"อีเซียส!!มึงต่อยกับกูเลยไหม!?!กูบอกให้เรียกกูลิลลี่!!"ลิลลี่ยืนเท้าเอวทำหน้าดุใส่ทันทีเมื่อเทเซียสเรียกเขาว่าสมปอง แต่เทเซียสกลับมองแล้วยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน
"ไปโรงอาหารกัน"ทุกคนมองเทเซียสอย่างงุนงงทันที ที่จู่ๆเขาคิดจะไปทานข้าวที่โรงอาหาร เพราะปกติทุกคนมักจะไปหาอะไรทานกันข้างนอก
"นึกไงถึงจะไปโรงอาหาร"น้ำฟ้าถามด้วยสีหน้างุนงงปะปนกับตกตะลึง
"ก็แค่อยากไปบ้าง ปกติก็ไปกินกันข้างนอกอยู่แล้วนิ ไปโรงอาหารของคณะบ้างจะเป็ไรไป"เทเซียสตอบ มีเพียงปกป้องเท่านั้นที่มองแล้วยกยิ้มมุมนิดหน่อยอย่างมีเลศนัย ในขณะที่ทุกคนทำหน้าตกตะลึง
"ไปเหอะ นานๆทีจะได้ไปอ่ะเนาะ"ปกป้องพูดก่อนจะกอดคอน้ำฟ้าแล้วเดินไป ทุกคนจึงเดินตามไปถึงแม้จะยังใและงงกันอยู่ก็ตาม
ณ โรงอาหารคณะวิศวะ
"เห้ย!นั่นพี่เทเซียสหนิ"
"แกๆดูสิพี่เทเซียสเขามาโรงอาหารด้วย"
"หึ้ย!พี่เทเซียสมาโรงอาหารว่ะ โคตรหล่อเลยอ่ะ"
"ไม่อยากจะเชื่อ พี่เทเซียสเนี่ยนะมาโรงอาหาร!"
"บลาๆๆๆ"เสียงพูดคุยของนักศึกษาหญิงภายในโรงอาหารเริ่มมีเสียงซุบซิบออกมา เมื่อเห็นเทเซียสย่างกายเข้ามาภายในโรงอาหาร เพราะปกติเขาไม่เคยมา
"มองหาใครวะ?"เควินเพื่อนในห้องอีกคนหนึ่งถาม เมื่อสังเกตเห็นเทเซียสที่ดูเหมือนจะมองหาอะไรหรือใครอยู่
"ปล่าว"เทเซียสหันมาตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งก่อนจะเดินไป แล้วทุกคนก็แยกย้ายไปซื้ออาหารเที่ยงกัน เมื่อทุกคนเลือกซื้ออาหารกันแล้ว จึงมารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อหาที่นั่ง
"ไปนั่งนั่นกัน"เทเซียสพูดแล้วมองไปที่โต๊ะๆหนึ่ง ก่อนจะเป็ฝ่ายเดินนำไปคนแรก การกระทำของเทเซียสครั้งนี้ทำให้เพื่อนๆของเขารู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เพราะมันแตกต่างไปจากเดิมทุกครั้ง เหมือนกับว่าตอนนี้เทเซียสดูไม่เหมือนเทเซียสคนเดิมอีกแล้ว
"ขอนั่งด้วยได้ไหม?"เทเซียสถามชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่พร้อมกับยกยิ้มขึ้นมานิดหน่อย
"ได้ครับๆ"เขาตอบแล้วขยับที่นั่งให้เทเซียส คนอื่นๆก็เดินไปนั่งและนั่งฝั่งตรงข้ามบ้าง เพื่อนทั้งสองของชายคนนั้นก็มองกันอึ้งๆนิดหน่อยเมื่อเห็นเป็เทเซียส
"อ้าว!น้องซินนี่นา"น้ำฟ้าพูดทัก เมื่อเห็นคนที่เทเซียสพูดขออนุญาตคือซิน ซินจึงเงยมองทันที
"พี่น้ำฟ้า!"ซินพูดพร้อมกับส่งยิ้ม น้ำฟ้าก็ส่งยิ้มกลับ
