ณ คฤหาสน์หลังใหญ่
คุณนายผู้เป็ภรรยาเ้าของบ้านนั่งรับแดดยามเช้าข้างริมสระน้ำ ใบหน้าสวยหวานตามฉบับสาวไทยสูดดมกลิ่นกาแฟบนแก้ว ริมฝีปากอวบอิ่มค่อยๆจิบเครื่องดื่มระหว่างทอดดวงตากลมโตไปยังสวนหย่อมกว้างใหญ่ ตอนนี้ยังไม่มีใครมาสมัครงานเป็คนสวน จึงทำให้ต้นหญ้าและวัชพืชขึ้นรกหนามากกว่าที่เคยเป็
“คุณนายคะ คุณท่านสั่งให้มาเรียกค่ะ”
“มีอะไรหรือเปล่า”
“พอดีตอนนี้มีคนสวนมาสมัครงานน่ะค่ะ คุณท่านเลยอยากได้ความเห็นจากคุณนายด้วย”
“เฮ้อ เื่แค่นี้เอง”
ร่างอวบอิ่มวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ
กิ่งแก้วสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอดก่อนจะเดินส่ายสะโพกกลับเข้าไปยังคฤหาสน์ แม้อายุจะมากแต่ผิวพรรณกลับเต่งตึงยิ่งกว่าสาววัยรุ่น คุณนายมีลูกชายสองคน และตอนนี้ทั้งคู่ก็กำลังเรียนอยู่ที่เมืองนอกเมืองนา กิ่งแก้วเคยหวังว่าเมื่อลูกชายไม่อยู่บ้าน ชีวิตคู่อันหอมหวานของเธอจะกลับมาชื่นมื่นอีกครั้ง
แต่สุดท้าย...คุณผู้ชายผู้เป็เป็สามีก็ยังคงจืดชืดและบ้างานเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
“มันยุ่งยากขนาดนั้นเลยหรอคะคุณ กะอีแค่รับคนสวนเข้ามาทำงานเนี้ย”
กิ่งแก้วเดินเข้ามาในห้องโถ่งขนาดใหญ่
หญิงวัยกลางคนอยู่ในชุดคลุมอันเบาหวิว เรือนร่างอวบอั๋นนุ่มนิ่มค่อยๆเดินไปนั่งข้างสามี ใบหน้างดงามตามมาตรฐานดารายุคเก่าฉายออร่าออกมา กิ่งแก้วนั่งไขว่ห้างจนเนินขาขาวๆโผล่ขึ้น จากนั้นสายตาของเธอก็หันไปมองชายฉกรรจ์ร่างสูงหน้าคมเข้ม สันกรามหนาใหญ่ของเขาเต็มไปด้วยหนวดเคราที่ผ่านการโกนมาอย่างหยาบๆ
“คุณก็ดูเอาเองก็แล้วกัน" ชายแก่หันมาบอกภรรยา
“หน่วยก้านก็ดีนี่คะ มีอะไรที่คุณติดใจหรอ”
สามีไม่ได้ตอบภรรยา ชายเฒ่าได้แต่ถอนหายใจและใช้สายตาดูถูกตัดสินชายตรงหน้าต่อ เมื่อกิ่งแก้วเห็นเช่นนั้นเธอก็เริ่มสังเกตเพิ่มเติม ชายฉกรรจ์ผู้มาสมัครงานมีรอยสักตามแขนและไม่มีวุฒิการศึกษาใดๆติดไม้ติดมือมาด้วย เขามาเพียงตัวเปล่า แต่ท่าทางเอาการเอางานไม่น้อย
“ชื่ออะไรหรอจ๊ะ” คุณนายสาวเอ่ยถาม
“ดอนครับ ผมชื่อดอน”
“มาจากไหนล่ะ”
ไอ้ดอนเริ่มบรรยายถิ่นที่อยู่ทางภาคอีสานของตัวเอง
มันเป็ชายฉกรรจ์อายุสามสิบต้นๆ รูปร่างสูงโปร่งผิวเข้มและเต็มไปด้วยมัดกล้ามล่ำสัน เสื้อผ้าที่สวมใส่นั้นมันเข้ารูปจนกิ่งแก้วเห็นรูปทรงบึกบึนชัดเจน ไอ้ดอนบอกอีกว่ามันเข้ามาในเมืองหลวงเพื่อหางานทำได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว แต่วุฒิการศึกษาของมันน้อยนิดเลยไม่มีโรงงานไหนอยากรับ บวกกับรอยสักเถื่อนๆตามแขนก็ยิ่งทำให้ผู้คนตัดสินมันเร็วขึ้นไปอีก
