธรรมดา พลังฝึกฝนแบบนี้ การจะกลับไปสู่ระดับก่อนหน้านี้เป็ไปไม่ได้เลย
………………………….
358
