คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 11 การตรวจภาวะมีบุตรยาก

เธอเหลือบมองลงมาที่ข้อเท้า คิดว่าเมื่อคืนตอนดิ้นรนข้อเท้าเธออาจจะอักเสบขึ้นมาอีกครั้ง เพราะตอนนี้มันบวมและแดงขึ้นอย่างชัดเจน เธอจึงนั่งลงบนขอบเตียงนวดข้อเท้าสักพัก ก่อนจะสวมรองเท้าแตะแล้วเดินลงบันไดไปอย่างเชื่องช้า

“คุณผู้หญิง ตื่นแล้วเหรอครับ?” พ่อบ้านรออยู่ที่ห้องรับแขก เขากลัวว่าลู่จิ่นเนี่ยนจะตื่นกลางดึก จึงเฝ้าอยู่ข้างล่างและนอนไม่หลับทั้งคืน “ครัวเตรียมโจ๊กร้อนไว้แล้ว ผมจะไปเอามาให้นะครับ”

“ขอบคุณ” ลู่จิ่นเนี่ยนพิงโต๊ะนั่งลง หญิงสาวรู้สึกไม่สบายตัวมาก วันนี้คงไปทำงานไม่ได้แน่

ระหว่างทานอาหาร เธอจึงขอลางานจากหัวหน้างาน หลังจากนั้นก็ส่งข้อความไปหาไป๋จื่อซวิน เพื่อตรวจดูข้อเท้าที่บวมช้ำอีกครั้ง

หลังอาหารเช้า ลู่จิ่นเนี่ยนตั้งใจจะพักผ่อนสักครู่ก่อนออกไป แต่โทรศัพท์จากเสิ่นเสวี่ยฉินกลับขัดขวางแผนการเธอทั้งหมด

[สิบเอ็ดโมงเช้า ไปตรวจที่โรงพยาบาลประชาชนของเมือง]

ลู่จิ่นเนี่ยนขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ดีอยู่ในใจ “ตรวจอะไรคะ?”

เสิ่นเสวี่ยฉินตอบอย่างมั่นใจ [จะตรวจอะไรอีกล่ะ ก็ตรวจภาวะมีบุตรยากไง! แต่งงานมาสองปีแล้วยังไม่ท้อง ปัญหาก็ต้องอยู่ที่เธอแล้ว!]

ลู่จิ่นเนี่ยนพูดเสียงเรียบนิ่ง “ฉันไม่ทำ”

‘ตุ๊ดตุ๊ด—’ เสิ่นเสวี่ยฉินวางสายไปแล้ว

ลู่จิ่นเนี่ยนข่มใจไว้ เสิ่นเสวี่ยฉินไม่เคยให้เกียรติเธอเลย ยิ่งไปกว่านั้น หากเธอไม่ไปตรวจร่างกายในครั้งนี้ ไม่รู้ว่าเสิ่นเสวี่ยฉินจะเอาเ๱ื่๵๹นี้ไปพูดอะไรบ้าง ยอมไปตรวจ แล้วเอาผลการตรวจที่ปกติไปโชว์ต่อหน้าเธอ เพื่อให้เสิ่นเสวี่ยฉินหยุดพูด!

หลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ลู่จิ่นเนี่ยนกลั้นความเจ็บที่ข้อเท้าไว้ และขับรถไปโรงพยาบาล

เสิ่นเสวี่ยฉินนัดไว้ตอนสิบเอ็ดโมง แต่เธอกลับมาสายเป็๲ชั่วโมง!

ลู่จิ่นเนี่ยนรอจนถึงเที่ยง ก่อนจะเห็นเสิ่นเสวี่ยฉินปรากฏตัวขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ด้านหลังของเธอยังมีลู่อวี่ชิวเดินตามมาด้วยท่าทางภูมิใจ

ลู่จิ่นเนี่ยนกระชับกระเป๋าของเธอไว้แน่น ลู่อวี่ชิวคงบอกเ๱ื่๵๹ท้องของเธอให้เสิ่นเสวี่ยฉินฟังแล้วแน่ ๆ

แน่นอน ประโยคแรกที่เสิ่นเสวี่ยฉินพูดคือ “เธอไม่ต้องตรวจร่างกายแล้ว”

ลู่จิ่นเนี่ยนกัดฟันแน่น ไม่พูดอะไร

เสิ่นเสวี่ยฉินเปิดกระเป๋าของเธอ หยิบเอกสารออกมาโยนมันใส่ลู่จิ่นเนี่ยน และพูดอย่างเหยียดหยามว่า “สัญญาหย่าร้าง เธอเซ็นได้เลย ฉันจะให้เงินเธอหนึ่งล้านหยวนเพื่อแลกกับการหย่าร้างในครั้งนี้”

ลู่จิ่นเนี่ยนหยิบเอกสารขึ้นมาดู เธอรู้สึกว่าตัวอักษรสีดำบนกระดาษทำให้เธอรู้สึกตาร้อนผ่าว

“เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้น ก็พูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันไม่เซ็น!”

"ไม่เซ็น ทำไมถึงไม่เซ็น?" เสิ่นเสวี่ยฉินพูดด้วยท่าทางดุดัน “ไม่เซ็นสัญญาก็ได้ งั้นเธอต้องมีลูกชายให้ฉันหนึ่งคน! ไม่งั้นก็ต้องหย่า!”

ลู่จิ่นเนี่ยนวางสัญญาลงบนเก้าอี้ ยืนตัวตรง “ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร ฉันก็ไม่เซ็นสัญญาฉบับนี้ ถ้าคุณไม่รังเกียจที่แม่ของหลานชายจะเป็๲เมียน้อย คุณก็ปล่อยให้ลู่อวี่ชิวคลอดให้คุณก็ได้ ฉันจะได้ไม่ต้องลำบาก”

พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป

“ลู่จิ่นเนี่ยน หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสิ่นเสวี่ยฉินคว้าแขนเธอไว้ ไม่ให้เดินหนีไป “เธอต้องเซ็นสัญญาให้ฉัน! ไม่ว่ายังไง เธอก็พยายามแต่งงานเข้ามาในตระกูลเราเพื่อเงินใช่ไหม? ได้ ถ้าเธอหย่า ฉันจะให้เธอสิบล้าน พอใจแล้วใช่ไหม!”

ลู่จิ่นเนี่ยนสะบัดมือออก “คุณให้ฉันร้อยล้าน ฉันก็ไม่หย่า!”

เสิ่นเสวี่ยฉิน๻ะโ๠๲ด้วยความโกรธ “ลู่จิ่นเนี่ยน เธอต้องหัดมีสำนึกบ้าง! ฉันให้เกียรติเธอแล้ว!”

พวกเธอโต้เถียงกันด้วยเสียงดังลั่นในโรงพยาบาล จนดึงดูดความสนใจของคนเดินผ่านไปมา

เสิ่นเสวี่ยฉินเป็๲คนให้ความสำคัญกับหน้าตา เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ เธอจึงลดเสียงลง “เธอเซ็นสัญญาซะ เราจะได้แยกทางกันด้วยดี ไม่งั้นอย่าโทษที่ฉันไม่ให้เกียรติเธออีก!”

ลู่จิ่นเนี่ยนยืนยันคำเดิม “ฉันไม่เซ็น!”