ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        เมื่อโม่อวี้เฉินพากู้จิ่งเซวียนกลับมายังอันหยวนถังท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

        “เอาล่ะ ภารกิจสำเร็จ!” ทันทีที่เข้าประตูอันหยวนถังกู้จิ่งเซวียนก็กระโดดลงจากอ้อมแขนของโม่อวี้เฉินทันทีจนโม่อวี้เฉินอดหวั่นใจไม่ได้ เพราะเกรงว่าเขาจะล้มลงแต่เจ้าก้อนซาลาเปาน้อยกลับกระโดดโลดเต้นวิ่งหนีไปแล้วที่ผ่านมาเป็นเพียงข้อตกลงซื้อขายเท่านั้น เด็กน้อยจึงไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย

        โม่อวี้เฉินได้แต่ยกมือขึ้นกุมหน้าผากพลางถอนหายใจการจะพาทั้งภรรยาและบุตรชายกลับสู่ตำหนักบูรพานั้น ช่างเป็นภารกิจที่ยาวไกลยิ่งนัก

        “องค์รัชทายาท กู้ตงหลิงกลับจวนตระกูลกู้ไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฟิงเจ๋อเดินเข้ามาพลางกระซิบว่า “เป็นความผิดของกระหม่อมเองที่ได้รับข่าวช้าไป”

        “ไร้ประโยชน์เสียจริง” โม่อวี้เฉินรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยแต่เขาก็เข้าใจดีว่าเขาได้ระดมกำลังทั้งหมดไปยังเมืองอี๋สุ่ยเพราะเขากลัวว่าเรื่องทางนี้จะจัดการได้ไม่ดีในเมื่อภรรยาและบุตรชายของเขาก็อยู่ที่นี่จะต้องไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นแม้แต่น้อย

        ขณะพูดเขาก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องของกู้ชิงเฉิงกู่ซินเฝ้าอยู่ข้างประตู มองสำรวจโม่อวี้เฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ว่าจะเป็นฐานะตำแหน่ง หรือรูปลักษณ์ โม่อวี้เฉินล้วนเหนือกว่าเกอจวิ้นอย่างแน่นอน

        ดังนั้นทุกคนในอันหยวนถังจึงอยากให้กู้ชิงเฉิงใกล้ชิดกับโม่อวี้เฉินมากขึ้นเพราะเขาคือองค์รัชทายาท เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ และจะกลายเป็นฮ่องเต้ในอนาคต

        นอกจากนี้ยังมีข่าวลือว่าองค์รัชทายาทนั้นเป็นคนรักเดียวใจเดียวนับตั้งแต่พระชายาเสียชีวิตในกองเพลิงเมื่อห้าปีก่อน เขาก็ไม่เคยอภิเษกสมรสใหม่แม้กระทั่งในตำหนักบูรพา ก็ไม่มีสตรีแม้แต่คนเดียว

        ชายหนุ่มรูปงามผู้เปี่ยมด้วยความรักความซื่อสัตย์ และมีฐานะสูงส่งเช่นนี้ย่อมทำให้ผู้คนรู้สึกดีด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

        “คุณชายเกอจวิ้นกำลังหารือเรื่องสำคัญกับนายหญิงอยู่เจ้าค่ะ” กู่ซินให้คะแนนโม่อวี้เฉินเต็มร้อยในใจสิ่งสำคัญที่สุดคือโม่อวี้เฉินไม่รังเกียจคุณชายน้อยมีชายใดในใต้หล้าที่ยินดีจะเลี้ยงบุตรของผู้อื่นเล่า หาได้ยากยิ่งนัก

        โม่อวี้เฉินนั้นไม่เหมือนผู้อื่นเขารักคุณชายน้อยมาก สายตาของเขาที่มองคุณชายก็เต็มไปด้วยความรักทั้งยังอุตส่าห์เดินทางมาไกลถึงที่นี่เพื่อช่วยเหลืออันหยวนถัง

        “เกอจวิ้นงั้นหรือ...” โม่อวี้เฉินย่อมรู้จักเกอจวิ้นอยู่แล้วขณะนั้น เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น ความจริงแล้วหลายปีมานี้เกอจวิ้นเป็นคนเก็บตัวและแทบไม่กลับเมืองหลวงเลย

        โม่อวี้เฉินไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเกอจวิ้นจะอยู่ที่นี่ทั้งยังมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับกู้ชิงเฉิงอีกด้วย

        เมื่อครั้งที่กู้ตงหลิงพาคนมาสร้างความวุ่นวายที่อันหยวนถังเกอจวิ้นก็เคยออกหน้ามาจัดการเพียงแต่ครั้งนั้นเกอจวิ้นไม่ได้เปิดเผยความสามารถที่แท้จริงของตนเอง

