หลังจากอเล็กซ์ปล่อยตัวแจ็คสันแล้ว เขาได้สั่งให้แจ็คสันไปทำหน้าที่ล้างห้องน้ำเป็การไถ่โทษในความผิดที่เขาก่อ แต่สายตาที่พร้อมจะปาดคอของแจ็คสันของกองกำลังหอกเหล็กทุกคน มันได้ทำให้ชายอ้วนคนนี้รู้สึกไม่ปลอดภัยเป็อย่างมาก ตอนนี้เขาอยากกลับไปโดนขังเดี่ยวเหมือนเดิมมากกว่า
แล้วอเล็กซ์ก็กลับไปยังห้องรับรองของศูนย์วิจัยใต้ดินพร้อมกับครอบครัวของเขา การกลับมาครั้งนี้ของอเล็กซ์มีรอยยิ้มประดับแปลกๆ อยู่บนใบหน้าอยู่ตลอดเวลา มันช่างให้ความรู้สึกน่าพิศวงจริงๆ และการทำตัวของสมาชิกในครอบครัวของอเล็กซ์ก็แตกต่างออกไป พวกเขาเดินสำรวจสิ่งต่างๆ ที่อยู่ภายในใช้ใต้ดินชั้นนี้ เช่นเปิดเตาแก๊สต้มกาแฟมาให้อเล็กซ์ หรือแม้แต่เดินสำรวจห้องนอนของนักวิจัย การกระทำเหล่านี้ได้บอกกับนักวิจัยทุกคนแล้วว่า สถานที่แห่งนี้ได้กลายเป็ของอเล็กซ์โดยสมบูรณ์แล้ว
ด้านอเล็กซ์ทำเพียงนั่งจิบกาแฟอย่างใจเย็นที่ชุดโชฟารับแขกที่แสนหรูหราภายในห้องรองที่มีนักวิจัยทััง 6 คนนั่งอยู่ตรงข้าม แล้วลินดาก็ลุกขึ้น แล้วเดินไปพูดคุยกับเฮร่าและอลิซาเบธอย่างยิ้มแย้ม นี้คือคำตอบของเธอ เธอไม่ต้องพูดสิ่งใดให้เสียเวลา และมันยังได้บอกว่า พวกนักวิจัยที่เหลืออยู่อีก 5 คน ยังไม่ได้ตัดสินใจ
อเล็กซ์เริ่มเปลี่ยนความสนใจจากถ้วยกาแฟไปมองหน้าของผู้ช่วยวิเชียรที่เป็ชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างผอมสูงเหมือนคนขี้โรค ไม่มีสง่าราศีเหมือนนักวิชาการเลย และดูเหมือนว่าเขาจะเข้ากับคนในที่แห่งนี้ไม่ได้ แล้วอเล็กซ์ก็พูดขึ้น
" ก่อนที่ทุกคนจะให้คำตอบกับผม ผมจะเล่าเื่หนึ่งที่ผมพึ่งรับรู้มาให้ฟัง พวกคุณรู้หรือเปล่าว่ามีหนึ่งในพวกคุณได้ขายพวกคุณให้กับคนนอก แถมยังเป็คนที่ลงมือวางยาพวกคุณอีกด้วย เห้อ~ ผู้หญิงเขาไม่เล่นด้วยแท้ๆ แทนที่จะทำตัวให้สมกับเป็ครูบาอาจารย์ ให้ลูกศิษย์มันได้นับถือ แต่นี้กับไปร่วมมือกับคนนอกเพียงเพื่อสนองตัณหาของตัวเองเท่านั้น "
หลังจากอเล็กซ์พูดจบ นักวิจัยทั้งหมดที่นั่งอยู่นอกจากผู้ช่วยวิเชียรก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วขยับตัวออกห่างจากเขาอย่างพร้อมเพรียงกันแบบไม่ได้นัดหมาย ด้านผู้ช่วยวิเชียรไม่ได้ให้ความสนใจในการกระทำของเหล่านักวิจัยเลย เพราะตอนนี้กำลังใในสิ่งที่อเล็กซ์พูดขึ้น เขารับรู้ได้ในทันทีว่า ไอ้อ้วนแจ็คสันนั้นขายตัวเขาเองเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร อเล็กซ์ก็พูดขึ้นอีกว่า
