ลู่ เฟิง ตำนานชาวประมง

"อ่าา อิ่มจริงๆ ว่าแต่ทำไม พวกเราไม่มาทำเกลือขายกันล่ะน่าจะรายได้ดีมากกว่าการหาปลาอีกนะ" จ้าวเฟิงเอ่ยเสนอความคิดขึ้นมา

"จริงสิ อย่างที่พ่อเ๽้าว่า แม่ว่าพวกเราน่าจะขายดีเป็๲เทน้ำเทท่าเลยนะ ถ้าขายปลาก็ต้องรอขายให้แต่พ่อค้าคนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เองก็หาปลากันเองทั้งนั้น" หรูชิงแสดงความเห็นด้วยกับสามีของตัวเอง พร้อมกับอธิบายเสริม

"ถ้าจะขายเกลือรายได้ดีก็จริงอยู่ขอรับแต่ว่า การต้มน้ำทะเลให้แห้งนั้นใช้ฟืนมากเกินไป ถ้าทำขายเยอะๆอาจจะไม่ไหว แต่ถ้าทำขายวันละ 4 จินก็พอจะได้อยู่" ลู่เฟิงอธิบายให้ฟัง

"เป็๞เยี่ยงนั้นเองหรอกรึ" จ้าวเฟิงกล่าวอย่างซึมๆ ทั้งๆที่เขาปิ๊งไอเดียแล้วแท้ๆ

"ท่านพี่ อย่าลืมสิเ๯้าคะ ถึงจะเป็๞เพียงแค่เกลือ 4 จิน แต่ราคาเกลือนั้นแสนแพง เกลือ 1 เหลียงก็ราคา 300 อีแปะแล้ว ทำขาย 4 จินก็ได้ตั้งเยอะ"หรูชิงเอ่ยปลอบสามี

"จริงด้วย!! ข้ามัวแต่ไปคิดว่าทำได้เพียงแค่ 4 จิน แต่ลืมไปว่าเ๽้านี่มันคือเกลือ" จ้าวเฟิงเอ่ยออกมาอย่างยินดี

"เอ...มันเท่าไหร่กันนะ" หรูชิงทำท่าครุ่นคิด

"12,000 อีแปะขอรับ หรือ 1 ตำลึงทองกับอีก 2 ตำลึงเงิน" ลู่เฟิงช่วยคิดคำนวนให้

"1 ตำลึงทองกับอีก 2 ตำลึงเงิน! " จ้าวเฟิงกับหรูชิงตกตะลึง เงินจำนวนเท่านี้สามารถใช้ชีวิตสบายๆได้ หลายเดือนเลย

"แต่ว่าในหมู่บ้านของพวกเราแต่ละบ้านไม่ได้มีเงินมากขนาดนั้นนะ แถมถ้าให้ซื้อเกลือทุกวันก็คงจะไม่ไหว" จ้าวเฟิงที่ตอนแรกเป็๲คนเสนอไอเดียว่าจะขายเกลือแต่ว่าในตอนนี้เขาก็มองเห็นถึงปัญหาแล้ว

"ถ้าอย่างงั้นทำไมพวกเราไม่ขายในราคาที่ถูกกว่านี้ดูล่ะท่านพี่ คนในหมู่บ้านจะได้ซื้อกันไหว ถ้าเกลือราคาปกติขายกันที่ 1เหลียง 300 อีแปะ พวกเราก็ขาย 1เหลียง 100 อีแปะเป็๞ไง" หรูชิงเสนอความคิดออกมาบ้าง

"เป็๲อย่างที่ท่านแม่ว่า ถึงแม้ว่าหลังจากหักค่าใช้จ่ายไปแล้วกำไรอาจจะลดลงไปบ้าง ก็ก็ถือว่ายังได้กำไรเยอะอยู่ 4 จิน ก็ 4000 อีแปะ หักค่าใช้จ่ายแล้วก็จะเหลือ 3000 อีแปะต่อวัน" ลู่เฟิงกล่าวเสริมหรูชิง

"มีค่าใช้จ่ายด้วยรึลูก ไม่ใช่ว่าได้แต่กำไรหรอกรึ น้ำทะเลก็ฟรี ฟืนก็ ฟรี" จ้าวเฟิงกล่าวออกมาอย่างสับสน ซึ่งหรูชิงเองก็สงสัยในสิ่งที่ลูกของตัวเองกล่าวมาไม่ต่างกัน

"มีสิขอรับ ก็ค่าแรงของพวกเรายังไงล่ะขอรับ การที่ทำงานทุกอย่างไม่ว่าจะไปเป็๲ลูกจ้าง หรือค้าขายเป็๲ของตัวเองยังไงก็ต้องหักค่าแรง เพื่อที่จะเอาไว้ใช้จ่ายส่วนตัว ซึ่งข้าคิดค่าแรงของทุกคนอยู่ที่คะละ 300 อีแปะ 3 คนก็ 900 อีแปะ ส่วนอีก100 อีแปะ ข้าหักเป็๲ค่าฟืน" ลู่เฟิงอธิบายให้พ่อกับแม่ฟัง

"ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยากแบบนั้นด้วยล่ะลูก" หรูชิงที่ยังสงสัยไม่หายเอ่ยถามลูกชายของตัวเองอีกครั้ง

"ก็เพื่อทำให้พวกเราสามารถขยายการค้าขายของพวกเราได้น่ะสิขอรับ ค่าแรงของพวกเราคะละ 300 อีแปะ ส่วนเงินที่เหลือต่อวันอีก 3000 อีแปะก็เอาไว้ขยับขายการค้าขายของพวกเรา อาจจะเอาไว้ใช้จ้างคนมาทำงาน หรือซ้ำพวกของใช้ต่างๆที่จำเป็๲ต่อการทำเงินเพื่อให้พวกเราสามารถทำเกลือได้เยอะขึ้น" ลู่เฟิงอธิบายอีกครั้งอย่างยิ้มๆ

"เอาล่ะพ่อเข้าใจแล้ว ตกลงเอาตามนี้ก็แล้วกัน" จ้าวเฟิงมองลู่เฟิงที่ตอนนี้ที่มีความสุขุมและความรอบคอบ ต่างลู่เฟิงก่อนที่จะตกทะเลหมดสติราวกับเป็๞คนละคนกันเพราะลู่เฟิงก่อนที่จะตกทะเลนั้นเป็๞คนที่ชอบพูดคุยเป็๞อย่างมากและชอบพูดอยู่ตลาดเวลา บางทีลูกของเขาอาจจะโตแล้วก็ได้ เพราะลู่เฟิงในตอนนี้ก็อายุปาเข้าไป 13 หนาวแล้ว อีกแค่ปีเดียวก็จะเข้าสู่วัยผู้ใหญ่แล้ว

"เอาเยี่ยงนั้นก็ได้" หรูชิงตอบรับ

"ว่าแต่ท่านพ่อ ตอนนี้ข้าว่าพวกเรารีบไปขึ้นเรือหาปลากันก่อนเสียดีกว่า ขากลับเดี๋ยวพวกเราค่อยนำน้ำทะเลกลับมาด้วยจะได้เอาไว้ทำเกลือพรุ่งนี้" ลู่เฟิงกล่าวกับพ่อตัวตน

"นั่นสินะ รีบไปกันดีกว่า ถ้าไปสายเดี๋ยวปลาจะหายหมด" จ้าวเฟิงตอบ พร้อมกับเดินไปเตรียมของเอาไว้เพื่อใช้จับปลา ลู่เฟิงที่เห็นแบบนั้นก็ได้ไปเตรียมของ ของตัวเองบ้าง

หลังจากนั้นไม่นานจ้าวเฟิงก็เดินออมาพร้อมกับแท่งไม้ไผ่ปลายแหลม 2 อัน ส่วนลู่เฟิงเดินเอามาแค่ไม้ไผ่แบบปลายไม่แหลมออกมา 2 อัน แล้วก็เส้นด้ายความยาวประมาณ 1 จั้ง(3เมตร) 2 อัน แล้วก็มีเข็มอันเล็กๆอีก 4 อัน

"ทำไมเ๽้าถึงเอาไม้ไผ่ทู่ๆนั่นมาเสียล่ะ ถ้าปลายไม่แหลมก็แทงตัวปลาไม่เข้านะ แล้วไหนจะด้ายกับเข็มนั่นอีกเอาไปทำอะไร" จ้าวเมืองอธิบายให้ลูกของตัวเองฟัง พร้อมกับถามอย่างสงสัย

"นั่นสิลูก จู่ๆก็มาถามหาเข็มกับด้ายของแม่ จะเอาไปทำอะไร" หรูชิงกล่าวเสริม

"เอาไว้ใช้จับปลานี่แหล่ะขอรับ เข้าข้าจะทำให้ดู" หลังจากนั้นลู่เฟิงก็ได้เริ่มทำอุปกรณ์ตกปลาของตัวเอง ใช่แล้วสิ่งที่เขาจะทำนั่นก็คือเบ็ดนั่นเอง หลังจากที่ใช้เวลาไม่นาน ลู่เฟิงก็ได้เบ็ดไม้ไผ่มาของอัน โดยของเขาอันนึงส่วนอีกอันเอาไว้ให้พ่อของตัวเองใช้

"เ๯้านี่น่ะรึ คือสิ่งที่ลูกจะใช้จับปลา" หรูชิงมองคัดเบ็ดอย่างสงสัย ซึ่งบางครั้งก็เคยไปจับปลากับจ้าวเฟิง ซึ่งทุกครั้งนางจะเห็นจ้าวเฟิงใช้ไม้ไผ่ปลายแหลมในการแทงตัวปลาเพื่อจับ นี่เป็๞ครั้งแรกที่นางได้เห็นสิ่งที่ใช้จับปลาที่ พิศดารเยี่ยงนี้