"กูว่าแล้วเชียว หึ!"ปกป้องพูดออกมาพร้อมกับมองเทเซียส ทำให้เพื่อนๆมองกันอย่างงุนงง รวมถึงเพื่อนของซินด้วย
"รู้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะว่านี่คือน้องซิน? ถึงชวนมานั่งตรงนี้อ่ะ"ลิลลี่พูดพร้อมกับหรี่ตามองอย่างจับผิด
"ปล่าว ไม่รู้"เทเซียสตอบกลับด้วยสีหน้าตายด้านก่อนจะทานข้าวตรงหน้าตนเอง แล้วทุกคนก็เริ่มทานอาหารพร้อมกัน
"ขอโทษนะครับ ใช่น้องซินป่ะครับ?"ทุกคนต่างหันมองที่ต้นเสียงทันที เมื่อจู่ๆกมีคนเดินมาถามซิน ซินก็พยักหน้าหงึกๆ "พี่ขอเฟสน้องหน่อยได้ไหมครับ?"เขาถามพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ตนเองให้ซิน
"เอ่อ...ได้ครับๆ"ซินตอบแล้วรับไป ก่อนจะกดค้นหาเฟสตัวเองแล้วยื่นโทรศัพท์คืน เทเซียสแอบมองด้วยสายตานิ่งเฉย
"ขอบคุณครับ"ชายคนนั้นรับโทรศัพท์แล้วพูดพร้อมกับส่งยิ้ม ก่อนจะเดินไป
แต่หารู้ไม่ว่าเทเซียสมองการกระทำของเขาตาไม่กะพริบ จนกระทั่งเขาเดินไปแล้ว เทเซียสยังคงมองตามไปเรื่อยๆจนลับตา
สักพักหนึ่งเมื่อทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงนำจานอาหารของตนเองไปเก็บ แล้วแยกย้ายกันเข้าห้องเรียน
"เดี๋ยวกูมานะ"เทเซียสพูดบอกเพื่อนตนเองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทุกคนมองแล้วพยักหน้ารับยกเว้นแต่ปกป้องที่มองเขาด้วยสายตาสงสัยและคาดเดา ก่อนที่เทเซียสจะเดินไป
.
.
.
"นี่...ขอคุยด้วยหน่อยดิ"เทเซียสเดินเข้าไปในห้องเรียนห้องหนึ่งอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเดินเข้าหาชายคนที่พึ่งขอเฟสซินไปเมื่อตอนพักกลางวัน
"ครับ มีอะไรรึปล่าวครับพี่เทเซียส"เขาตอบรับและพูดถามทันที
"ไปคุยข้างนอกได้ไหม?"เทเซียสถาม เขาก็พยักหน้ารับอย่างไม่เอะใจอะไรก่อนที่เทเซียสจะเดินนำออกไป แล้วเขาก็เดินตามไป
"พี่มีอะไรหรอครับ?"เขาถามอีกครั้งเมื่อเทเซียสหยุดอยู่ตรงใต้ต้นไม้หลังตึก
"ขอเฟสซินไปทำไร?"เทเซียสถามออกมาตรงๆอย่างไม่อ้อมค้อมด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง พยายามไม่ทำให้ดูน่ากลัวเกินไป
"น้องน่ารักดีครับ ผมเลยขอ"เขาก็ตอบกลับตรงๆเช่นกัน
"ระวังตัวไว้ล่ะ อย่ามายุ่งกับซินเด็ดขาด อย่าหาว่าไม่เตือน"เทเซียสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดุดันจนน่ากลัว ใบหน้าเรียบนิ่งจริงจัง ก่อนที่เขาจะเป็ฝ่ายเดินกลับไป