" ใน่เวลาที่โลกกำลังโหดร้ายอย่างนี้ สิ่งมีค่ามากที่สุดในสายตาของผมก็คือความไว้เนื้อเชื่อใจกัน และสิ่งที่ไร้ค่าที่สุดในสายตาของผมก็คือ มนุษย์ที่ทำร้ายมนุษย์ด้วยกันเอง พวกมันช่างน่าขยะแขยงกว่าพวกซอมบี้หรือพวกบีสท์เสียอีก แกนี้เล่นละครได้เนียนจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าโลกภายนอกกำลังเกิดเื่อะไรขึ้นยังมาทำปากดีพูดประชดประชันใส่กูอีก ! "
แล้วอเล็กซ์ก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ส่งพื้นรองเท้าคอมแบทถีบไปที่ใบหน้าของผู้ช่วยวิเชียรทันที มันได้ส่งร่างที่ผอมสูงนี้ลอยไปกระแทกผนังที่ห่างออกไป 5 เมตร ก่อนร่างที่ไร้สติของผู้ช่วยวิเชียรจะไหลลงมากองที่พื้น แล้วเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งก็เดินลงมาจากอาคาร 2 ชั้น้า พวกเขาคือกองกำลังหอกเหล็กหน่วยที่ 19 นั้นเอง สองคนเดินไปหามผู้ช่วยวิเชียรขึ้นไป อีก 5 คนเดินเข้าไปค้นภายในห้องนอนของเขาแล้วขนข้าวของทุกอย่างออกไป แล้วชาติก็นำขวดแก้วสีน้ำตาลขนาดเท่านิ้วชี้กับแผงยาที่เป็สีน้ำเงินมาส่งให้กับอเล็กซ์ ก่อนจะเดินตามหน่วยของเขาออกไป
อเล็กซ์หยิบยาขึ้นมาดู แล้วก็ยกยิ้มทันที มันไม่ใช่ยาสลบอย่างที่ทุกคนคิด และคนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่ายาพวกนี้คือยาอะไร แต่ศาตราจารย์ครูหน้าแดงทันทีเพราะเขาก็เคยใช้ยาพวกนั้นเหมือนกัน อเล็กซ์ก็ได้แต่ส่ายหน้าแล้วเก็บยาทั้งสองเข้ากระเป๋าเสื้อไป ก่อนจะกวักมือเรียกนักวิจัยที่เหลืออยู่กลับมานั่งคุยกัน แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร อลิซาเบธก็ใช้ทักษะพิเศษของเธอเคลื่อนที่มานั่งข้างอเล็กซ์ทันทีแล้วพูดขึ้นว่า
" เมื่อกี้ยาอะไรหรอค่ะพี่ชาย ขอหนูดูหน่อย ? " อเล็กซ์มองหน้าน้องสาวแล้วก็ส่ายหัวอีกครั้ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ว่า
" ยาแข็งกับยาทน "
" พรวด ! "
ศาสตราจารย์ครูสำลักน้ำใส่หน้าลูกศิษย์ที่เป็เพียงสาวน้อยอายุไม่น่าจะเกิน 20 ปีทันที เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าอเล็กซ์จะรู้จักยาชนิดนี้ด้วย ด้านลูกศิษย์สาวใช้มือลูบน้ำออกจากใบหน้าของเธอพร้อมกับมองค้อนกลับไป