        ก่อนหน้านี้ตระกูลเกอถูกประหารยกตระกูลการที่เขาทำเช่นนี้ก็เป็นเรื่องปกติมิฉะนั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็อาจประสบภัยถึงแก่ชีวิตได้แต่เขาก็ยังอยากเป็นวีรบุรุษช่วยโฉมงาม ความจริงแล้วนี่เป็นเรื่องที่ขัดแย้งกัน

        “เจ้าค่ะ คุณชายเกอจวิ้นเป็นคนดีมาก นายหญิงเคยช่วยชีวิตเขาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาก็ช่วยอันหยวนถังอยู่เสมอเจ้าค่ะ” กู่ซินพยักหน้า

        หากย้อนกลับไปในตอนนั้นกู้ชิงเฉิงต้องเลี้ยงดูบุตรเพียงลำพัง ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากลำบากยิ่งนักนางสามารถตั้งหลักในเมืองอี๋สุ่ยได้ก็เพราะอันอี้ฝานและอีกเหตุผลหนึ่งก็คือเกอจวิ้น

        สองคนนี้คนหนึ่งจัดหาอันหยวนถังซึ่งเป็นสถานพยาบาลและยาสมุนไพรให้อีกคนหนึ่งคือเกอจวิ้นที่ปกป้องสองแม่ลูก เพราะเขาเป็นเซี่ยนจู่เจ้าเมืองจึงไม่กล้าหาเรื่อง แน่นอนว่าด้วยความสามารถของกู้ชิงเฉิงก็ไม่มีใครสามารถทำอะไรนางได้เช่นกัน แต่การมีเกอจวิ้นอยู่ด้วยก็ช่วยลดปัญหาไปได้มาก

        “นายหญิงของพวกเจ้า...เชี่ยวชาญการแพทย์มาตลอดหรือ?” โม่อวี้เฉินรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้าง

        เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไรกันก่อนหน้านี้นางเป็นเพียงเด็กสาวที่ไร้การศึกษา เอาแต่ใจและไม่มีเหตุผล

        การที่นางมีความรู้ทางการแพทย์เช่นนี้ทำให้เขาประหลาดใจเป็นอย่างมากและการที่จะเรียนรู้ได้ถึงขนาดนี้ภายในห้าปีนั้นเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อยิ่งนัก

        แต่ดูเหมือนว่านางไม่ได้เรียนรู้มาห้าปีแล้วแต่เป็นผู้ที่มีความรู้ทางการแพทย์มาตลอด แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้นางจึงไม่แสดงออกมา?นางกลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่านางไร้ประโยชน์นอกจากจะมีตระกูลกู้และตระกูลไป๋คอยหนุนหลังแล้ว ก็ไม่มีอะไรเลยแน่นอนว่านางมีใบหน้าที่งดงามหาใดเปรียบ... ความงามของนางนั้นอาจจะกล่าวได้ว่างามล่มเมือง ซึ่งตรงกับชื่อของนางเป็นอย่างยิ่ง [1]

        กู่ซินกล่าวด้วยสีหน้าภาคภูมิใจว่า“ใช่เจ้าค่ะ นายหญิงของพวกเราเป็นหมอเทวดาเจ้าค่ะ”

        ตอนนั้นเกอจวิ้นจัดการองครักษ์เงาทั้งสองของอวี๋ชิงฮวาแล้วจึงนึกว่าทางนี้คงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกแต่คาดไม่ถึงว่ารุ่ยอ๋องจะยังประสบเหตุจนได้เขาไม่คาดคิดว่ารอวี๋ชิงฮวาจะมีแผนสำรองทั้งยังคาดไม่ถึงว่าในจวนรุ่ยอ๋องจะมีไส้ศึกอยู่ด้วย ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยที่มองข้ามไปนี้เกือบจะก่อให้เกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่

        “ตอนนี้กู้ตงหลิงกลับตระกูลกู้ในเมืองหลวงแล้ว ท่านมีแผนการใดหรือไม่?การที่ราษฎรจะไปต่อกรกับขุนนางนั้น...เห็นทีจะไม่ง่าย” เกอจวิ้นกล่าวอย่างอ้อมค้อม ทว่าความหมายนั้นกลับชัดเจนยิ่งนัก

        เมื่อกู้ตงหลิงกลับสู่ตระกูลกู้แล้วการลงมือก็จะไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไปเว้นแต่ว่าจะลงมืออย่างเหี้ยมโหดสังหารนางเสียตั้งแต่ยามที่ยังอยู่นอกจวน

        กู้ชิงเฉิงย่อมเข้าใจสัจธรรมข้อนี้จึงพยักหน้า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย” กู้ชิงเฉิงโบกมือเบาๆโดยไม่ได้แสดงท่าทีอันใดออกมา

