“เ้าหนู เ้าหนูทางนี้ ทางนี้!”
ทันใดเสียงนั้นก็ดังขึ้นมาอีกด้านหนึ่งของโถงกว้าง
เฟิ่งหยูมองตามทิศทางเสียง นอกจากแท่งน้ำแข็งอันลี้ลับนี้แล้ว ยังมีแท่งน้ำแข็งอีกหนึ่งอยู่ในโถง แท่งน้ำแข็งนี้ซ่อนอยู่ข้างหลังแท่งน้ำแข็งที่ผนึกลูกัอยู่ ทั้งสองแท่งน้ำแข็งเชื่อมต่อกัน ในแท่งน้ำแข็งนี้ มีผู้าุโคิ้วขาวสวมชุดสีม่วงถูกผนึกเอาไว้
เสือผ้าอาภรณ์ของผู้าุโน่า จะเป็ชุดของขุนนาง เนื้อผ้าพื้นสีน้ำเงินเหลือบเหลืองเหมือนแสงท้องฟ้ายามตะวันตกดินปกไว้ ด้วยเก้าลวดลาย ที่เอวห้อยจี้หยกป้ายทองและ กระบี่ บนศีรษะเขามีมงกุฎรัดผมเก้าพู่ ท่วงท่า เขาเหมือนกำลังจะเด็ดดึงอะไรบางอย่าง มือหนึ่งเขาถือธง ส่วนอีกข้างยืนเข้าไปใน แท่งน้ำแข็งลี้ลับอีกแท่งและคว้าจับลูกแก้วใสลูกใหญ่เท่าไข่ไก่
ผู้เฒ่าผู้นี้ถูกลูกแก้วนั้นแช่แข็งหรือเปล่านะ เฟิ่งหยูกะพริบตาปริบแล้วก้าวเข้าไปข้างหน้า เพื่อสำรวจตรวจตราดูผู้าุโที่ถูกแช่ในน้ำแข็ง จากนั้นพบสิ่งแปลกๆ คือเมื่อเขาเดินย้ายเปลี่ยน มุม ดวงตาของผู้าุโนี้ก็กลอกมองตามเช่นกัน!
เสียงเมื่อกี้เป็ของเขาจริง ๆ ด้วย!
ถูกผนึกไว้ในน้ำแข็งมาเนิ่นนาน ผู้เฒ่านี้คงใช้กำลังภายในได้ไม่มาก
“เ้ามาจากไหน ทำไมถึงเข้ามาในที่อันตรายเช่นนี้ได้ เ้าอายุเท่าไหร่กันเชียว”
ผู้เฒ่าถามด้วยคำถามเป็ชุด ๆ หลังจากที่ถูกผนึกมาเนิ่นนาน
“ผู้เยาว์จะครบสิบสองในฤดูใบไม้ ร่วงนี้”
“สิบสองขวบแต่สามารถเข้ามาถึงในนี้ได้ เก่งกาจเหนือล้ำจริงๆ อาจารย์ของเ้าคงสั่งสอนเ้าอย่างดี” ผู้าุโเสื้อม่วงกล่าวชม
เฟิ่งหยูกะพริบตาปริบอย่างใสซื่อแล้วเอ่ยถาม
“เหตุใดผู้าุโถึงถูกผนึกไว้ในน้ำแข็ง”
ผู้เฒ่านั้นหัวเราะเบาในคอแล้วกล่าว “แน่นอนว่า ข้าได้พาศิษย์หลายคนเดินทางท่องเข้ามาในหุบเขาทมิฬ และพบพานสถานที่นี้โดยบังเอิญ”
“ข้าก็รู้ทันทีว่าลูกแก้วันี้คือตัวการที่สังหารทุกคน ผู้เข้ามาที่นี่สูบกินแก่นชีวิตและโลหิต เปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็ซากศพ สาเหตุที่ลูกแก้วทำเช่นนั้นก็เพื่อต่อชีวิตให้กับลูกัตนนี้!”