"อะไรของเขาวะ..."ชายคนนั้นพูดบ่นเบาๆอย่างงุนงง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมทำตามแต่โดยดี โดยจะไม่ยุ่งกับซินเด็ดขาด เพราะเขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี
"กำจัดเรียบร้อยแล้วหรอ?"ปกป้องแสยะยิ้มแล้วถามออกมา เมื่อเห็นเทเซียสเดินมาถึงห้องเรียน เขาเองยืนรอเทเซียสที่หน้าห้องเมื่อ 3-4 นาทีที่แล้ว
"มึงรู้?"เทเซียสเลิกคิ้วข้างหนึ่งแล้วถาม
"แล้วคิดว่ากูไม่รู้?"ปกป้องตอบกลับด้วยคำถาม "คิดว่ากูไม่สังเกตมึงหรอวะ...ั้แ่ที่ไอ้เด็กปี 2 มาขอเฟสซินที่โรงอาหารอ่ะ จ้องมันไม่หยุดเลยหนิ"
"เอาเวลาที่สังเกตกูไปตั้งใจเรียนเถอะมึงอ่ะ"เทเซียสยกยิ้มแล้วเถียงกลับ
"ไม่อยากฉลาดเกิน เดี๋ยวคนอิจฉา"ปกป้องตอบกลับอย่างกวนๆ
"ตอแหลไอ้ค*าย ถึงว่าทำไมสอบตกบ่อย"เทเซียสด่ากลับ แต่ปกป้องยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้าน
"ตกก็แก้ได้ อีกอย่างกูเน้นงานออกแบบ ไม่ใช่มานั่งเรียนอะไรแบบนี้"ปกป้องเถียงกลับ
"มันก็ต้องเรียนเหมือนกันแหละ ถ้ามึงไม่เรียนแบบนี้แล้วจะคำนวณอะไรได้ยังไง"เทเซียสว่ากลับอีก
"มึงสองตัวมายืนคุยไรกันหน้าห้อง เข้าห้องดิ"น้ำฟ้าที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำพูดขัดขึ้นมา เมื่อเห็นทั้งสองยืนคุยกัน ก่อนที่น้ำฟ้าจะเดินเข้าไป ปกป้องจึงเดินเข้าไปแล้วตามด้วยเทเซียส
.
.
.
หลายสัปดาห์ผ่านไป~(ไวเหมือนโกหก)
เทเซียสและซินเริ่มสนิทกันขึ้นมานิดหน่อย เพียงนิดหน่อยเท่านั้น แต่ซินก็ไม่รู้ตัวเลยว่า...หลายๆคนที่เคยเข้ามาจีบเขา เลิกยุ่งกับเขาไปเพราะมีเทเซียสเป็ต้นเหตุคอยกำจัดออกไป
เวลามีใครมาขอเฟสหรือมาจีบซิน เทเซียสมักจะคอยกำจัดออกทุกคน พูดขู่จนทุกคนกลัวและไม่กล้ามายุ่งกับซินอีก
แต่ถึงอย่างนั้นซินก็ไม่ได้เอะใจอะไรเลยสักนิดเดียว ตอนนี้ซินเดินมาที่ห้องเดิมที่เคยใช้เป็สถานที่จัดกิจกรรมรับน้อง เมื่อตอนเขามาวันแรก เพราะจู่ๆเทเซียสก็เรียกมา
"พี่เรียกผมมาทำไมหรอครับ?"ซินถามเทเซียสที่ยืนพิงระเบียงอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"เข้าไปคุยในห้องดีกว่า"เทเซียสพูดก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง ซินเดินตามเข้าไปด้วยความงุนงงนิดหน่อย แล้วเทเซียสก็หันมาปิดประตูล็อค
พรึ่บ!!
"พะ...พี่เซียส!!"ซินเรียกออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อยและใ เมื่อจู่ๆเทเซียสก็ดันซินเข้ากับกำแพงแล้วใช้สองมึงดันไว้กับผนังเพื่อล็อคตัวเขาไว้ ซินเงยมองด้วยสายตาสั่นๆนิดๆ
"คบกันไหม?"
175
