ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องเช่าขนาดกลางมีร่างของหญิงสาวบอบบางนอนกระสับกระส่ายเหงื่อไหลตามใบหน้าสวยในความฝันนั่นเธอเห็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตาสวยดั่งเทพธิดามาจุติซึ่งผู้หญิงคนนั่นเธอกำลังอุ้มเด็กหญิงวัยสองขวบหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเด็กน้อยหลับอยู่ในออมอกของผู้เป็เเม่
หญิงสาวเธอวิ่งหนีกลุ่มชายฉกรรจ์สามคน เข้าไปในป่าข้างริมทางทันที
ปัง ปัง ปัง!!
ณ ขณะที่เธอวิ่งหนีชายทั้งสามคนที่วิ่งตามเธอมานั่นได้ยิงปืนตามหลังเธอเพื่อสกัดไม่ให้เธอวิ่งหนีเพราะพวกมัน้าจับตัวเธอเเละลูกเพื่อไปต่อรองกับสามีของเธอ
ขณะที่เธอวิ่งนั่นสมองของเธอก็ได้ขบคิดไปด้วยเพราะเธอไม่อยากให้ลูกสาวของตนเองได้รับาเ็หรือเสี่ยงกับเกิดเหตุการณ์ในครั้งนี้เลยสักนิด
ตาเรียวสวยได้มองหาจุดที่จะสามารถซ่อนตัวลูกสาวของเธอได้เพื่อที่เธอจะได้ใช้ตัวเองหลอกคนพวกนั่นไปอีกทางให้ห่างจากที่ซ่อนตัวของลูกสาวของเธอหญิงสาวซ่อนตัวเด็กหญิงไว้ในโพรงต้นไม้ที่เธอได้ดูเเล้วจะสามารถใช้เป็ที่หลบให้กับเด็กหญิงตัวน้อยได้อย่างปลอดภัยสักระยะ
หญิงสาวเธอกำลังจะผละตัวออกจากเด็กหญิงตัวน้อยไปนั่นเธอได้เพียงกระซิบบอกลูกสาวของตนเองด้วยความรักและเศร้าใจ
'คนดีของเเม่หนูรอเเม่เเละพ่อมารับนะลูกเเม่จะรีบกลับมารับนะจ๊ะเด็กดี’
หญิงสาวกระซิบข้างหูเด็กหญิงตัวน้อยเเล้วเธอจึงตัดสินใจรีบวิ่งออกไปอีกทางทันทีพร้อมทั้งน้ำตาไหลอาบเเก้มนวล
โดยขณะนั่นหญิงสาวเธอไม่คาดคิดเลยว่าจะไม่ได้เจอดวงใจของตนเองอีกนาน......
ณ ประเทศ C
เฮือก!!!
ซูมี่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาจากที่นอน เธอมองไปรอบห้องที่เธอเคยอยู่อาศัยเป็ห้องขนาดกลางที่นี่เป็ที่เธอเคยอยู่ ตั้งเเต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนี้สมองของเธอกำลังประมวนผลว่าสรุปเธอตายไป เเล้วหรือเพียงเเค่ฝันเพียงเท่านั่น
'อ่ะ เจ็บ!'ซูมี่เธอหยิกเข้าที่เเขนของตัวเอง
นี้มันคือความจริงซูมี่เธอจึงลุกขึ้นเดินจากที่นอนเพื่อมองหาสิ่งที่สามารถบ่งบอกวันเวลาให้กับเธอได้บ้าง
ซูมี่เธอจึงเดินไปดูปฏิทินที่โต๊ะเขียนหนังสือเก่าๆของตนที่ตั้งอยู่ริมข้างๆหน้าต่างเพื่อรับกับลม
หลังจากที่เธอได้ดูปรากฏว่าเธอย้อนกลับมาอดีต ซึ่งเป็่ที่เธอมีอายุครบ19ปี เเละนั่นเเปลว่าเธอเพิ่งจะเดินทางมาสมัครเรียนมหาวิทยาลัยรัฐบาลที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่งในประเทศC
โดยที่ประเทศCเป็ประเทศที่มีการเเข่งขันที่สูงมากเพราะเป็มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงรองลงมาจากประเทศใหญ่ๆอย่างประเทศAเเละประเทศBแต่ก็ยังเป็มหาวิทยาลัยที่โด่งดังติดอันดับ1ใน3ของประเทศ