" อะไรแข็ง อะไรทน … " แต่ก่อนที่อลิซาเบธจะได้พูดต่อ เธอก็เห็นลินดากวักมือเรียก เธอเลยหายตัวไปจากข้างกายของอเล็กซ์ทันที แล้วลินดาก็เริ่มกระซิบข้างหูของอลิซาเบธหลังจากเธอปรากฏตัวขึ้นมา
อลิซาเบธหน้าแดงทันทีหลังจากที่เข้าใจในคำพูดของพี่ชายพร้อมกับชำเลืองมองไปที่มะลิ แล้วส่งสายตาเห็นใจไปให้ แต่ใครจะไปรู้ว่ามะลิไม่เข้าใจในคำพูดของอเล็กซ์เหมือนกัน แล้วเธอก็เดินไปนั่งลงข้างๆ อเล็กซ์ พร้อมกับทำตาปริบๆ เหมือน้าให้เข้าอ่านความในใจของเธอ อเล็กซ์ก็ไม่ได้ใจร้ายเขากระซิบข้างหูของมะลิว่า
" เดี๋ยวคุณจะได้เห็นเองว่าอะไรแข็งอะไรทน "
จากนั้นอเล็กซ์ก็หันหน้ากลับมามองนักวิจัยที่เหลืออยู่เพื่อ้าคำตอบของพวกเขา และศาสตราจารย์ครูก็ถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า
" ฉันตกลงจะเข้าร่วมกับพ่อหนุ่ม ฉันแก่แล้ว ลูกหลานก็ไม่มี บั้นปลายชีวิตได้ช่วยเหลือเผ่าพันธุ์มนุษย์ถือว่าสิ่งที่ทำมาตลอดชีวิตไม่สูญเปล่าแล้ว แต่ฉันไม่สามารถบังคับใครให้ติดตามฉันได้ และฉันจะเชื่อฟังคำสั่งของพ่อหนุ่มั้แ่นี้เป็ต้นไป ส่วนลูกศิษย์ของฉันนั้น พ่อหนุ่มต้องถามพวกเขาเอาเอง " อเล็กซ์ฉีกยิ้มกว้างทันที แล้วกวาดสายตาไปมองนักวิจัยฝึกหัดอีกสามคนที่เหลือ แล้วลูกศิษย์สาวของศาสตราจารย์ก็ยกมือขึ้นเพื่อถาม อเล็กซ์ก็พยักหน้าให้เธอ
" ค่ายผู้รอดชีวิตนี้มีกฏอะไรบ้างค่ะ ? "
" คำสั่งของผมคือที่สุดนี้คือกฏข้อเดียวของค่ายที่ผมจะสร้าง ส่วนข้อปฏิบัติผมจะเขียนมันขึ้นมาอีกครั้งในภายหลัง เธอมีคำถามอะไรอีกไหม ? "
" ไม่มีแล้วค่ะ ฉันขอเข้าร่วมด้วย ฉันเป็เด็กที่ตาแก่นี้ส่งเสีย ฉันทิ้งเขาไปไม่ได้หรอก ที่ฉันถามคุณไป ฉันแค่ถามแทนเพื่อนข้างๆ เท่านั้นเอง "
" ดี แล้วพวกนายละ จะเอายังไง ? "
2 นักศึกษาชายที่มีรูปร่างหน้าตาบ้านๆ รีบตอบตกลงทันที แล้วเื่วุ่นวายที่เกิดขึ้นั้แ่กองกำลังหอกเหล็กมาถึงศูนย์วิจัยแห่งนี้ ก็ได้รับการแก้ไขและจัดระเบียบใหม่ทั้งหมด แล้วอเล็กซ์ก็ได้ขอให้ศาสตราจารย์ครูพาเขาเดินดูศูนย์วิจัยใต้ดินแห่งนี้ อเล็กซ์จะได้ถือโอกาสนี้ตรวจสอบสถานที่แห่งนี้โดยละเอียดไปด้วย
