จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        พระราชวังต้องห้ามในคืนนี้ปกคลุมไปด้วยความระส่ำระสาย นางสนมทุกคนยืนมองเหยียนอู๋อวี้ที่สวมเพียงอาภรณ์บางๆ คุกเข่าอยู่บนพื้นในตำหนักเฟิ่งชัยด้วยความรู้สึกที่ทั้งตื่นตระหนก ทั้งเยาะเย้ยและกระวนกระวายใจ  

        แน่นอนว่าในการเยาะเย้ยย่อมมีความรู้สึกมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น ฮ่องเต้โปรดปรานนาง ทว่ากลับหมดสติบนร่างของนาง เรียกได้ว่ามิใช่เพียงแค่เป็นเรื่องแสลงหู หากแต่ยังถูกสงสัยเรื่องการลอบปลงพระชนม์อีกด้วย  

        ส่วนความรู้สึกกระวนกระวายใจและความรู้สึกตื่นตระหนกที่เหลือนั้น ย่อมเป็นเพราะกังวลเรื่องอาการประชวรของซ่งอี้เฉินและหวาดกลัวต่อชะตากรรมในอนาคตของตนเอง 

        หากซ่งอี้เฉินสวรรคตจริง ในชีวิตนี้พวกเขาคงไม่มีความหวังแล้ว 

        เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ความตื่นตระหนกและความกระวนกระวายใจแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเคืองที่พุ่งเป้าไปยังเหยียนอู๋อวี้ บางครั้งความโปรดปรานของโอรสสวรรค์ต้องใช้วิธีการบางอย่างเพื่อเพิ่มความสนุกสนาน ยามนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ต้องเป็นเพราะนางเห็นฝ่าบาทโปรดปรานอู๋เจาหรง ทำให้นางใช้วิธีการบางอย่างล่อลวงฝ่าบาท กลับกลายเป็นว่านางใช้มากเกินไป 

        เหยียนฉายเหรินผู้นี้สมควรตายยิ่งนัก! 

        ไทเฮานั่งมองเหยียนอู๋อวี้อยู่บนเก้าอี้ด้วยสายตาที่อยากจะฉีกร่างนางเป็นชิ้นๆ 

        ซ่งอี้เฉินเป็นโอรสของนาง แม้ความสัมพันธ์ระหว่างมารดากับบุตรจะมีความขัดแย้งกันบ้าง ทว่านางคิดเสมอว่าวันหนึ่งซ่งอี้เฉินจะเข้าใจความมุมานะในการปกครองชาติบ้านเมืองของตนเอง นางเรียนรู้จากอดีตฮ่องเต้มามากมายและคิดว่าตนเองมีความสามารถมากกว่าบุตรชายอยู่บ้าง นางจึงยึดไว้ให้มั่น รอจนกระทั่งบุตรชายปีกกล้าขาแข็งแล้วนางจะคืนอำนาจให้ซ่งอี้เฉินอย่างแน่นอน 

        เพียงแต่น่าเสียดายที่พระโอรสรีบร้อนเกินไป หากเขาเชื่อฟังนางโดยการผูกมิตรกับตระกูลอวิ๋นก่อนแล้วค่อยกำจัดตระกูลอวิ๋นให้สิ้นซาก เรื่องก็คงไม่ยุ่งยากอย่างเช่นตอนนี้ 

        ไทเฮายังหวังว่าซ่งอี้เฉินจะสามารถให้กำเนิดโอรสมังกรได้ในเร็ววันเพื่อสืบสายเลือดราชวงศ์ตระกูลซ่งต่อไป ไม่คาดคิดว่านางจะได้พบเห็นสถานการณ์ในปัจจุบัน 

        หมดสติคาร่างสตรีเช่นนี้จะไปแบกภาระอันยิ่งใหญ่ของใต้หล้าได้อย่างไร! 

        ความคิดนี้เพียงแค่ปรากฏขึ้นมาในสมองชั่วครู่เท่านั้น เวลานี้ไทเฮาเป็นกังวลเรื่องอาการประชวรของซ่งอี้เฉินมากกว่า  

        ซางจือหมิงเข้าไปนานแล้ว ทว่ายังไม่ออกมาเสียที ไทเฮาวิตกกังวลเสียจนควบคุมความเดือดดาลไว้ไม่อยู่อีกต่อไป! 

