บทที่ 7 เฝ้าไข้
ฝั่งด้านเลี่ยงเฟิงมาถึงห้องอ่านตำราของท่านพ่อเขาก็ไม่ได้มีกระจิตกระใจกับการอ่านตำราสักเท่าไหร่ เพราะเขาเองก็เป็ห่วงว่าลู่เอ๋อร์อาจจะติดไข้จากหานเสี่ยว์ได้ จนเหิงเยว์สังเกตได้จึงได้จับตำราที่อยู่มือของเลี่ยงเฟิงออกมาจากตัวของเขา
“วันนี้เ้าเป็อันใดข้าเห็นเ้าเอาแต่เหม่อลอยแถมอ่านตำราหน้าเดียวเป็เวลานาน”
“คือว่าข้าเป็ห่วงลู่เอ๋อร์ขอรับท่านพ่อ”
“ลู่เอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้นกับนางหรือว่าหานเสี่ยว์รังแกนางอีกแล้ว”
“มิใช่ขอรับแต่ที่ข้าเป็ห่วงเพราะกลัวว่านางจะติดไข้จากท่านแม่มากกว่า ก่อนที่ข้าจะมาหาพ่อข้าได้ไปส่งลู่เอ๋อร์ที่ห้องท่านแม่ตามที่นางสั่ง แต่เมื่อข้าไปถึงก็พบว่าท่านแม่นอนสั่นเทาอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียวแถมยังมีท่านหมอมาตรวจร่างกายท่านแม่อีกด้วยไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านแม่จะฟื้นหรือยัง " เลี่ยงเฟิงได้เอ่ยออกมาอย่างเป็ห่วง ทำให้เหิงเยว์ที่ครุ่นคิดนางบอกว่าจะไปหาท่านพ่อของนางเมื่อฟ้าสาง หรือนี่จะเป็แผนของนางอีกเพราะนางไม่อยากหย่าอย่างที่นางบอก เขาจึงจะไปดูใบหน้าที่เสแสร้งของนางว่าตอนนี้นางเล่นละครตบตาคนในเรือนจนเชื่อสนิทได้อย่างไร
“เ้าอ่านตำราอยู่ในห้องนี้ไปก่อนเดี๋ยวข้าจะออกไปทำธุระสักครู่ เื่ของลู่เอ๋อร์เ้าเองก็ไม่ต้องเป็ห่วงนางเดี๋ยวข้าจะไปดูนางเอง” เขาพูดพลางลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เลี่ยงเฟิงนั่งอยู่ในห้องเพียงลำพัง
เหิงเยว์เดินไปห้องของหานเสี่ยว์อย่างรีบร้อนเกรงว่านางจะลงมือทำร้ายบุตรสาวตัวน้อยของตนเอง เมื่อเท้าก้าวเข้ามาในห้องกลับพบเพียงความเงียบสงบเหิงเยว์แปลกใจยิ่งนัก จึงได้เดินเข้าไปที่ห้องนอนของนาง นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่เคยเข้ามาที่นี่เลย ั้แ่แต่งนางเข้ามาอยู่เรือนของเขา เขาก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาอีก เหิงเยว์กวาดตามองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบผู้ใดแม้กระทั่งบ่าวไพร่ก็ไม่พบสักคนเขาเหลือบตาไปพบร่างบางที่เหงื่อออกท่วมตัวนอนอยู่บนเตียงแถมยังมีลู่เอ๋อร์ที่นอนจับมือนางอยู่เคียงข้างเช่นกัน
