บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น!

"จะ...เจ้า!"ไป๋เจินจูพูดไม่ออก มองบุรุษรูปร่างสูงโปร่งที่กำลังจับแก้มนุ่มของนางอย่างไร้มารยาท นางยกมือขึ้นปัดพลางถอยหลังไปอีกก้าว"เป็นอะไรสาวน้อย เมื่อกี้ยังทำท่าไม่เกรงกลัว เชิดหน้าอยู่เลย หือ?" เขาเดินไปหาอีกหนึ่งก้าว โน้มใบหน้าเข้าหา "เจ้ากลัวที่จะแต่งให้ข้าสินะ""ไม่ใช่! ใครกลัวท่านกัน!"นางปฏิเสธทันควัน แล้วผลักอกอีกฝ่ายให้ถอยห่าง ก่อนวิ่งหนีไปอีกทาง ท่าทางตื่นตกใจเหมือนลูกแมวน้อยทำให้หลี่รุ่ยหัวเราะ เขามองแผ่นหลังบอบบางที่วิ่งห่างไปเรื่อย ๆ แล้วยิ้ม"ไป๋เจินจู...เจินจู เจ้าช่างน่าสนุก" ไป๋เจินจูวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงมาจนถึงที่แห่งหนึ่ง เบื้องหน้าเป็นศาลากลางน้ำ นางเดินข้ามสะพานเข้าไปในศาลา เหลียวมองรอบด้าน เห็นไม่มีผู้ใดก็นั่งลงแล้วถอนหายใจพร้อมกับรำพึงรำพันเสียงดัง"เฮ้อ ดั่งนรกชัง สวรรค์แกล้ง"นางเงยหน้าขึ้นมองฟ้า เอ่อ...เพดานของศาลา ก่อนทำท่าคอตกในใจสับสนวุ่นวาย นางรู้สึกดีใจที่ยังไม่ตาย เพราะการตายตอนอายุยี่สิบห้าช่างใช้ชีวิตไม่คุ้มค่ายิ่งนัก แต่พอไม่ตายก็ดันหลุดมาในนิยายผีบ้า หากตามเนื้อเรื่อง นางต้องแต่งให้กับองค์รัชทายาท พอองค์รัชทายาทขึ้นครองราช นางก็กลายเป็นฮองเฮา มีลูกเป็นครอก เอ๊ย เป็นฝูง เอ๊ย เป็นตัว...ยัง ยังจะมีอารมณ์มาเล่นนางจะมีชีวิตที่สมบูรณ์ หนทางการเป็นฮองเฮาราบรื่น รัชทายาทรักใคร่ มีลูกหกคน...ปัญหามันก็ติดตรงนี้นี่แหละลูกตั้งหกคน ยายไป๋เจินจูในนิยายคลอดออกมาได้ยังไง ทำอย่างกะลูกหมา ไม่ใช่ลูกคน!อีตารัชทายาทนั่นก็ขยันทำลูกเกิ๊น! ตอนนี้นางถึงอยู่ในสภาพหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก การมีชีวิต ตายแล้วฟื้นมันก็ดี แต่ดันมาอยู่ในนิยายจีนเก๊ที่เน้นขายแต่ฉากอย่างว่า ปั้มลูกกันไปวัน ๆ บุษกร รับไม่ด้าย!เพราะมัวแต่นั่งเหม่อ นึกถึงชีวิตอันแสนรันทดของตน (?) ไป๋เจินจูจึงไม่ได้สังเกตผู้มาใหม่ในศาลา อีกฝ่ายที่เดินข้ามสะพานมา พอเห็นมีหญิงสาวอ่อนเยาว์นั่งอยู่ ก็คิดจะถอยหลังกลับ แต่เพราะได้ยินเสียงพูดที่ฟังประหลาดและแปร่งหูจึงเผลอเดินเข้ามาใกล้ไป๋เจินจูรู้สึกเหมือนถูกมองจึงเงยหน้าขึ้น นางอ้าปากทำตาปริบ ๆ เมื่อสบตากับชายหนุ่มผู้หนึ่ง เขามีดวงตาสีเขียวมรกต คิ้วเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักโอ้โห งานดี"คุณหนู ท่านมีนามว่ากระไร"ไป๋เจินจูมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม เกิดมาเพิ่งเคยเห็นคนหล่อตาสีเขียว เพราะมันมีแต่ในนิยายและในละคร แล้ววันนี้นางก็ได้เจอตัวเป็น ๆ ถึงจะในนิยาย แต่นางลูบได้ สัมผัสได้!"คุณหนู ได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่""หะ หา" ไป๋เจินจูได้สติ "ทะ ท่านว่าอะไรนะ"หลี่จิ้นมองแม่นางน้อยตรงหน้าด้วยสายตาประหลาดใจ เขาไม่เคยเจอนางในวังมาก่อน ปกติเขาจะไปเข้าเฝ้าเสด็จแม่ทุกวัน ก็จะผ่านศาลากลางน้ำนี้ วันนี้ได้ยินเสียงแปลก ๆ ทั้งประหลาดและไม่เคยได้ยินจึงหยุดฟัง ก็มองเห็นสตรีเยาว์วัยนางหนึ่ง นั่งทำหน้าแปลก ๆ ในศาลา จึงเผลอขยับเท้าเข้าใกล้ พอเรียก ก็ดูเหมือนนางจะไม่ได้ยินจะว่าสติไม่ดีก็ไม่ใช่ จะว่าเป็นสตรีปกติธรรมดา ก็ไม่ใช่ เพราะความแปลกประหลาดของนางเขาจึงหลุดปากถาม"ข้าถามเจ้า เจ้ามีนามว่ากระไร""ถามข้า..." นางยกนิ้วชี้ตนเองหลี่จิ้นพยักหน้า เผยรอยยิ้มที่ทำให้ไป๋เจินจูตาพร่า"ข้าชื่อ...""นางชื่อไป๋เจินจู อีกหน่อยก็จะเป็นพี่สะใภ้เจ้า!"ไป๋เจินจูพูดค้าง เสียงบุรุษผู้หนึ่งดังขัดขึ้นเสียก่อน ทั้งนางและชายตาเขียวหันไปมองตามเสียง ก็เห็นรัชทายาทหลี่รุ่ยเดินตรงมาพี่สะใภ้ พี่สะใภ้...เสียงนี้ดังก้องในหัวไป๋เจินจูมองหลี่จิ้น สลับกับหลี่รุ่ย มีความคล้ายคลึง...แล้วก็หล่อเหมือนกัน ที่ต่างกันคือสีของดวงตา นางชอบดวงตาสีเขียวมากกว่าว่าแต่ อะไรคือพี่สะใภ้?นางได้ตอบตกลงจะแต่งให้เขาเมื่อไร พูดเองเออเองรัชทายาทสมควรตาย! ..................................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2-รัชทายาทสมควรตาย! 100%

นิยายแนะนำ

บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2-รัชทายาทสมควรตาย! 100%

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้