เธอจึงคิดที่จะมาสอบชิงทุนที่นี่เพราะทุนนี้มีให้สำหรับคนที่เรียนเก่ง มหาวิทยาลัยนี้ถึงเเม้จะมีเเต่ลูกหลานคนมีเงินเเม้เเต่ลูกหลานคนใหญ่คนโตมากมายยังเลือกที่จะมาศึกษาเล่าเรียนจากที่นี้ก็มีเยอะพอสมควร
ซูมี่เธอพอนึกเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เเล้วเหมือนทุกอย่างนั่นที่เกิดขึ้นเป็เพียงฝันตื่นหนึ่งเท่านั่นซูมี่เธอรู้สึกเวียนหัวสับสนไปหมดเ้าตัวจึงเดินกลับมายังที่นอนของตัวเองเพื่อพักความคิดที่วุ่นวายนี้สักครู่จนตัวเองนั่นได้เผอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ตัว
"หลานรักตื่นได้เเล้ว"
ซูมี่เธอค่อยๆลืมตาขึ้นเเล้วได้ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งหลังจากได้ยินเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความเมตตา อบอุ่นโอนโยนของหญิงชรา ก่อนจะมองไปรอบๆ
พบว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานที่เเปลกตารอบๆตัวของเธอตอนนี้มีต้นไม้สีเขียวชอุ่มเต็มไปหมดมีทั้งสวนดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์
มีทั้งสวนสมุนไพรทั้งหายากหาง่ายอยู่มากมายเต็มพื้นที่ ถัดไปอีกทางเป็น้ำตกที่มีสีมรกตสวยงาม ทุกอย่างที่เธอเห็นดูมีเหมือนมีประกายเเสงอย่างสวยงามจนเธอเองนึกว่าสถานที่นี้ไม่ใช่ของจริงเพราะตรงหน้าเธอมันดูเหมือนสรวง์ได้เลยถัดไปข้างๆน้ำตกมีบ้านไม้หลังหนึ่งรอบล้อมไปด้วยธรรมชาติดูเเล้วน่าอยู่มากๆ
ซูมี่เธอเดินมาที่บ้านไม้ ซึ่งข้างๆบ้านนั่นมีศาลาเล็กๆตั้งอยู่รอบล้อมไปด้วยบรรยากาศทุ่งดอกไม้ ตรงศาลามีหญิงชรานั่งจิบชาที่นั่งหันข้างให้เธออยู่เพียงเเค่เธอมองด้านข้างหญิงชราคนนี้ตอนเป็สาวคงสวยมากเเน่ๆขนาดอายุมากยังดูดีสวยเหมือนคนอายุ40ปีถ้าไม่มีผมที่ขาวคงดูไม่ออกเลยว่ามีอายุมากเป็เเน่
"ยินดีต้อนรับหลานยาย"หญิงชราได้หันกลับมาทักทายซูมี่ด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนเเละท่าทางที่ดูใจดีของหญิงชรา
"เป็คุณยายใช่ไหมที่เรียกหนูมาที่นี่เเละที่นี่คือที่ไหน"
"มานั่งตรงนี้ก่อนสิหลานยายยายจะได้บอกเื่ราวเเละคุยกันสบายขึ้นดีกว่ายืนคุยกันนะ"หญิงชราชวนซูมี่นั่งที่ศาลา ซูมี่เธอนั่งลงตรงข้ามหญิงชราทันทีอย่างเชื่อฟัง
"ยายมีชื่อว่าซูหลิ่งเป็คนดูเเลที่นี่ สถานที่เเห่งนี้เป็มิติซึ่งก็คือสร้อยคอที่หนูห้อยอยู่ไงละ"
ซูมี่เธอยกมือเรียวจับที่สร้อยคอรูปหงส์ที่เธอได้ห้อยติดตัวตลอดเวลาไม่เคยห่างกายเลยสักครั้ง
"สร้อยเส้นนี้อยู่ติดตัวหนูมาตั้งเเต่จำความได้เเล้ว"เธอไม่คิดว่าสร้อยที่ห้อยติดตัวตลอดเป็ประจำจะกลายเป็มิติเเบบนี้เลย
"ไม่ต้องสงสัยหรอกนะหลานยายว่าทำไมเเต่ก่อนถึงไม่มีปรากฏการณ์เเบบนี้นั่นก็เพราะต้องเป็ที่ผู้สืบเชื่อสายโดยตรงทางสายเืจนถึงเหตุการณ์ที่มีเคราะห์หรือมีเหตุให้ถึงเเก่ชีวิตประตูมิติย้อนเวลาถึงจะใช้งานได้เเค่ครั้งเดียวเท่านั่น"
"เเล้วที่นี่เป็ของคุณยายใช่ไหมคะ”