        เกอจวิ้นจึงถอนหายใจโล่งอกเขากลัวว่ากู้ชิงเฉิงจะจากเมืองอี๋สุ่ยไป และกลับยังเมืองหลวง หากเป็นเช่นนั้นเขาก็อาจจะเสียใจที่ไม่ได้ทำอันใดเลยตลอดห้าปีที่ผ่านมานอกจากใช้ฐานะเซี่ยนจู่คุ้มครองสองแม่ลูกและอันหยวนถังแล้วเขาก็ไม่ได้ทำสิ่งใดอีกเลย ถึงขั้นไม่กล้าแสดงพลังที่แท้จริงออกมาเพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาไม่กล้าที่จะทำเช่นนั้น

        “แต่ก็ชักช้าไม่ได้หากกู้ตงหลิงได้อภิเษกกับองค์รัชทายาทและขึ้นเป็นพระชายาแล้วการที่ข้าจะฆ่านางก็จะยิ่งยากขึ้น” กู้ชิงเฉิงหรี่ตาลง

        เวลานางมีจำกัดตอนนี้ไม่ใช่ว่านางอยากจะรีบเร่งเปลี่ยนแปลงเรื่องราวทว่ากู้ตงหลิงได้คุกคามชีวิตของนางและกู้จิ่งเซวียนแล้ว นางจึงไม่อาจล่าช้าได้อีก

        เกอจวิ้นหรี่ตาลงสีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง เขาไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของกู้ชิงเฉิงนัก

        กู้ชิงเฉิงจึงอธิบาย“หากข้าไม่สังหารนาง นางก็จะสังหารข้าคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกู้ผู้สูงศักดิ์ เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้ที่ไหนกัน”

        เกอจวิ้นเองก็เห็นด้วยแม้หลายปีมานี้เขาจะไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงแต่เขาก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้นั้นรุ่งโรจน์เพียงใดทุกที่ที่นางไปล้วนได้รับการเชิดชูและประคบประหงม ดังนั้นนางจะเคยได้รับประสบการณ์เช่นนี้ที่ไหนกัน? ครั้งนี้กู้ชิงเฉิงได้สอนบทเรียนอันล้ำค่าให้นางแล้ว

        “ข้าไม่มีทางแต่งนางเข้ามาแน่นอน” โม่อวี้เฉินผลักประตูเข้ามา 

        เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังสนทนาของคนทั้งสองเดิมทีเขากำลังคิดจะพูดคุยกับกู่ซินเพื่อหาความกระจ่างว่ากู้ชิงเฉิงผู้นี้มีเรื่องราวเช่นไรเหตุใดนางจึงเชี่ยวชาญการแพทย์ได้กะทันหันแต่แล้วเขาก็ได้ยินกู้ชิงเฉิงเอ่ยถึงเรื่องที่กู้ตงหลิงจะขึ้นเป็นพระชายาเขาจึงทนไม่ได้อีกต่อไปและไม่อยากรออยู่ข้างนอกแล้ว

        เมื่อเห็นประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างกะทันหันกู้ชิงเฉิงและเกอจวิ้นยังคงงุนงง จึงไม่อาจตอบสนองได้ในทันทีทั้งสองจึงหันไปมองโม่อวี้เฉิน

        “ข้ามีพระชายาเพียงคนเดียวเท่านั้น” โม่อวี้เฉินชายตามองกู้ชิงเฉิง“แต่ก่อนเจ้าใช้อุบายเพื่อเข้ามาในตำหนักบูรพาแต่ยามนี้กลับเบื่อหน่ายแล้วคิดจะหันหลังไปง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือเจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไรกัน?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแฝงความโกรธเกรี้ยวอย่างชัดเจน

        เดิมทีเขาไม่ชอบกู้ชิงเฉิงที่เคยเอาแต่ใจและเจ้าเล่ห์แต่การได้พบกันอีกครั้งนี้ทำให้เขาได้รู้จักกู้ชิงเฉิงอีกด้านหนึ่งและอดไม่ได้ที่จะถูกนางดึงดูด แน่นอนว่าสิ่งที่ดึงดูดใจเขายังมีกู้จิ่งเซวียนด้วย

        กู้ชิงเฉิงมีสีหน้างุนงงนางอยากบอกเขาเหลือเกินว่าผู้ที่วางแผนไม่ใช่นาง ทว่ากลับบอกไม่ได้ หากเอ่ยออกไปนางอาจถูกมองว่าเป็นปีศาจก็เป็นได้

        ขณะนี้โม่อวี้เฉินได้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างกู้ชิงเฉิงเงยหน้ามองนางด้วยสีหน้าไม่พอใจ

        เกอจวิ้นขมวดคิ้วแน่นและกระแอมเบาๆ“องค์รัชทายาทโปรดประทานอภัยกระหม่อมไม่ควรบังอาจวิพากษ์วิจารณ์องค์รัชทายาท”

        พูดจบเขาก็หันไปมองกู้ชิงเฉิง “ไม่ว่าในอดีตจะเกิดอะไรขึ้นเจ้าก็คือพระชายาของข้า และจะเป็นเช่นนั้น ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

        เชิงอรรถ 

        [1]ชิงเฉิง (倾城) หมายถึงงามล่มเมือง