“สำหรับข้า ที่เป็ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่ง มิอาจอภัยให้กับพฤติการณ์เยี่ยงนี้ ข้าจึงตระเตรียมจะสยบลูกแก้วัเพื่อมิให้มันก่อเภทภัยกับผู้อื่นอีกต่อไป แต่ทว่าข้าคาดคะเนผิดไม่นึกว่าลูกแก้วนี้ เป็ลูกแก้วของัเทวะ ดังนั้นข้าจึงถูกผนึกในน้าแข็ง!”
“ ศิษย์ของข้าทุกคนไม่มีใครรอด แก่นชีวิตและโลหิตของพวกเขาถูกสูบไปหล่อเลียง ัน้อยในน้ำแข็ง!”
“ไม่ทราบว่าผู้าุโมีนามว่าอะไร”
ผู้าุโในน้ำแข็งรีบตอบ
“ข้านามว่าหลี่ฮ่วง เป็ราชครูแห่งอาณาจักรเมฆาหวน และเป็ขุนนางชั้นหนึ่งหากว่าเ้า ช่วยข้าออกไปจากที่นี่ ข้าจะให้ทรัพย์สินเงินทอง มากมายไร้ประมาณแก่เ้าเมือพวกเรากลับไป อาณาจักรเมฆาหวน!”
เฟิ่งหยูขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ผู้าุโท่านนี้น่าจะไม่โกหก”
“ผู้าุโหลี่ฮวง แม้ว่าข้ามีจิตคิดช่วยเหลือ แต่ด้วยพละกำลังอันน้อยนิดของผู้เยาว์ คงทำอะไรไม่ได้”
หลี่ฮวงหัวเราะเบาๆ “แน่ล่ะ เ้าไม่มีพละกำลังเพียงพอที่จะทลายน้ำแข็งลี้ลับของลูกแก้วั แต่ข้ามีตราบใดที่เ้าทำตามที่ข้าบอก เ้าจะปล่อยข้าให้เป็อิสระได้และเมือข้าหลุดออกไป เ้าอยากได้อะไร ข้าหาให้เ้าได้ทั้งนั้น!”
น้ำเสียงของเขาเจือความหยิ่งยโส อันแสดงว่าตำแหน่งราชครูแห่งอาณาจักรเมฆาหวนเป็ตำแหน่งสูงล้ำทรงอิทธิพล
“ข้าอาจจะถูกผนึกในน้ำแข็ง แต่พลังวัตรข้า ยังไม่เสื่อมสลาย ลูกแก้วัถึงยังแช่แข็งข้าให้ตายไม่สำเร็จ”
หลี่ฮวงกล่าวต่อ “ข้าจะใช้พลังวัตรเฮือกสุดท้าย เพื่อผลักกระบี่ของข้าออกจากแท่งน้ำ แข็ง ด้วยกระบี่นี้เ้าใช้มันสังหาริญญาั!”
“เมื่อิญญาของมันถูกสังหาร ลูกแก้วัก็จะผนึกข้าไว้ไม่ได้อีกต่อไป!”
“และเมื่อข้าเป็อิสระ แม้แต่ลูกแก้วันี้ข้าก็จะยกให้ เ้า!”
เฟิ่งหยูะโโลดด้วยความใแล้วร้องออกมา
“สังหาริญญาั?”
“ผู้าุโผู้เยาว์เพิ่งฝึกพลังวัตรถึงขั้นแก่นแท้ิญญา เป็แค่ผู้ฝึกยุทธ์ปลาซิวปลาสร้อย ข้าจะสามารถ สังหาริญญาัได้อย่างไร”
หลี่ฮวงหัวร่ออย่างเย็นเยือก
“ลำพังเ้าคงไม่สามารถทำได้ แต่ด้วยกระบี่ของข้า เ้าต้องทำได้! กระบี่ของข้ามิใช่กระบี่ธรรมดาหรือเศษขยะข้าได้รับมันมาจากหุบเขาั และนามกระบี่ข้าเรียกว่ากระบี่สยบั!”