“ลู่เอ๋อร์ ลู่เอ๋อร์” เหิงเยว์เขย่าร่างกายของลู่เอ๋อร์พร้อมเอ่ยเสียงเรียกแ่เบา ลู่เอ๋อร์ลืมตาสะลึมสะลือก็พบท่านพ่อของตนเองนางดีใจมากที่ท่านพ่อมาหาท่านแม่
“ท่านพ่อท่านมาหาดูอาการท่านแม่หรือเ้าคะ แต่ท่านแม่ยังไม่ฟื้นเลย แถมเข่อซิงเองก็ไปซื้อยายังไม่กลับมา ท่านแม่จะเป็อะไรหรือไม่เ้าคะ ั้แ่ท่านแม่ตกน้ำไปครานั้นท่านแม่ก็เปลี่ยนไป แถมเข่อซิงเล่าให้ข้าฟังว่าเมื่อคืนนี้ท่านแม่ไปยังสระน้ำนั่นพร้อมะโลงไป ทำให้จับไข้เป็ความผิดของลูกเองท่านพ่อช่วยท่านแม่ด้วยนะเ้าคะ” ร่างเล็กอ้อนวอนท่านพ่อของตนเองให้เข้าช่วยหานเสี่ยว์ให้หายจากเจ็บไข้ครั้งนี้ เขาลูบหัวของลูกสาวอย่างอ่อนโยนก่อนจะบอกลูกสาวของเขาให้ออกมา
“งั้นเ้าลุกออกมาก่อน พ่อจะดูว่านางไม่สบายจริงหรือว่านางเสแสร้งแกล้งทำ”
“ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่สบายจริงๆ นะเ้าคะท่านหมอได้มาตรวจอาการและฝังเข็มให้ท่านแม่แล้วแต่น่าแปลกที่ท่านแม่ยังไม่รู้สึกตัว” ลู่เอ๋อร์มองดูหานเสี่ยว์ด้วยแววตาเป็ห่วงเป็ใย
เหิงเยว์นั่งลงบนเตียงข้างๆ ตัวของหานเสี่ยว์ใช้มือแตะที่แขนของนางเพื่อปลุกให้นางลุกขึ้นมา
“นี่เ้าอย่ามาเสแสร้ง ั้แ่ที่เ้ามาอยู่ที่เรือนของข้า ข้าไม่เคยเห็นว่าเ้าไม่สบายเลยสักครั้งนี่เป็แผนของเ้าที่ไม่อยากหย่ากับข้าใช่หรือไม่” แต่แล้วเมื่อเขาแตะกายของนางกลับพบว่านางตัวร้อนจริงๆ อย่างที่ลู่เอ๋อร์เอ่ย
ส่วนจิวฉิงนางนอนโทรมไม่รู้สึกตัว รู้แค่เพียงว่าตอนนี้เธอหนักหัวเหลือเกินเมื่อเธอได้ยินเสียงของเหิงเยว์ที่ดังอยู่ใกล้ๆ ก็ได้ลืมตาปรือขึ้นมามองก็พบกับใบหน้าที่คิ้วขมวดเข้าหากัน
“ข้าหิวน้ำ แค่กๆ” จิวฉิงรู้สึกเจ็บคออย่างมากพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกเหิงเยว์ผลักหัวของนางให้นอนลงไปเช่นเดิม
“เ้าไม่ลุกหรอก นอนอยู่เช่นนั้นเถิดลู่เอ๋อร์เ้าไปหยิบน้ำที่โต๊ะนั้นมาให้นางที” ลู่เอ๋อร์รีบเดินไปหยิบน้ำตามที่ท่านพ่อสั่งมาให้แก่หานเสี่ยว์ ส่วนเหิงเยว์เองก็ค่อยๆ ประคองให้นางลุกกินน้ำก่อนจะให้นางนอนลงเช่นเดิม
