ชีวิตนี้เป็นของเรา (จบ)

    บทที่ 22

            ขณะนั้นเป็นเวลาบ่าย 2 โมงแล้ว...หนี...ผมจะต้องหนี...ไม่มีวันอีกแล้วที่จะหวนกลับมา...        ผมออกวิ่งเต็มกำลัง ตรงไปยังธนาคารที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ผมถอนเงินออกมา 200 เหรียญ        จากนั้นผมก็ตรงไปที่สถานีรถไฟ ผมจะจับรถเที่ยวต่อไป เพื่อเดินทา...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 4.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