“ั้แ่ที่ข้าถูกผนึก ข้าได้แต่โคจรปราณในกายเพื่อป้องกันตนจากการถูกแช่แข็งจนตาย ด้วยน้ำแข็งลี้ลับนี้ แม้ว่าข้าอยากจะควบคุมกระบี่ ข้าก็ไม่อาจกระทำได้ในสภาวะอันบอบบาง ร่อแร่แบบนี้ เ้ารู้ไหมว่าข้าถูกผนึกไว้ที่นี่นานแค่ ไหน”
หลี่ฮวงถอนหายใจ “สองร้อยปีเต็มๆ! ตลอดสองร้อยปีมานี้ ข้าถูกผนึกไว้ที่นี่ ข้า กระเสือกกระสนอย่างลำบากยากเข็ญที่จะรักษาชีวิตตนไว้จนบัดนี้!”
เฟิ่งหยูเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมของเขาแล้ว กล่าวว่า “ถูกผนึกไว้ในน้ำแข็งตั้งสองร้อยปีถ้าเป็ข้าคงเป็บ้าไปแล้วผู้าุโสุดยอดมากๆ ที่อดทนได้จนถึงบัดนี้”
หลี่ฮวงถอนหายใจอีกครา
“โชคดีที่เ้ามา ข้าจะใช้ปราณชีวิตที่หลงเหลืออยู่ของข้าส่งกระบี่สยบัออกไปจากแท่งน้ำแข็งลี้ลับ สังหาริญญาันั่นซะและปล่อยข้าให้เป็อิสระ!”
“ท่านผู้าุโไม่ต้องหรอก เดี๋ยวข้าจะลองดูเองว่าจะทำอะไรได้บ้าง”
ตอนนั้นเอง เฟิ่งหยูก็หันหลังกลับ และเดินไปหาิญญาั เขาโค้งคารวะิญญาั
“ท่านผู้าุโั ข้าน้อยเฟิ่งหยู้าปลดปล่อยท่านให้เป็อิสระ ขอท่านได้โปรดหยุดคุยกับข้าน้อยได้หรือไม่”
ิญญาั บินวนไปมา แล้วหยุดตรงหน้าเฟิ่งหยู
“มิใช่เ้า้าฆ่าข้าหรอกหรือ”
“ท่านผู้าุโั ท่านบอกข้าได้หรือไม่ ว่าข้าจะสามารถช่วยเหลือัน้อยได้อย่างไร?”
“เ้าเต็มใจจะช่วยลูกข้าจริง ๆ นะหรือทั้ง ๆที่เ้ามิใช่เผ่าพันธุ์เดียวกับข้า”
“ข้าน้อย้าช่วยเหลือลูกัน้อยจริง ๆ เพื่อให้ลูกัน้อยได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และสามารถท่องไปในโลกกว้างช่วยหนึ่งชีวิตย่อมเป็กุศลอันยิ่งใหญ่”
“แต่ว่าการจะช่วยลูกข้ามันยากมากและอันตรายมากด้วยเ้าไม่รู้หรือ?”
“ข้าเต็มใจช่วย แม้จะจะอันตรายถึงชีวิตข้าก็ยินดี” เฟิ่งหยูเอ่ยด้วยความจริงใจ
“ข้าจะเชื่อเ้า หากเ้าช่วยลูกข้าได้จริง ๆ ข้าคงหมดห่วงและจากไปได้เสียที หากเ้า้าช่วยลูกข้า เ้าต้องตามหาจิติญญาของลูกข้าในลูกแก้วัให้เจอ และปลุกลูกข้าให้ตื่นขึ้นมา แต่เมื่อเ้าเข้าไปในลูกแก้วัแล้วเ้ามีเวลาเพียงสามชั่วยามในการตามหาและปลุกเขาให้ตื่นจากนั้นนำิญญาเขากลับเข้าร่าง หากเ้าทำไม่ได้ในสามชั่วยามจิติญญาของเ้าจะติดอยู่ในลูกแก้วัตลอดไป” ิญญาัอธิบายให้เฟิ่งหยูฟัง
“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”
อีกครึ่งชั่วยามข้าจะส่งจิติญญาของเ้าเข้าไปในลูกแก้วั เ้าเตรียมตัวให้พร้อม
443K