        “บอกมาว่าเจ้าถวายยาอันใดให้ฝ่าบาท?!” ไทเฮากัดฟันตรัสประโยคนี้ออกมา ตอนนี้นางอยากจะประหารเหยียนอู๋อวี้ที่ตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นจนแทบทนไม่ไหว  

        เหยียนอู๋อวี้เองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน 

        เมื่อครู่หลังพบว่าซ่งอี้เฉินหมดสติ นางก็สั่งให้คนไปตามหมอหลวงทันที เว่ยหรูไห่วิ่งว่องไว เขารีบรายงานเรื่องนี้ให้ไทเฮาทราบทันที ไม่นานก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวง

        หัวหน้าหมอหลวงมาวินิจฉัยพระอาการ ทว่ากลับหาสาเหตุไม่พบ เขาลองใช้หลายวิธีแล้วซ่งอี้เฉินกลับยังคงหมดสติไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย

        ในเวลานี้ไทเฮาเสด็จมาถึงแล้ว เมื่อได้ยินข่าวนางพลันตบหน้าเหยียนอู๋อวี้แล้วสั่งให้คนรีบไปเชิญซางจือหมิงทันที 

        ปลอกเล็บยาวขูดบนใบหน้าอ่อนช้อยของเหยียนอู๋อวี้ พริบตาเดียวโลหิตสีสดพลันซึมออกมา โชคดีที่ป้าโฉ่วก้าวไปข้างหน้าและแอบทายาห้ามเลือดได้ทันเวลา ทว่ายามนี้ใบหน้านางยังคงมีคราบเลือดอยู่จึงดูน่ากลัวอย่างยิ่ง 

        เหยียนอู๋อวี้หมอบอยู่บนพื้นพลางกำหมัดแน่น นางคิดอยู่นาน ทว่าสุดท้ายก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดซ่งอี้เฉินจึงหมดสติ จนกระทั่งอู๋เจาหรงปรากฏตัว นางพลันเกิดลางสังหรณ์ในใจ เกรงว่าอาจเกี่ยวข้องกับอู๋เจาหรง 

        ทว่านางต้องพูดอย่างไรไทเฮาจึงจะเชื่อนาง? 

        “ทูลไทเฮา หลังจากฝ่าบาทเสด็จมาตำหนักเฟิ่งชัย แม้แต่น้ำสักหยดก็มิได้เสวยเพคะ หม่อมฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเหตุใดพระองค์จึงหมดสติ” ภายในน้ำเสียงของเหยียนอู๋อวี้มีอาการสะอึกสะอื้นปนหวาดกลัวแบบพอเหมาะพอควร ราวกับกำลังตื่นตระหนก 

        ไทเฮาตบโต๊ะอย่างแรงพลางตะคอกใส่ “ยังกล้าเล่นลิ้นอีก! มิได้ถวายยาให้ฝ่าบาทเสวยแล้วฝ่าบาทจะหมดสติไปตอนพวกเจ้ากำลังมีสัมพันธ์สวาทได้อย่างไร?” 

        เหยียนอู๋อวี้สะอึกสะอื้น “ไทเฮาโปรดตรวจสอบให้ชัดเจน ฝ่าบาทยังมิได้ถอดอาภรณ์ จุดนี้หัวหน้าหมอหลวงเป็นพยานให้หม่อมฉันได้เพคะ” 

        เมื่อได้ยินเช่นนี้แววตาไทเฮาจึงเต็มไปด้วยความสงสัย นางตรัสเสียงเย็นชา “เจ้ามิได้ทำอันใดแล้วฝ่าบาทจะเกิดเรื่องได้อย่างไร!” 

        “ทูลไทเฮา ฝ่าบาทมิได้เสด็จมาตำหนักเฟิ่งชัยหลายวันแล้ว พระองค์ค้างอยู่กับพี่หญิงเจาหรงมาตลอด คืนนี้เพิ่งมาเยี่ยมหม่อมฉันอย่างกะทันหัน หม่อมฉันเองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน แม้กระทั่งเตรียมต้อนรับสักนิดก็มิได้ทำ ฝ่าบาทตรัสกับหม่อมฉันอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ลากหม่อมฉันไปทำ...…ฝ่าบาทเสด็จมาตำหนักเฟิ่งชัยได้ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป หม่อมฉันมิได้ทำอันใดจริงๆ เพคะ ไทเฮาโปรดตรวจสอบให้ชัดเจนด้วยเพคะ!” เหยียนอู๋อวี้เอ่ยสะเปะสะปะแก้ต่างให้ตนเอง ทว่าแอบดึงความสงสัยไปที่อู๋เจาหรงอย่างมีชั้นเชิง 

        แม้ไทเฮาไม่รู้ความคิดของเหยียนอู๋อวี้ ทว่าพระนางก็พบปัญหาในคำพูดของนางทันที สายตาจึงพุ่งไปยังอู๋เจาหรง พบว่าอู๋เจาหรงที่สวมชุดฤดูใบไม้ผลิสีชมพูกำลังยืนตรงอย่างสง่างามราวกับดอกท้อล้อสายลม เมื่อได้ยินเหยียนอู๋อวี้กล่าวถึงตนเอง อู๋เจาหรงพลันสีหน้าเปลี่ยนและแก้ต่างให้ตนเองทันที “เหยียนฉายเหริน เจ้ากล้ากล่าวหาคนสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร! ฝ่าบาทเกิดเรื่องในสถานที่ของเจ้าชัดเจน คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะโยนความผิดปัดความรับผิดชอบมาให้ข้า!” อู๋เจาหรงหมุนกายไปกราบทูลกับไทเฮา “ไทเฮา ช่วงนี้ฝ่าบาททรงเสด็จมาอยู่กับหม่อมฉันมากสักหน่อย ทว่าหม่อมฉันปรนนิบัติฝ่าบาทเป็นอย่างดี ไม่กล้าทำผิดพลาด ไฉนพอไปถึงตำหนักเฟิ่งชัย ฝ่าบาทจึงเกิดเรื่อง! เหยียนฉายเหรินไม่พ้นต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่นอนเพคะ! ไทเฮาทรงตรวจสอบการเดินทางในคืนนี้ของฝ่าบาทดูเพคะ ดูว่าพระองค์ไปที่ใด เสวยอันใดบ้าง ไม่แน่ว่าอาจเกี่ยวข้องกับที่อื่นก็เป็นได้เพคะ!” 