"ยายเป็เเค่ดวงจิตที่ทำหน้าที่ส่งมอบมิติเเห่งนี้เพียงเท่านั่นมิติเเห่งนี้สืบถอดต่อๆกันมาทางสายเืของยายเเละมันจะกลายเป็ของหลานซึ่งหลานจะเป็ผู้ที่สามารถใช้มิติได้เหมือนกับยายยังไงละซึ่งจะเป็จี้รูปหงส์นั่นทำหน้าที่เป็คนเลือกคนสืบทอดต่อไปตั้งเเต่นั่นมายายก็สงต่อสร้อยเส้นนี้ให้กับลูกของยายซึ่งก็คือเเม่ของหลาน"
ซูมี่เธอดีใจมากที่ได้พบเจอยายของตนเองเ้าตัวรีบลุกขึ้นเดินเข้าหาหญิงชราผู้ที่บอกเธอว่าเป็ยายของเธอซูมี่เธอสวมกอดผู้เป็ยายด้วยความรักถึงจะเป็เเค่ดวงจิตที่สามารถััร่างกายได้นั่นก็เพราะความวิเศษของมิติเเห่งนี้นั่นเองซูมี่เธอก็ยังดีใจมากๆที่ได้เจอยายเจอคนที่เป็ครอบครัวของเธอสักที
"คุณยายเป็ยายของหนูจริงๆใช่ไหมค่ะ"ซูมี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือดวงตาสวยคลอไปด้วยน้ำตา
"ใช่เเล้วเด็กดี"หญิงชรากอดตอบผู้เป็หลานสาวของตนเองด้วยความยินดีเช่นกัน
ทั้งสองกอดกันด้วยความรู้สึกที่มีนั่นเกินจะบรรยายเป็คำพูดออกมาไม่ได้
"ฟังยายนะเด็กดี ตอนนี้เวลาของยายมีไม่มากยายจะเเนะนำบางอย่างให้กับหลาน"
ซูมี่ยกยิ้มพยักหน้าหงึกๆอย่างเชื่อฟังทันทีที่ยายของเธอได้เอ่ยบอก
ซึ่งตอนนี้นั่นเองยายของเธอก็ชี้ให้เธอมองดูบางอย่างที่บ้านไม้หลังเล็ก
"ที่นั่นมีตำราสมุนไพรเเละตำราความรู้อีกมากพร้อมทั้งสมบัติล่ำค่าต่างๆที่ยายสะสมเอาไว้ตลอดเวลาที่ยายมีชีวิตอยู่เเละมีบางอย่างบางชิ้นที่เป็ของสะสมมาทั้งเเต่รุ่นก่อนๆ หลานสามารถใช้ทุกอย่างได้ตามที่หลาน้าได้หากหลานลำบากก็เอาของในนี้ไปใช้ได้นะลูกส่วนถัดไปนั่นมีส่วนผลไม้ทุกชนิดที่นี่มีพลังปรานบริสุทธิ์เเฝงอยู่เอาไว้หลานไปลองเอามากินได้ ส่วนตรงนั่นมีน้ำทิพย์ที่บ่อข้างๆน้ำตกเพื่อให้น้ำทิพย์ช่วยรักษาร่างกายอ่อนล้าหรือาเ็ได้"
ซูมี่ค่อยๆเดินไปที่บ่อน้ำทิพย์ที่คุณยายบอกเธอลองเอามือวักน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่หลังจากดื่มไปสักพักไม่เกิน1นาทีก็ปรากฏแสงสว่างขึ้นรอบๆตัวเธอ โดยที่เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอกระฉับกระเฉงขึ้นเเละไม่รู้สึกเหนื่อยล้าอีกเเล้ว
"หากหลานดื่มครั้งเเรกจะเป็เพียงการรักษาเเต่ถ้าดื่มครั้งที่สองจะเป็การชำระล้างสิ่งสกปรกหรือพิษตกค้างในร่างกายได้เเต่ครั้งที่สองนั่นจะรู้สึกเ็ปในระหว่างดื่มน้ำทิพย์ได้ดังนั่นก่อนที่จะดื่มยายเเนะนำหลานกินผลไม้สักลูกสองลูกเพื่อที่มันจะสามารถลดอาการเ็ปได้"
ซูมี่เธอได้ทำตามคำเเนะนำที่คุณยายบอกเ้าตัวจึงรีบเดินไปที่สวนผลไม้ใกล้ๆทันทีหลังจากที่เธอได้กินผลไม้นั่นก็คือเเอปเปิ้ลหลังจากที่เธอทานผลไม้ได้สักพักเธอจึงใช้มือเล็กๆของเธอกวักน้ำขึ้นมาดื่มอีกอึกใหญ่ทันทีที่เธอได้ดื่มลงไปเป็ไปตามที่ยายของเธอได้พูดไว้นั่นคือความเ็ปเพราะครั้งนี้เธอรู้สึกเ็ปไปทั่วร่างการมากกว่าเดิมราวกับร่างกายของเธอกำลังแตกสลายแต่ใช้เวลาเพียงสักครู่เดียวเท่านั่นความรู้สึกเ็ปที่มีก็จางหายไป
