แสงแดดเดือนเมษายนแผดเผาลงบนผืนดินของสมุทรา อุณหภูมิที่ร้อนระอุยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นไปอีก บนผืนนาเกลือสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ ไร้เสียงใด ๆ ยกเว้นเสียงคลื่นลมพัดผ่านผืนนาเกลือเป็ระยะๆ เกษตรกรในชุดเสื้อยืด กางเกงขายาว สวมหมวกปีกกว้าง กำลังง่วนอยู่กับการดูแลนาเกลือของพวกเขา บางคนกำลังตักน้ำเค็มจากคลองส่งเข้าสู่แปลงนา บางคนกำลังกวาดเกลือที่จับตัวเป็ก้อนบนพื้นนา บางคนกำลังตากเกลือบนผ้าใบสีขาว แสงแดดสะท้อนบนผิวเกลือเปล่งประกายระยิบระยับ ยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นไปอีก
ครอบครัวของน้ำตาลมีอาชีพทำนาเกลือมาแต่รุ่นปู่รุ่นย่า พอมาถึงรุ่นพ่อของเธอก็เริ่มไม่มีคนทำ ตอนนี้นาเกลือของครอบครัวจึงถูกปล่อยให้เช่าที่ดิน แต่ยังคงให้ทำนาเป็เกลือเหมือนเดิม น้ำตาลตั้งใจไว้ว่าหลังจากเรียนจบเธอจะกลับมาพัฒนาที่นาเกลือแปลงนี้ให้มีสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้น เธอมองเห็นภาพในอนาคตที่มีร้านกาแฟและร้านอาหาร สำหรับนักท่องเที่ยวที่ไม่เคยขาดจากเส้นทางสายนี้ บ่อยครั้งที่เธอมักจะมายืนมองที่นาแปลงนี้และวาดฝันเอาไหว้ว่าจะต้องทำให้ได้สักวัน และเธอจะรักษาเอกลักษณ์ของที่นี่เอาไว้ ว่าที่นี่คือนาเกลือสมุทรา ไม่ได้เป็เพียงแหล่งผลิตเกลือเท่านั้น แต่ยังเป็แหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรที่น่าสนใจ และเป็สถานที่เรียนรู้วิถีชีวิตของเกษตรกรชาวนาเกลือ และัักับความงดงามของธรรมชาติ ที่เหลือน้อยเต็มทีหญิงสาวยืนมองผืนนาเกลือสุดสายตาด้วยความฝันที่ต้องทำให้เป็จริงให้ได้
“เป็ไงลูกมาทีไรก็ต้องมายืนตรงนี้ทุกที” พ่อของเธอถาม
“มันเป็ความฝันของน้ำตาลจ๊ะพ่อ หนูอยากจะให้ที่นี่มีชีวิตชีวามากว่าการเป็แค่นาเกลือ สมัยนี้คนรุ่นใหม่เขาก็ต่างยอมรับกับสิ่งใหม่ผสมสิ่งเก่ามันเป็เทรน ของธุรกิจในอนาคตที่หนูอยากจะทำ”
“เอาสิลูก...พ่อสนับสนุนเต็มที่เลย”
“พ่อลูกมาเจอกันทีไร...ก็ต้องมายืนมุมนี้ทุกทีนะ”
“คุณแม่มานี่เลย มายืนด้วยกันตรงนี้แหละ”
น้ำตาลและครอบครัวของเธอ พ่อแม่ลูก ออกมาทานข้าวนอกบ้านและทุกครั้งที่ผ่านมาพวกเขามักมามองที่นาเกลือจากมุมนี้เสมอ....