พอไอ้ดอนเห็นใบสมัครงานเป็คนสวนหน้าประตูรั้วคฤหาสต์หลังใหญ่ มันก็รีบกดออดและถูกแม่บ้านพาเข้ามาในบ้านหลังนี้ ใบหน้าซื่อๆของหนุ่มต่างจังหวัดและน้ำเสียงนอบน้อมทำให้คุณนายรู้สึกถูกชะตา แต่ชายเฒ่าหัวโบราณผู้เป็สามีกลับไม่ค่อยชอบคนที่มีรอยสักตามตัวเท่าไหร่นัก
“แล้วตอนอยู่ที่บ้าน ดอนทำมาหากินอะไรจ๊ะ”
“ผมทำนาทำไร่ปกติครับ”
“ก็ดีเลยน่ะสิ อย่างนี้เครื่องไม้เครื่องมือทำสวนคงถนัดทุกอย่างเลยใช่มั้ย”
“ครับคุณนาย ผมทำได้ทุกอย่างเลยครับ”
ไอ้ดอนเริ่มมีความหวัง แต่สายตาของคุณผู้ชายนั้นก็ยังไม่ค่อยอยากรับมันทำงานเท่าไหร่นัก ชายเฒ่าสั่งให้ไอ้หนุ่มบ้านนอกถอดเสื้อออก เพราะจากที่สังเกตดูแล้ว รอยสักตามตัวคงไม่ได้มีเฉพาะ่แขนอย่างแน่นอน
พรึบ...
“….”
“….
ชายร่างสูงถอดเสื้อยืดเก่าๆออกตามคำสั่ง ทันทีที่เนื้อหนังสีเข้มหยาบกร้านไม่มีอะไรปกกั้น รอยสักตามหน้าอกและส่วนท้องก็ฉายเด่นเต็มตาเ้าของบ้าน มิหนำซ้ำแผ่นหลังกว้างๆก็แทบไม่มีที่ว่างสำหรับผิว คุณท่านดูท่าทางจะไม่พอใจ แต่สำหรับคุณนาย สายตาของเธอกลับจ้องมองไปยังมัดกล้ามลูกใหญ่ที่เกิดจากการใช้แรงงานมาั้แ่ยังเล็กอย่างใจจดใจจ่อ
กิ่งแก้วไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เธอหน้าแดง...
สัดส่วนความเป็ชายทำให้ร่างกายอวบอั๋นร้อนผ่าวราวกับเป็สาววัยรุ่นผู้ใสซื่อ!
“ฉันไม่แปลกใจแล้ว ว่าทำไมถึงไม่มีใครรับแกเข้าทำงาน”
“คุณ…ไม่เอาสิคะ”
“คุณกิ่ง อย่าบอกนะว่าคุณจะรับไอ้นี่มาเป็คนสวนบ้านเรา”
“เราประกาศหาคนสวนมาสามเดือนแล้วนะคะ หญ้าหลังสวนก็ขึ้นรกเต็มบ้านไปหมดแล้ว ถ้าคุณอยากโดนงูกัดอีกก็ตามใจ”
กิ่งแก้วชี้ไปยังผ้าพันแผลบนข้อเท้าสามี
ตอนนี้งูเงี้ยวเลื้อยเต็มหลังสวนเนื่องจากหญ้าขึ้นสูง ชายเฒ่าถอนหายใจเพราะเขาเองก็ยังไม่อยากตาย เมื่อคุณนายเห็นเช่นนั้นเธอก็สั่งให้สาวใช้พาไอ้ดอนไปยังห้องส่วนตัว ชายหนุ่มรีบยกมือกราบกรานด้วยความดีใจ แต่ดวงตาของไอ้ดอนกลับไม่ได้มองใบหน้าของคุณนายเลยสักนิด เสื้อคลุมที่กิ่งแก้วหุ้มตัวอยู่มันร่นลงมาจนเห็นเนินเต้าลูกใหญ่ พวงนมโตๆทำให้ไอ้ดอนเผลอกลืนน้ำลาย สาวใหญ่ตรงหน้าผู้เป็เ้านายไม่เหมือนกับคนที่อายุเข้าเลขสี่เลยด้วยซ้ำ!
450K