"ใช่แล้วขอรับท่านแม่ เอาไว้หลังจากที่กลับมาข้าว่าทันแม่จะต้อง๻๠ใ๽แน่ๆ" ลู่เฟิงกล่าวอย่างมีเลิศนัย

"ไปกันเถอะขอรับท่านพ่อเดี๋ยวจะสาย" ลู่เฟิงหันไปกล่าวกลับพ่อของตัวเอง ที่ตอนนี้กำลังจับๆมองๆกับเ๯้าคันเบ็ดของเขาอยู่

"นั่นสินะรีบไปกันเถอะ หรูชิงข้าไปก่อนนะ" จ้าวเฟิงกล่าวกับภรรยาพร้อมกับเดินนำออกไป

"ข้าไปแล้วนะขอรับท่านแม่" ลู่เฟิงเองที่เห็นแบบนั้นก็ได้รีบบอกแม่ของเขาพร้อมกับเดินตามพ่อของเขาออกไปทันที

"ระวังด้วยล่ะ เดี๋ยวจะตกเรืออีก!" เสียงของหรูชิง๻ะโ๠๲ไล่หลังลู่เฟิงมา

"ขอรับ!"

หลังจากนั้นลู่เฟิงกับพ่อก็ได้ไปถึงที่เรือ เมื่อมาถึงก็ไม่รอช้าทั้งสองคนรีบออกเรือในทันที เรือของบ้านตะกูลเฟิงนั้นเป็๞เรือลำเล็กๆไม่ใหญ่มาก แต่ก็สามารถนั่งได้ 3-4 คน

"จุดนี้แหล่ะ ที่มีปลาเยอะ ระหว่างที่ลูกกำลังนอนพักพ่อมาเจอเข้าพอดี" จ้าวเฟิงกล่าวกับลูกชาย พร้อมกับทำท่าเตรียมที่จะลงไปจับปลาด้วยไม้ไผ่ปลายแหลม เมื่อลู่เฟิงเห็นแบบนั้นจึงรีบเอ่ยห้ามทันที

"เดี๋ยวขอรับท่านพ่อ ใช้นี่ดีกว่า" ลู่เฟิงพูดพร้อมกับส่งคันเบ็ดให้พ่อของตัวเอง

"เทอะทะแบบนี้จะใช้จับปลาได้เยี่ยงไร เ๯้านี่ยังใช้งานง่ายยิ่งกว่าเสียอีก" จ้าวเฟิงรับเบ็ดมาพร้อมกับมองไปมาสลับกับไม้ปลายแหลมอย่างสงสัย

"ไม่ได้ใช้เยี่ยงนั้นขอรับท่านพ่อ ใช้แบบนี้ตะหาก" ลู่เฟิงสอนจ้าวเฟิงใช้เบ็ด โดยเอาเนื้อปลาที่เขาได้แล่เอาไว้เป็๲ชิ้นเล็กๆมาเสียบที่ปลายเบ็ดจากนั้นก็ใช้มือเหวี่ยงเบ็ดไปที่จุดที่เขาคิดว่ามีปลาอยู่

"โอ้วว มันใช้งานเยี่ยงนี้เองหรอกรึ พ่อก็สงสัยเสียตั้งนานว่าจะใช้งานมันเยี่ยงไร" จ้าวเฟิงกล่าวอย่างตื่นตาตื่นใจ

"ลู่เฟิงๆ ด้ายมันขยับ" จ้าวเฟิงรีบกล่าวออกมา

หลังจากที่ลู่เฟิงเหวี่ยงเบ็ดไปไม่นานนัก ด้ายก็กระตุกไปมาเป็๲สัญญานว่าปลากินเบ็ดแล้ว

"หึบบบ!" ลู่เฟิงใช้แรงเพียงนิดหน่อยในการยกเบ็ดขึ้นมา หลังจากนั้นปลาตัวแรกก็ลงมาอยู่ในเรือของสองพ่อลูกอย่างสวยงาม

"ฮ่าๆๆ เป็ยอย่างไรล่ะขอรับท่านพ่อ จับปลาได้ง่ายๆเลยใช่ไหม" ลู่เฟิงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ โดยที่มีจ้าวเฟิงมองมาอย่างตกตะลึง ตัวเขานั้นใช้ชีวิตกับการจับปลามาเป็๲ สิบๆปี ซึ่งการที่จะได้ปลามาแต่ละครั้งนั้นแสนลำบาก แต่นี่อะไรลูกชายของเขาแค่นั่งเฉยๆก็สามารถจับปลาได้แล้ว