เกือบสองเดือนแล้วที่โจ กลับมาช่วยแม่ขายของที่บ้านร้านอาหารของพวกเขาตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองและเป็แหล่งท่องเที่ยวแบบโฮม
สเตย์ จึงมักจะมีนักท่องเที่ยวจากถิ่นอื่น ๆ แวะเวียนมาอยู่ไม่ขาดสาย บรรยากาศชุมชนเก่าแก่ของที่นี่ ชาวชุมชนจึงรวมกลุ่มกันเพื่อเป็แหล่งท่องเที่ยวและยังได้รับการสนับสนุนจากราชการด้วย
“โจเื่เกณฑ์ทหารของเองจะว่ายังไง แม่ว่า...ไม่ต้องผ่อนผันอีกแล้วมั้งลูก ไปจับใบดำใบแดงให้มันรู้เื่ไปเลยดีกว่า จะได้วางแผนการทำอย่างอื่นได้”
“ใบดำก็พอแม่...ไม่ต้องพูดใบแดงหรอก รางมันจะไม่ดี” โจพูดติดตลก
“เออให้มันได้เถอะใบดำน่ะ ถ้าได้ใบแดงขึ้นมาอย่าเป็ลมให้เขาหิ้วปีกออกมาจากอำเภอก็แล้วกัน” แม่พูดจบ..โจหัวเหาะ
“ผมก็คิดไว้แล้วล่ะแม่ ปีนี้ยังไงก็ต้องจัดการเื่เกณฑ์ทหารให้เรียบร้อยถ้าเกิดติดทหารขึ้นมา แล้วเพื่อนๆ รุ่นน้องมันตบหัวเอา อายเขาตายเลย...เอ๊ะ...หรือโจสมัครไปเป็ทหารดีมั้ยแม่” เสียงกระมังเล็ก ๆ ในมือแม่เขกลงไปบนหัวของโจ
“มึงอย่าพูดเป็ลางเว้ย!!!เดี๋ยวเป็จริง ๆ ขึ้นมาจะทำยังไง”
“เออ...แล้ววารีมันไปไหนนี่เผลอเป็หายตัวตลอดเลยนะ่นี้”
“มันบอกฉันว่าไปติวหนังสือที่บ้านน้ำตาลนะแม่”
“เหรอ..เออ...พูดถึงหนูน้ำตาลเองว่ายังไงโจ”
“ไม่เข้าใจที่แม่จะพูดคืออะไรครับ”
“แม่ว่าหนูน้ำตาลน่ะเขาสวยนะ นี่ขนาดยังเด็กอยู่ ถ้าโตเป็สาวต้องสวยกว่านี้แน่” แม่พูดแล้วเธอก็ยิ้มกริ่ม
” ทำไมแม่ อยากได้เป็ลูกสะใภ้เหรอไม่ต้องเลย ๆ ยังไม่ได้คิดเื่นี้” โจยิ้มแล้วเดินเข้าห้องไป
วันเกณฑ์ทหารประจำปี ณ สนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรา สถานที่แห่งนี้ถูกกำหนดขึ้นให้เป็สถานที่คัดเลือกเกณฑ์ทหารประจำปี ที่จังหวัดสมุทรา บรรยากาศเต็มไปด้วยผู้คนที่มาให้กำลังใจ ชายหนุ่มวัย 21 ปีจากทั่วทุกสารทิศ ทุกคนต่างทยอยเดินทางมาพร้อมใบสำคัญบัตรประจำตัวประชาชน เพื่อเข้ารับการคัดเลือกทหารกองเกิน ประจำปี บรรยากาศโดยทั่วไปคึกคัก ทั้งเสียงพูดคุย หัวเราะ และเสียงร้องเพลงจากเหล่าชายหนุ่ม บ้างก็จับกลุ่มคุยเล่นกับเพื่อน บ้างก็ยืนรอเรียกชื่ออย่างใจจดใจจ่อบริเวณหน้าสนาม เ้าหน้าที่ทหารและอาสาสมัคร ต่างทำหน้าที่ตรวจสอบเอกสารและตรวจวัดร่างกายชายหนุ่มอย่างละเอียด ใบหน้าของชายหนุ่มแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น หลากหลายอารมณ์ และปนเปไปด้วยความกังวล บ้างก็หวังว่าจะจับได้ใบดำ เพื่อกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ บ้างก็ตั้งใจมาเพื่อรับใช้ชาติด้วยความภาคภูมิใจของตัวเองและครอบครัว
ภายในอาคาร แบ่งออกเป็หลายโซน โซนตรวจวัดสุขภาพ โซนตรวจร่างกาย โซนสัมภาษณ์ และโซนจับใบดำใบแดง ชายหนุ่มแต่ละคนต้องผ่านขั้นตอนต่าง ๆ เหล่านี้ เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ เสียงปลอบโยนดังก้องไปทั่ว บนเวที คณะกรรมการและญาติผู้ใหญ่ ต่างนั่งรอคอยผลการจับสลาก บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด เมื่อถึงเวลา พิธีกรเริ่มประกาศชื่อชายหนุ่มทีละคน เสียงปรบมือ เสียงเชียร์ดังสนั่น เมื่อชายหนุ่มคนใดจับได้ใบดำ ใบหน้าของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความดีใจ บ้างก็กอดคอเพื่อน บ้างก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ
สำหรับชายหนุ่มที่จับได้ใบแดง ใบหน้าของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความผิดหวัง บ้างก็ก้มหน้าด้วยความเสียใจ บ้างก็พยายามกลั้นน้ำตา แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ทุกคนล้วนทำหน้าที่ของตัวเอง ชายหนุ่มที่จับได้ใบแดงจะต้องเข้ารับการฝึกทหารเป็เวลา 2 ปี
การเกณฑ์ทหาร เป็ประเพณีดั้งเดิมของไทย ที่สืบทอดมายาวนาน เป็การแสดงออกถึงความเสียสละ และความรับผิดชอบต่อชาติบ้านเมืองชายหนุ่มทุกคนล้วนมีหน้าที่ ที่จะต้องปกป้องและรักษาแผ่นดินไทยไว้ให้คงอยู่และความตื่นเต้นสุดระทึกก็เกิดขึ้น เมื่อยังเหลือทหารในรอบนี้อีกเพียง4คนกับอีก1ใบแดงและโจคือ1ใน4คนสุดท้าย
เสียงประกาศดังขึ้น
“นายจิตรกร มีมา “ใบดำ” ไชยโย ๆ เสียงะโดีอกดีใจที่จับได้ใบดำ “นายคำรน วรรณนา “ใบดำ” เย้ ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงร้องดีใจ
“เหลือใบสุดท้ายใครจะรับหน้าที่อันทรงเกียรตินี้มาดูกัน เสียงเ้าหน้าที่ทหารพูดออกมาอย่างตื่นเต้นและเอาใจช่วยทุกคน เสียง..อื้ออึงของผู้มาลุ้นใบสุดท้ายของทหารในปีนี้ ทุกคนต่างตื่นเต้นและสนุกสนานเป็อย่างมาก... แต่โจนั้นไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยเพราะมันดังมากกลบเสียงของทหารสัสดีผู้ประกาศผล
“นายสมภพ ศรีสงวน “ใบดำ” เสียงกรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด...ดังออกมาจากปากของสมภพ และมันยิ่งแผดดังขึ้นมาอีกด้วยความเสียใจ...เพราะนางจับได้ใบดำ แต่สิ่งที่หวังคือใบแดง...
โจยืนงง...เขายังมองไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องหน้าของเขา ในเสี้ยววินาทีนั้นก็มีแขนของชายในชุดลายพรางทหารมาคล้องแขนของเขาเอาไว้และในเสี้ยววินาทีต่อมา เสียงประกาศก็ดังกึกก้องไปทั่วอาคารเอน็กประสงค์ของโรงเรียน
“นายนครินทร์ ทองภูผา ดีหนึ่งประเภทหนึ่ง ทร.สัตหีบชลบุรี” เสียงดังกึกก้องไปทั่ว ในขณะที่ดวงตาของโจพร่ามัวมองไม่เห็นอะไรเลยทุกอย่างเบลอไปหมด ทันใดนั้นก็มีเสียงเล็ก ๆ ลอดเข้ามาในโสดประสาทหูของเขา” พี่โจ ๆ ๆ” พร้อมทั้งมือมาจับที่ไหล่เขาเขย่าเบาๆ และแรงขึ้น เขาตื่นจากภวังค์ แล้วมองไปรอบ ๆ ตอนนี้เขามานั่งอยู่ตรงเก้าอี้สีขาวและมีเชือกสีแดงรายล้อมเหมือนจัดไว้ให้สำหรับVIPแต่ตรงหน้าของเขา มีกระเป๋าทรงกล่องเหลี่ยมสีดำตั้งอยู่และมีเครื่องหมายกากบาทสีแดงคาดที่กระเป๋าใบนั้น
“หายมึนงงหรือยังคะนายทหาร” เสียงก้องกังวาน ของสาวสวยที่สวมชุดสีขาวสะอาดถามด้วยความห่วงใย...และยิ้มหวานให้เขาจนชายหนุ่มรู้สึกได้
“พี่โจโอเคมั้ยเป็ไงบ้าง” เขาหันมามองตามเสียงเรียก
“วารี ๆ เกิดอะไรขึ้นวะ” เขาถามน้องสาวด้วยความงวยงง
“พี่กำลังจะได้ไปรับใช้ชาติสร้างความภาคภูมิใจให้กับครอบครัวของเรา” เสียงเธอเข้มแข็งและวินาทีต่อมาเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น55555 !!!!!!!พี่โจติดทหาร5555…….พี่โจติดทหาร 55555!!!!!!!..
.
4K