เริ่มจากชั้นแรก นอกจากห้องระบบรักษาความปลอดภัยกับห้องพักนักวิจัยที่มีอยู่ถึง 30 ห้องแล้ว ที่นี่ยังมีห้องพยาบาลที่มีเครื่องมือครบครันไม่ต่างจากคลีนิคชั้นนำของประเทศ รวมถึงห้องสันทนาการอีกด้วย อเล็กซ์ไม่ได้แปลกใจเลยที่พบว่าภาพรวมของชั้นนี้มันไม่ได้ต่างไปจากโรงแรม 5 ดาว เพราะแจ็คสันตั้งใจสร้างมันขึ้นเพื่อให้เขากับครอบครัวได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนวันตาย แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าก่อนเกิดคืนวิปโยคครอบครัวของแจ็คสันจะพากันแอบไปเที่ยวต่างประเทศโดยไม่บอกเขาสักคำ แจ็คสันเลยได้แต่หัวเราะให้กับโชคชะตาของตัวเอง
ชั้นที่สองนั้นมีขนาดพอๆ กับ 2 สนามฟุตบอล ที่แห่งนี้นอกจากห้องแลปทดลองแล้ว ยังมีพื้นที่เก็บผลผลิตทางการเกษตร กับห้องนิรภัยที่ใช้เก็บเมล็ดพันธุ์ เรียกได้ว่าที่แห่งนี้มีเมล็ดพันธุ์พืชร่วมถึงเชื้อพันธุ์ของพืชแทบทุกชนิดบนโลก ศาสตราจารย์ครูดูมีความสุขเมื่อพูดถึงผลงานของตัวเอง และภายในชั้นนี้ยังเป็ห้องที่มีเครื่องมีช่างรวมถึงวัสดุชนิดต่างๆ ไว้สำหรับทำอุปกรณ์กลไกไว้ซ่อมแซมแก้ไขระบบต่างๆ ของศูนย์วิจัย
ชั้นล่างสุด คือพื้นที่เพราะปลูกพืชใต้ดิน สถานที่แห่งนี้คือระบบนิเวศใต้ดินโดยสมบูรณ์ ระบบแสงสว่างมาจากการสะท้อนแสงแดดจากกระเงาส่งลงมาจาก้าบวกกับความรู้ด้านฟิสิกส์อีกนิดหน่อย ด้านระบบชลประทานนี้ง่ายมากศูนย์วิจัยแห่งนี้มีแม่น้ำล้อมรอบศาสตราจารย์ก็เลยสร้างเขือนใต้ดินเสียเลย แล้วผลที่ได้นอกจากมีน้ำใช้เหลือเฟือยังได้แรงดันน้ำที่มากพอไปขับเคลื่อนเครื่องยนต์กลไกต่างๆ ของศูนย์วิจัย และสิ่งที่สร้างยากที่สุดในศูนย์วิจัยแห่งนี้คือระบบระบายอากาศ มันยังคงต้องอาศัยเครื่องจักรจากพลังน้ำมาปั่นใบพัดตลอดเวลาเพื่อให้เกิดการถ่ายเทของอากาศขึ้น
อเล็กซ์ยิ่งฟังยิ่งทึ่งกับความสำเร็จของชายชรา บุคคลผู้นี้ควรรอดชีวิตนานที่สุดมากกว่าใคร อเล็กซ์เลยนึกบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วกล่าวออกไปว่า
" คุณอยากมีชีวิตที่ยืนยาวและแข็งแรงกว่านี้ไหม ? ถ้าคุณ้าผมช่วยผมได้ แต่สิ่งที่คุณต้องแลกมาก็คือ คุณต้องเชื่อฟังคำสั่งของผมอย่างเต็มใจและภักดีต่อผมตลอดไป คุณกล้าให้สัญญาหรือพูดมันออกมาหรือป่าว ? "
" ฉันขอคิดดูก่อน และดูว่าพ่อหนุ่มคู่ควรจะได้รับความภักดีของฉันไหม ? ชีวิตของฉันนั้นทุ่มเททุกอย่างให้กับงานวิจัย จนมารู้ตัวอีกทีอายุก็ปาไป 80 ปีแล้ว ฉันแก่ขนาดที่ว่า ขนาดยาทั้ง 2 อย่างนั้นยังไม่มีผลกับฉันเลย "
" ผมว่าคุณไม่ได้แก่หรอก คุณใช้ยาพวกนั้นมากเกินไปต่างหาก ร่างกายมันเลยเกิดอาการดื้อยาขึ้น "