“เ้าไม่สบายได้อย่างไร หรือที่เ้าะโลงน้ำเป็แผนของเ้าที่ไม่อยากหย่ากับข้ากันแน่” คำพูดบาดจิตได้เอ่ยออกมาจากปากของเขา หากเป็หานเสี่ยว์ตัวจริงนางคงรู้สึกเจ็บหัวใจ แต่ตอนนี้จิวฉิงกลับไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ
“ข้าไม่ได้ไม่อยากหย่ากับท่านแต่ที่ข้าทำเช่นนั้นเพราะข้า้ากลับบ้าน” จิวฉิงที่สลึมสลือก็ได้พูดความจริงออกมา
“เฮอะ! หากเ้าอยากกลับเรือนของเ้าจริงๆ ไม่เห็นต้องะโลงน้ำเลย แค่ก้าวเท้าออกจากเรือนของข้าก็สิ้นเื่ ข้าเหนื่อยที่จะพูดกับเ้านอนพักผ่อนเสียเถอะ ลู่เอ๋อร์เ้าเองก็กลับห้องได้แล้วเดี๋ยวเ้าจะติดไข้จากนางได้” เขาเอ่ยออกมาอย่างไร้เยื่อใย
“ไม่เอาเ้าค่ะ ข้าจะรอจนกว่าเข่อซิงจะกลับมา ท่านพ่อทำไมต้องพูดจากับท่านแม่เช่นนี้ด้วยเ้าคะ แล้วหย่าคืออะไรทำไมต้องหย่าเ้าคะ”
“ลู่เอ๋อร์เ้ายังเด็กนักยังไม่เข้าใจเื่ของผู้ใหญ่ไว้เ้าโตขึ้นจะรู้เอง ส่วนเ้าหากพร้อมวันใดข้าก็จะหย่าให้เ้า” เขาพูดจบก็เดินออกไปจากห้องของหานเสี่ยว์ ลู่เอ๋อร์ก็รีบะโขึ้นบนเตียงนอนของหานเสี่ยว์
“ท่านแม่เป็เช่นไรบ้างเ้าคะ ดีขึ้นหรือไม่” เด็กน้อยตากลมโตได้เอ่ยถาม
“ข้ารู้สึกปวดหัว เ้าก็กลับไปห้องของเ้าเถิดข้าหายดีเ้าค่อยมาหาข้า ข้าไม่อยากให้เ้าติดไข้จากข้า” จิวฉิงลูบใบหน้าของลู่เอ๋อร์อย่างเอ็นดู และบอกให้นางกลับห้องของตนเองก่อน
“ไม่เอาเ้าค่ะ ข้าจะอยู่กับท่านแม่” นางพูดจบก็ได้หยิบผ้ามาเช็ดตัวให้หานเสี่ยว์ นางยิ่งเอ็นดูเด็กน้อยผู้นี้มากกว่าเดิม ทำไมถึงได้แสนรู้เช่นนี้ แล้วทำไมหานเสี่ยว์ตัวจริงถึงได้รังเกียจเด็กน้อยน่ารักอย่างนี้ลงนะ
ไม่นานเข่อซิงก็ได้กลับมาจากตลาดนำยาไปให้สาวใช้ต้มที่โรงครัวก่อนจะกลับมาหานายหญิงของตน แต่เมื่อมาถึงก็พบว่านายหญิงกำลังนอนกอดลู่เอ๋อร์นอนหลับด้วยกันอยู่บนเตียงนอน ช่างเป็ภาพที่นางไม่คาดคิดจริงๆ สตรีที่โหดร้ายเหตุใดถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เข่อซิงเผลอตัวยิ้มออกมาอย่างสุขใจ ก่อนจะเดินไปห่มผ้าให้ทั้งสองคนและเดินออกไปด้านนอกให้ทั้งสองได้นอนหลับกันอย่างสบาย
หลายวันผ่านมาร่างกายของหานเสี่ยว์ก็ได้หายจากไข้หวัด นางก็ได้สนิทกับลู่เอ๋อร์มากขึ้น ส่วนเลี่ยงเฟิงเองก็ยังคงไม่ไว้ใจนางสักเท่าไหร่แต่เขาก็ไม่ได้หวาดกลัวนางเหมือนที่ผ่านมา
