11
หนึ่งปีแล้วหรือเนี่ยไวจริงๆ ผมบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมทั้งมองดูกระป๋องเงินเก็บของผม ผมหลุบตาลงและถึงกับคอตกในกระป๋องเงินเก็บใบนี้ที่ผมทำงานเก็บเงินมาทั้งปี แต่ทว่าในกระป๋องนี้มันกลับกลวงเปล่าเสียอย่างนั้นผมนั่งถอนหายใจอยู่หลายครั้งอยู่บนเตียงของผม แล้วผมก็ค่อยๆหันมองไปยังรอบ ๆ ห้อง กวาดสายตาไปรอบๆ ในห้องนี้ตอนที่ผมมาอยู่ครั้งแรกมันก็ดูหรูเอาซะมาก ๆเลย แต่ถ้าเทียบกับตอนนี้นั้นห่างชั้นซะยิ่งกว่าหลุมความคิดที่ผมจะสามารถลงลึกไปยังความรู้สึกนั้นและค่อยๆบอกกับตัวเองว่าผมทำได้ ถ้าให้เปรียบเทียบให้ดูง่ายๆก็คือห้องในตอนนั้นคือห้องของคนรวยธรรมดาทั่วไปแต่ห้องตอนนี้นั้นเปรียบเสมือนกับห้องของว่าที่อภิมหาเศรษฐีเลยก็ว่าได้
ทุกอย่างในห้องนี้ถูกโละทิ้งใหม่หมดโดยที่ผมไม่ทันได้รู้ตัวไม่ว่าจะเป็ เตียงนอน ตู้เสื้อผ้า โทรทัศน์เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนเป็ทองคำอยู่ด้วยทั้งนั้นแม้กระทั่งอ่างอาบน้ำก็มีทองคำผสมอยู่ด้วย ของทุกชิ้นถูกสั่งทำขึ้นเป็พิเศษโทรศัพท์ และนาฬิกา ถูกฝังด้วยเพชร รวมไปถึงเสื้อผ้าและรองเท้า
ผมนั่งมองดูกระป๋องออมสินของผมที่ฝังเพชรด้วยเหมือนกันแล้วปลอบใจตัวเองว่าจะเครียดไปทำไม ถึงจะไม่มีเงินเก็บเลยสักบาทแต่มูลค่าของในห้องพวกนี้มันก็เป็ข้อพิสูจน์ได้แล้วว่า ผมประสบความสำเร็จแค่ไหนต่อไปนี้ผมจะไม่ใช่คนจนอีกต่อไป เพราะถึงยังไงเงินเดือนของผมก็ไม่ใช่แค่เดือนละห้าหมื่นบาทอีกต่อไปั้แ่ครึ่งปีหลังมานั้นคุณเจมส์ขึ้นเงินเดือนให้ผมถึงเดือนละหนึ่งแสนบาทเขาบอกกับผมว่าในฐานะที่ทำงานได้ดี ถึงจะดูไม่ใช่งานก็เถอะนะ เพราะที่ผ่านมาหนึ่งปีนั้นผมได้ทำมาหลายอย่างมาก เหมือนเป็การฝึกให้ผมซะมากกว่าแต่ถึงกระนั้นมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรในเมื่อสิ่งที่ผมสนใจคือเงินเดือนที่เพิ่มมากขึ้นเป็เท่าตัวและสิ่งที่ทำให้สิ่งของในห้องของผมนี้มีแต่เฟอร์นิเจอร์ระดับมหาเศรษฐีนั่นก็คือเงินที่ได้มาจากการเล่นพนันต่าง ๆที่เกาะ์แห่งนั้น ผมก็ไม่ค่อยอยากจะโม้ซักเท่าไหร่หรอกนะแต่ว่าผมคิดว่าผมคงมีดวงทางด้านนี้เอาซะมาก ๆให้ตายเถอะผมไม่ค่อยอยากจะพูดซักเท่าไหร่
วันนี้เป็วันสิ้นเดือนพอดีกำหนดรับเงินเดือนแรกของปีใหม่ถึงผมจะไม่ได้ทำงานก็เถอะคุณเจมส์ก็ยังใจดีจ่ายเงินเดือนให้ผมทุกครั้งเวลาจ่ายเงินเดือนคุณเจมส์จะให้เดินไปหยิบเอาเองที่โต๊ะทำงานของคุณเจมส์บนชั้นสองเขาจะวางเงินไว้บนโต๊ะทำงานในห้องของเขา เป็เงินสดทุกครั้งที่เขาเตรียมไว้ให้ ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเขาทำงานอะไรถึงรวยแบบนี้แต่ผมก็ไม่อยากรู้แล้วละ แค่เขาจ่ายเงินให้ผม ผมก็พอใจแล้ววันนี้ผมมาเอาเงินตามปกติ เดินขึ้นมาบนชั้นสองแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานแต่เอ๊ะ! คุณเจมส์นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานนั่นปกติเขาจะไม่อยู่เวลาจ่ายเงินเดือนทุกครั้งเขาจะวางเงินไว้แล้วก็ไม่เคยอยู่ให้ผมเห็นหน้าเลยสักครั้ง
“มาแล้วหรือตรงเวลาดีนะเวลารับเงินเดือน เข้ามาสิ” เขาพูดขึ้น
“ครับ” ผมเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ
“นั่งก่อนสิ”
“ครับ” ผมอดสงสัยไม่ได้จึงถามขึ้น “ทำไมวันนี้คุณเจมส์ถึงนั่งอยู่ที่นี่ล่ะครับปกติไม่เคยเห็นคุณในเวลาแบบนี้เลย”
คุณเจมส์หัวเราะขึ้นเล็กน้อยและพลางหยิบบุหรี่มาสูบ ก่อนที่จะตอบว่า “เพราะว่าฉันมีธุระจะคุยกับนายไงล่ะแจ๊ค”
“ธุระอะไรกันหรือครับ”
เขายังคงสูบบุหรี่มวนนั้นต่อไปอย่างไม่สนใจโลกและปล่อยให้ความเงียบทำงานแทน จู่ ๆก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศเริ่มหนาวขึ้นอย่างรู้สึกได้ขนแขนของผมเริ่มตั้งชันอย่างเห็นได้ชัด แล้วจู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมาว่า
“การทำงานวันสุดท้ายของนายไงแจ๊ค”
977