" …. " ศาสตราจารย์ครูถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาสองคนยังคงเดินสำรวจไปด้วยพูดคุยกันไปด้วยอย่างถูกคอ อเล็กซ์พบว่าที่ชั้นล่างนี้จะปลูกพืชที่ใช้ปรุงรสอาหารเป็ส่วนใหญ่ ั้แ่ อ้อย พริก ขิง ข่า ตะไคร้ มะกรูด มะนาว เรียกว่าผักสวนครัวของชาวสยามล้วนมีครบ รวมถึงกัญชาที่ถูกดูแลอย่างดี และแววตาของชายชราจะหวานทันทีที่มองไปที่มัน
กาลเวลานั้นไม่เคยคอยใครจริง ๆ ไม่นานแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ก็ลาลับขอบฟ้าไป คืนนี้อเล็กซ์ยังคงอาสาเฝ้ายามเช่นเคยร่วมกับกลุ่มที่ 19 ส่วนกลุ่มอื่นๆ ถูกสั่งให้พักผ่อนหลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ส่วนคนที่ได้รับาเ็ อเล็กซ์ให้พวกเขาลงไปพักอาศัยอยู่ในศูนย์วิจัยใต้ดินชั้นที่ 1 เพื่อรักษาอาการาเ็ ด้วยเหตุนี้นี่เองอเล็กซ์ก็พบว่า นอกจากเขาแล้วไม่มีใครที่เป็หมอเลย กว่าเขาจะรักษาอาการาเ็สมาชิกในกองกำลังหอกเหล็กเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่่ 3 ทุ่มแล้ว
เมื่ออเล็กซ์กลับขึ้นมาก็พบว่าที่ชั้น 2 ของอาคารกองกำลังหอกเหล็กพากันหลับไปหมดแล้ว เขาเลยเดินขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าเพื่อพูดคุยกับหน่วยที่ 19 เล็กน้อยเพื่อเป็กำลังใจให้กับพวกเขา และสอบถามถึงสภาพแวดล้อมใน่หัวค่ำว่าเป็เช่นไร ทุกคนตอบเป็เสียงเดียวกันว่า
" เงียบมาก เงียบจนไม่ชิน "
เนื่องจากตลอดมาพวกเขาเคยชินกับเสียงคำรามของซอมบี้ยามคำคืนเสียแล้ว บรรยากาศที่เงียบสงบแบบนี้ มันเลยชวนให้พวกเขารู้สึกแปลกๆ แต่พวกเขาก็ยังใจชื่นอยู่บ้างเพราะอเล็กซ์ยังอยู่ข้างๆพวกเขา หลังจากสนทนากันอีกสักระยะ อเล็กซ์ก็ลงมาที่ชั้นล่างของอาคาร จากนั้นก็เดินไปที่ยานเกราะล้อยาง
ภายในยานเกราะตอนนี้ไม่เหลือสิ่งใดนอกจากเครื่องะุ กับเครื่องมือประจำยานเกราะคันนี้และเ้าลิงแสมั์ที่มันนอนนิ่งตัวแข็งทื่อไปแล้ว และข้างๆ ร่างที่ไร้ิญญาของลิงแสมคือแมวป่าที่หายใจโรยริน มันกำลังจ้องมองมาที่อเล็กซ์ด้วยความหวดกลัว แล้วอเล็กซ์ก็ทำให้มันหวาดกลัวเข้าไปอีกเพราะเขาเริ่มชำแหละเ้าลิงแสมอย่าชำนาญ ไม่นาน ลิงแสมั์ก็ถูกแยกส่วนประกอบ หนังที่ยังสมบูรณ์ถูกเลาะออกอย่างปราณีตกองอีกทาง เนื้อสีแดงที่ส่งกลิ่นเหม็นคาวกองอยู่อีกทาง เครื่องในกับสมองก็กองอยู่อีกทาง