เหิงเยว์่นี้ก็ไม่ค่อยได้อยู่ที่เรือนสักเท่าไหร่เพราะฝ่าาได้เรียกเขาเข้าไปพบ เหิงเยว์ได้รับตำแหน่งขุนนางเป็ผู้ตรวจการแผ่นดิน เขามีหน้าที่ตรวจดูการทำงานของเหล่าเสนาบดีใต้เท้าตามท้องถิ่น ตอนนี้มีข่าวเื่การยักยอกอาหารที่ต้องส่งเข้าวังหลวงฝ่าาจึงเรียกเขาเข้าไปพบเพื่อหารือ
เรือนของเหิงเยว์
“เฮ้อ! เมื่อไหร่จะถึงฤดูใบไม้ผลินะ ฉันไม่อยากจะเห็นหน้าของเหิงเยว์ผู้เ็านี้เลย ปานนี้คุณย่าจะเป็อย่างไรบ้างก็ไม่รู้ คงเป็ห่วงฉันมากสินะที่ไม่ได้ติดต่อไป ไปที่สระน้ำอีกดีมั้ยนะ” จิวฉิงนั่งจิบน้ำชาที่สวนหลังเรือนพลางคิดเื่จะกลับไปโลกของตนเอง
“เป็ถึงลูกสาวของใต้เท้าใหญ่โต มีสามีเป็ขุนนางทำไมถึงได้เหงาใจเช่นนี้นะ หานเสี่ยว์ฉันไม่รู้จักคุณหรอกนะแต่นับถือหัวใจของคุณมากๆ ที่สามารถอดทนมาได้ทั้งๆ ที่คุณชายเหิงเยว์อะไรนั้นไม่ได้เหลียวมองคุณแม้แต่หางตา” จิวฉิงบ่นพึมพำก่อนที่จะได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวของเด็กๆ ที่กำลังเดินตามหาตนเอง
“ท่านแม่ วันนี้ข้ามีอะไรให้ท่านดูด้วยเ้าค่ะ “จิวฉิงดึงสติให้กลับมาเป็หานเสี่ยว์หันไปยิ้มกว้างให้ลู่เอ๋อร์
“ข้าชักตื่นเต้นแล้วสิ ไหนดูสิเ้ามีอะไรให้ข้าดู” ลู่เอ๋อร์หยิบกระดาษที่ผับเป็นกให้แก่หานเสี่ยว์ดู นี่เป็สิ่งที่นางสอนให้แก่ลู่เอ๋อร์ในหลายวันมานี้ นางมองดูเด็กน้อยพร้อมตบมือให้กับความเก่งของนาง
“เ้าเก่งเสียจริงข้าสอนไปแค่ครั้งสองครั้งแต่เ้ากลับทำมาได้สวยงามขนาดนี้ อย่างนี้ต้องมีรางวัลเอามือเ้าออกมา” ลู่เอ๋อร์เองก็ตื่นเต้นที่ท่านแม่จะให้รางวัลแก่นาง นางหยิบลูกกวาดออกจากระเป๋าใส่มือของลู่เอ๋อร์
“ว๊าว ท่านแม่นี่มันลูกกวาดนี่น่า” ตาของลู่เอ๋อร์ส่องประกายแวววาวเมื่อเห็นลูกกวาดหลากสีที่อยู่ในอุ้งมือน้อย ๆ ของตน แต่แล้วสีหน้าของนางก็ต้องเศร้าสลดลง
“เป็อันใด ทำไมเ้าถึงมีสีหน้าเช่นนั้น”
“ข้ากินลูกกวาดนี่ไม่ได้หรอกเ้าค่ะ ท่านพ่อสั่งห้ามไม่ให้ข้ากิน” หานเสี่ยว์ถอนหายใจคิดว่าตนเองทำผิดอะไร ก่อนจะลูบหัวของลู่เอ๋อร์อย่างเอ็นดู
“เ้าก็อย่าบอกท่านพ่อเ้าสิเก็บเป็ความลับของเราสองคน ข้าไม่เอ่ย เ้าไม่เอ่ยก็ไม่มีผู้ใดรู้” ลู่เอ๋อร์ยิ้มร่าออกมาพร้อมแกะลูกกวาดเข้าปากและหลับตารับรสชาติหอมหวานของลูกกวาด จู่ๆ เลี่ยงเฟิงก็ได้วิ่งหน้าตื่นเข้ามา
6K