จนกระทั่งเวลาผ่านไป 20 นาทีซูมี่เธอก็ได้ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับร่างกายของเธอได้ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งตลบอบอวลเหมือนกับมีอะไรตายอยู่ใกล้ๆตัวเธอแต่เมื่อเ้าตัวมองไปทั่วร่างกายของตนเองเเล้วถึงกับงุนงงเพราะซูมี่เธอพบว่าตามตัวของเธอมีคาบดำๆที่ติดอยู่มากมายพร้อมกับส่งกลิ่นเหม็น
"นี่มันคราบอะไรคะคุณยาย"
"มันคือคราบที่เกิดจากการที่ร่างกายของหลานที่ได้ขับของเสียที่ตกค้างหรือพวกพิษต่างๆที่สะสมอยู่ในร่างกายของหลานนะลูก"
ซูมี่เธอคิดว่าพิษที่สะสมในร่างกายของเธอนั่นต้องเกิดจากสารเคมีตกค้างในอาหารก็ได้พร้อมทั้งมลพิษรอบๆตัวเธอในปัจจุบันก็ได้
"หลานเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดในบ้านก่อนเถอะมีชุดเสื้อผ้ายายที่เคยซื้อเข้ามาเก็บไว้เยอะเลยลูก"
ซูมี่เธอได้เปิดประตูเดินเข้ามาภายในบ้านที่ตกเเต่งอย่างเรียบง่ายเเต่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบถ้วนเลยก็ว่าได้เธอรีบเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างตัวทันที
หลังจากอาบน้ำล้างตัวเสร็จเรียบร้อยเเล้วซูมี่เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอดูจะเเข็งเเรงขึ้นอีกทั้งตัวของเธอก็ยังรู้สึกได้ว่ามีกลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆโดยทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้ใช้น้ำหอมเลยก็ตาม
เมื่อซูมี่เธอสวมชุดคลุมที่มีเธอก็ได้เดินไปที่หน้ากระจกที่ห้องเเต่งตัวเ้าตัวถึงกับตกตะลึงกับการเปลี่ยนเเปลงของร่างกายตัวเอง ไม่ว่าจะเป็ผิวพรรณทั้งใบหน้าเเละร่างกายของเธอดูขาวสว่างกระจ่างใสขึ้นมากไม่มีไรร่องรอยของการทำงานหนักสักนิดเดียวโดยที่ทำให้รูปร่างของเธอที่ขาดการบำรุงนั่นดูดีขึ้นมากกว่าเดิม
ใบหน้าของเธอที่เเต่ก่อนเเถบจะไม่เคยได้ััครีมบำรุงเลยสักครั้งจึงทำให้เธอดูมีอายุมากกว่าอายุที่เเท้จริงของเธอเเต่ตอนนี้กลับดูขาวใสเเละดูดีเป็อย่างมากทุกอย่างเหมือนใบหน้าฟ้าประทานก็ว่าได้เพราะมันดูสวยหวานละมุนตาไปหมดเเม้กระทั้งเส้นผมของเธอที่เคยเเห้งเเตกอย่างกับไม้กวาด
ตอนนี้ก็ยังยาวสลวยเงางามมีน้ำหนักเเละยังทำให้สีผมของเธอมีประกายสีน้ำตาลอ่อนซึ่งเธอมองดูเเล้วยังสวยมากๆเมื่อซูมี่เธอได้พิจารณาตัวเองจนพอใจเเล้วเธอก็เดินไปเลือกเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ที่คุณยายของเธอทำการซื้อสะสมไว้นั่นได้มีการจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบเต็มตู้ไปหมด
ซูมี่เธอจึงได้ทำการเลือกชุดกางเกงขายาวที่ดูเเล้วคงใส่สบายพร้อมกับเสื้อยืดพอดีตัวหลังจากเเต่งตัวเรียบร้อยซูมี่เธอก็ได้รีบออกไปพบคุณยายของเธออย่างอารมณ์ดี
1K