แล้วอเล็กซ์ก็เก็บทุกอย่างใส่ถุง แล้วออกไปจากศูนย์วิจัย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา อเล็กซ์ก็กลับมาพร้อมกับถุงเล็กๆ สองสามถึง แล้วเขาก็เดินเข้าไปยังห้องของแจ็คสัน จากนั้นก็ลากไอ้อ้วนลงไปพูดคุยกันที่ชั้นล่างสุดของศูนย์วิจัยใต้ดิน ไม่นานแจ็คสันก็กลับขึ้นมาที่ชั้น 2 ของอาคาร แต่เขาไม่ได้กลับไปนอนในห้องของตัวเอง แต่มุ่งหน้าไปยังห้องที่ใช้ขังผู้ช่วยวิเชียร แล้วแจ็คสันก็ใช้กุญแจไขเข้าไป
" ตื่นได้แล้วเพื่อน รีบตื่นเร็ว คุณต้องรีบกินนี้ ผมเหลือมันไว้ให้คุณ ตื่นๆ " วิเชียรยังคงสะลึมสะลือ พยายามเรียกสติของตัวเองกลับมา แล้วความเ็ปก็แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า เขาพยายามจะแหกปาก แต่โดนแจ็คสันเอามือปิดไว้ก่อน
" ฟังผมให้ดี พวกเขาตัดสินโทษของคุณแล้ว พวกเขาจะปล่อยให้คุณอดข้าวอดน้ำจนตาย แต่ศาสตราจารย์ครูร้องขอชีวิตของคุณเอาไว้ โดยแลกกับอิสรภาพของท่าน พวกเขาเลยจะทรมานคุณ 7 วัน 7 คืนแทน ถ้าคุณรอดไปได้ พวกเขาจะปล่อยคุณไป คุณต้องอดทน ถ้าคุณรอดไปได้ ให้โทรไปเบอร์นี้ บอกปลายสายว่าผมเกิดอันตรายแล้วจะมีคนมาช่วยผมเอง เื่ซอมบี้กับบีสท์ไม่มีอยู่จริง รวมถึงเื่ที่ผมเล่าให้คุณฟังด้วย มันเป็เพียงแค่สมมติฐานเท่านั้น แล้วที่พวกมันมาที่นี่ก็เพื่อปล้นทุกอย่างไปจากผม นี้อาหารรีบกิน ก่อนจะมีใครมาเห็น เร็ว "
ผู้ช่วยวิเชียรตั้งสติได้ในทันทีพร้อมกับแสดงแววตาที่โกรธแค้น จากนั้นก็หยิบถุงที่มีเนื้อสับต้มกับน้ำซุป กรอกเข้าปากอย่างยากลำบาก แจ็คสันรีบดึงถึงจากมือผู้ช่วยวิเชียรในทันทีที่เห็นว่าอาหารที่อยู่ข้างในนั้นหมดไปแล้ว พร้อมกับยัดมันลงในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง ก่อนจะกระซิบข้างหูของวิเชียรว่า
" 7 วัน คุณต้องอดทน ผมไปต้องไปแล้ว "
ผู้ช่วยวิเชียรมองแผ่นหลังของแจ็คสันเดินออกไปจากห้องแล้วก็ได้ยินเสียงล็อคประตู วิเชียรกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ในใจของเขามีเพียงใบหน้าและฝ่าเท้านั้น ที่เขาจดจำได้ไม่ลืม คนที่ทำลายแผนเคลมผู้หญิงที่ตัวเองหมายปอง ทำลายหน้าที่การงานของเขา ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเขา แล้วเขาก็ถอดเสื้อออกมาเช็ดเหงื่อของตัวเองที่เริ่มไหลออกมาทั่วตัวโดยไม่ได้นึกเอะใจอะไร ไม่นานอาการนี้ของเขาก็หายไป ….
263