        ไทเฮาเผยสีหน้ารังเกียจออกมา แม่นมซูที่อยู่ด้านข้างตะคอกเสียงต่ำ “บัดซบ ก่อนฝ่าบาทไปตำหนักเฟิ่งชัย พระองค์ทรงอยู่เสวยเป็นเพื่อนไทเฮาในตำหนักอี้คุนตลอด จะไปเสวยของผิดมาจากที่ใดได้อีก!” 

        “ไทเฮา หม่อมฉันมิได้หมายความเช่นนั้นเพคะ ไทเฮาไม่มีทางทำร้ายฝ่าบาทอย่างแน่นอน!” อู๋เจาหรงรีบแก้ตัวอย่างร้อนรน “หากไม่ใช่ของเสวย เช่นนั้น…...เช่นนั้นเครื่องหอมที่จุดในตำหนักเฟิ่งชัยเล่า ยังมีสิ่งอื่นที่ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้นเพคะ!” 

        เหยียนอู๋อวี้ตอบกลับทันที “คืนนี้หม่อมฉันมิได้จุดเครื่องหอม ไทเฮาสั่งให้คนเข้าไปตรวจดูในห้องได้เลยเพคะ” 

        “ฮึ ข้าเพียงเปรียบเปรยก็เท่านั้น” อู๋เจาหรงเปลี่ยนคำพูดทันที “ผู้ใดจะรู้ว่าเจ้าคิดอยากบิดเบือน แอบเอาเครื่องหอมนั่นไปกำจัดแล้วกระมัง!” 

        เหยียนอู๋อวี้น้ำตาไหลรินเต็มใบหน้าสวย ทุกคนมองนางด้วยสายตาเย็นชา ทว่าไม่มีผู้ใดเปิดปากเอ่ย ขณะที่เหยียนอู๋อวี้กำลังคิดว่าทุกคนเตรียมแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ จู่ๆ เต๋อเฟยกลับอ้าปากเอ่ยขึ้น “ทูลไทเฮา ที่อู๋เจาหรงเอ่ยอาจไม่เป็นความจริง เกรงว่ายังต้องไปตรวจค้นตำหนักเฟิ่งชัยดูสักรอบเพคะ”  

        ไม่คาดคิดว่าฮวารั่วซีจะส่งเสียงคัดค้าน “ทูลไทเฮา หม่อมฉันคิดว่าแม้เวลานี้เหยียนฉายเหรินหนีไม่พ้นความเกี่ยวข้อง ทว่าอู๋เจาหรงก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เช่นกันเพคะ” 

        เมื่อได้ยินเช่นนี้อู๋เจาหรงจึงกระชากเสียงดังด้วยความโกรธเกรี้ยว “ซูเฟย ท่านกำลังพูดเหลวไหลอันใด!” 

        ฮวารั่วซีก้าวไปข้างหน้าแล้วคำนับไทเฮา จากนั้นจึงหมุนกายกลับมาเอ่ยกับอู๋เจาหรงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะเสนาะหู ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกังวล “ตอนเยาว์วัยฝ่าบาทสุขภาพมิค่อยดีนัก เป็นไทเฮาปกป้องเลี้ยงดูพระองค์จนเติบใหญ่ เมื่อก่อนหกตำหนักรับใช้ฝ่าบาท ทุกคนต่างยึดถือคำสี่คำที่ว่าทำเพียงพอเหมาะ ไม่กล้าทำสิ่งใดเกินเลย ทว่าหลายวันมานี้ขณะอยู่ตำหนักน้องหญิง กลับได้ยินขันทีพูดกันว่า คล้ายน้องหญิงจะลืมกฎเกณฑ์เมื่อก่อนไปแล้ว” 

        อู๋เจาหรงได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าพลันแดงขึ้นเล็กน้อย นางกล่าวเสียงแผ่วเบา “กล่าวว่าเป็นความผิดของหม่อมฉันได้อย่างไร ฝ่าบาทต้องการโปรดปรานหม่อมฉัน หม่อมฉันไร้เรี่ยวแรงยับยั้งเพคะ” 

        “ปัง!” ไทเฮาตบฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างรุนแรง ปลอกเล็บกระเด็นไปพร้อมกับถ้วยชาที่กลิ้งลงไปแตกบนพื้น