ตอนที่ 2 หมาป่าเนรคุณ (2)
เขาอยากจะะโไปบีบคออีกฝ่ายแล้วถามว่าทำไมต้องทำแบบนี้! เขายิ่งอยากจะชี้จมูกตัวเองแล้วด่าว่าสมน้ำหน้า! สมน้ำหน้าที่ตัวเองถูกคนหลอกใช้ฟรีๆ มาหลายปี จนกระทั่งตายแล้วถึงค่อยมองออกว่าข้างตัวนั้นใครเป็คน ใครเป็ผี!
ในหัวของเขา แทบอยากจะฉีกตัวเองกับซ่งจื่อเซวียนเป็ชิ้นๆ! แต่น่าเสียดาย ตัวเขาในตอนนี้อ่อนแอจนแม้แต่แรงจะอ้าปากยังไม่มี ได้แต่กัดฟันแน่นจ้องมองซ่งจื่อเซวียน ปล่อยให้สติของตนเองเลือนรางและจางหายไปในความโกรธแค้นอยู่ในห้อง
“ซ่งจื่อเซวียน…!!”เสิ่นมู่ชิงผุดนั่งบนเตียงด้วยเหงื่อเต็มศีรษะ เขาก้มหน้าหอบเฮือก เสียงหายใจแหบแห้งถี่กระชั้น ปลายเล็บทั้งสองมือซีดขาวเนื่องจากกำผ้าห่มแน่น เส้นเืที่หน้าผากก็เต้นตุบๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ผ่านไปพักหนึ่ง อารมณ์ของเขาจึงค่อยๆ สงบลง หลังจากสูดหายใจเข้าลึก เขาเสยผมสีดำที่เปียกเหงื่อบนหน้าผากขึ้น เลิกผ้าห่มแล้วลงจากเตียง ค่อยๆ เดินไปห้องน้ำ
หลังจากล้างหน้าด้วยน้ำเย็นอย่างลวกๆ เสิ่นมู่ชิงเท้ามือไปกับอ่างล้างหน้า มองดูเงาสะท้อนในกระจกเงียบๆ รูม่านตามืดมิดเนื่องจากความแค้นอันแรงกล้าพลันย้อมไปด้วยความรู้สึกชั่วร้ายที่คลุ้มคลั่ง มีเพียงตัวเขาที่รู้ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไม่ได้เป็แค่ฝันร้าย...นั่นคือความทรงจำของเขาจริงๆ เป็การฆาตกรรมที่มีเื้ัเป็การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์
วันนี้เป็วันที่สามหลังจากเขา ‘ตาย’ คาดว่าตอนนี้ซ่งจื่อเซวียนกับเ้านายเื้ัเขาคงจัดการทุกอย่างเรียบร้อย คงเริ่มแลกเปลี่ยนผลประโยชน์และเฉลิมฉลองกันแล้วสินะ...
แต่น่าเสียดายที่สองคนนี้คงไม่คิดไม่ฝันว่าเขา เสิ่นมู่ชิง เหยื่อในข้อแลกเปลี่ยนที่ไร้ยางอายนั่นไม่ได้หายไปจากโลกอย่างที่พวกเขาปรารถนา แต่กลายเป็ผีร้ายที่เปลี่ยนร่างหวนกลับมายังโลกใบนี้อีกครั้ง กลายเป็ชายหนุ่มชื่อมู่ชิงที่อยู่ตรงหน้านี้
หลังจากบังคับให้ความเกลียดชังในดวงตาหายไปทีละน้อย เสิ่นมู่ชิงมองเงาสะท้อนที่ฉายอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างละเอียด ตัวเขาในตอนนี้ได้ัักับการปีนขึ้นมาจากอ่างน้ำด้วยร่างอาบเืของเมื่อสามวันก่อนอีกครั้ง ขณะที่มองเห็นใบหน้าในกระจก ความรู้สึกอัศจรรย์ใจพลันบังเกิด...แม้เมื่อชาติก่อนจะเห็นหนุ่มหล่อสาวงามในวงการจนชินแล้ว แต่เขาต้องยอมรับว่ารูปลักษณ์ของตนในตอนนี้โดดเด่นจริงๆ
ตอนนี้ตัวเขาในร่างนี้อายุราวๆ ยี่สิบปี แม้ว่าร่างกายจะผอมบางอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไหล่กว้างสะโพกสอบ แขนขาเรียวยาว สรีระทั้งร่างกายได้รูปผ่าเผย เนื่องจากเสียเืมากเกินไปใบหน้าจึงซีดเซียว แต่ผิวกลับขาวใสราวกับหยกงามกระเบื้องเคลือบชั้นดี ถัดจากคิ้วหนาลงมาคือดวงตาดอกท้อโตๆ คู่หนึ่ง ภายใต้การขับดุนด้วยขนตาหนางอนยาวเป็แพ เมื่อลืมขึ้นจะยิ่งเสริมเสน่ห์ ยามหลุบลงจะดูไร้เดียงสา ขณะหรี่ตาลงกลับดูคล้ายจันทร์เสี้ยว แฝงรอยยิ้มที่พร้อมจะล้นปรี่ออกมาได้ทุกเมื่อ ดั้งจมูกโด่งเป็สันประกอบกับริมฝีปากบางที่ยกยิ้มนิดๆ อย่างเป็ธรรมชาติ ช่างให้ความรู้สึกน่าเข้าหา
ใบหน้าที่พระเ้าโปรดปรานนี้ น่าเสียดายที่เ้าของร่างเดิมทอดทิ้งมันไปแล้ว
พอนึกถึงการตายของคนคนนี้ที่คล้ายคลึงกับตัวเองมาก เสิ่นมู่ชิงก็ถอนหายใจ ตอนที่เขาเพิ่งได้สติ มองดูรอยแผลบนข้อมือกับเืที่ท่วมตัว ก็เข้าใจว่าตัวเองโชคดีที่ไม่ตาย
แต่พอเขาออกแรงปีนขึ้นจากอ่างน้ำ มองสภาพแวดล้อมที่แปลกตาและใบหน้าของตัวเองในกระจกให้ชัดๆ จึงได้พบว่าตนคืนชีพมาอยู่ในร่างของคนอื่นแทนแล้ว
121
