“สวัสดีค่ะ บ้านสุวรรณนนท์ ไม่ทราบว่า้าจะพูดสายกับใครคะ”
“มะ.. แม่บ้านน้อย” ฉันพยายามเปล่งเสียงออกมาให้ได้มากที่สุดจากสติที่เหลือน้อยเต็มที
“คุณหนู คุณหนูอยู่ที่ไหนคะ”
“ชะ ช่วยด้วย..”
“คุณหนูเป็อะไรคะ คุณหนูอยู่ที่ไหน”
“อยู่ที่..” ฉันได้บอกที่อยู่ให้กับแม่บ้านที่ชื่อน้อย เธอเป็หญิงวัยห้าสิบปลาย ๆ แม่บ้านน้อยเลี้ยงดูฉันมาั้แ่เด็กและเป็คนแรกที่ฉันมีอะไรมักจะคิดถึงเธอ หลังจากวางสายฉันก็วูบไปในเวลายี่สิบสี่นาฬิกา ฉันไม่มีโอกาสที่จะได้พบกับซินอีกครั้ง หากได้พบกันฉันอยากจะบอกเขาว่าฉันรักเขามากและอยากจะอยู่ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับซินจนสิ้นลม หาก์ไม่พรากชีวิตของฉันไปก่อน
สวัสดีปีใหม่ซิน ฉันรักนาย
Part Zin
ตลอดชั่วชีวิตที่ผมอยู่ในบ้าน ไม่ใช่สิ! คฤหาสน์ที่พ่อของผมสร้างเอาไว้ ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงต้องอยู่ที่นี่ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ผมมีทุกอย่าง เงินทอง บริวารที่ล้อมหน้าล้อมหลัง ชื่อเสียงเกียรติยศ แต่อยู่มาวันหนึ่งผมตัดสินใจที่จะทิ้งทุกอย่างไปแล้วหนีออกจากจากบ้านด้วยเหตุผลที่ว่า "ผมรู้สึกเบื่อ” แต่ด้วยความสะเพร่าของผมเองที่ลืมคิดและตรึกตรองให้ดีโดยเฉพาะเงิน ผมมีเงินติดตัวไม่มากนัก ตลอดทั้งวันผมพยายามหาที่พักที่ถูกที่สุดแต่มันช่างหายากเหลือเกิน หากมีเงินมากกว่านี้ก็ไม่ใช่ปัญหา แต่ทำไงได้ล่ะในเมื่อไม่มีเงินมากพอก็ต้องหาที่พักต่อไปเรื่อย ๆ จนแทบจะหมดวัน แต่แล้วก็เหมือนฟ้าโปรดประทานให้เธอมาจ่ายค่าห้องแทนผม อันที่จริงผมไม่ได้เป็คนที่เห็นแก่ตัวขนาดนั้นหรอกนะแต่จะทำยังไงได้ล่ะตัวผมตอนนั้นคงทำได้แต่นอนข้างถนนเท่านั้นแหละ อีกอย่างเธอคนนั้นก็ดูสวยและเป็มิตรกับผมมากเลยทีเดียว ถึงแม้ว่าบางเวลาเธอมักจะพูดเหน็บแนมบ้างก็ตาม ทำไงได้ล่ะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่เป็ไงเป็กัน ผมคิดไว้ว่าจะขออยู่ร่วมห้องเดียวกับเธอไปสักพักแล้วค่อยแอบเข้าบ้านเอาเงินมาคืนให้กับเธอก็ได้และตอนนั้นเองที่ผมได้รู้จักชื่อของเธอ “ลดา” และที่น่าใกว่านั้นก็คือเธอก็หนีออกจากบ้านมาเหมือนกับผม ฮ่า ๆ นั่นเป็อีกสิ่งที่ผมคิดว่าที่เราเจอกันมันคงเป็โชคชะตา
ครั้งหนึ่งลดาเล่าเื่ของเธอให้ผมฟังแล้วเธอก็ร้องไห้ ตอนนั้นผมก็เริ่มรู้สึกผิดปกติที่หัวใจอย่างประหลาดเหมือนว่าพอเห็นเธอร้องไห้ ผมเองก็อยากร้องไห้ตามเธอไปด้วย ตอนที่ผมกอดลดาเธอคงไม่รู้ว่าตอนนั้นผมร้องไห้ด้วยแหละ นั่นเป็เื่น่าอายที่ผู้ชายอย่างผมร้องไห้เพราะเธอ ่เวลาดี ๆ ที่ผมได้อยู่กับเธอนั้นได้ทำอะไรที่แปลกใหม่ กินอาหารที่ไม่เคยกินมาก่อน เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ตอนแรกเธอให้ผมกิน ผมยอมรับว่าผมไม่รู้จักมันจริง ๆ ตอนที่ผมอยู่ที่บ้านอย่าหวังว่าอาหารพวกนี้จะได้เข้าปากของผมเลย มีอีกหลายครั้งที่ผมกับเธอได้ทำอะไรหลายอย่างด้วยกัน อย่างเช่นตอนไปซื้อของ ่เวลานั่นแหละที่ผมเห็นความผิดปกติของลดา เธอวิ่งหนีผมไปด้วยใบหน้าที่เ็ป เธอบอกให้ผมไปรอที่หน้าซูเปอร์มาเกตแต่ผมอดที่จะเป็ห่วงไม่ได้จึงตามเธอไปที่ห้องน้ำ ผมยืนรออยู่หน้าห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมงการรอลดาที่ไม่รู้ว่าเธอเป็อะไร มันทำให้ผมหงุดหงิดจริง ๆ พอเห็นเธอออกจากห้องน้ำถึงได้โวยวายใส่เธอไปบ้าง แต่ทั้งหมดด้วยความเป็ห่วงทั้งนั้น ยิ่งนานเข้าความรู้สึกของผมที่มีต่อลดาก็เริ่มชัดเจนยิ่งขึ้นจนผมอดคิดไม่ได้ว่า
“สักวันเธอคงต้องจากผมไป”
ด้วยเหตุนั้นผมจึงใจกล้าขอคบกับเธอและเธอก็ตอบตกลง นั่นเป็สิ่งที่ผมอยากขอบคุณพระเ้าที่สุดที่ทำให้เราสองคนได้มาพบกันและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
แต่ความจริงที่แสนเ็ปก็เกิดขึ้นกับผมอย่างหาที่สุดไม่ได้ ลูกน้องของพ่อที่ตามตัวผมเจอในวันคริสต์มาสในคืนที่ผมไปเที่ยวกับลดา เขามาบอกความจริงกับผมว่าทำไมพ่อถึงชอบให้ผมอยู่แต่ในคฤหาสน์หรือชอบดูแลผมราวกับเ้าชาย เพราะผมเหลือเวลาอยู่บนโลกนี้ไม่มากนัก ใช่! ผมกำลังจะตาย! ผมป่วยเป็โรคมะเร็งเม็ดเืขาว ที่ผมมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะพ่อที่คอยหาหมอเก่ง ๆ จากทั่วทุกมุมโลกมาดูแลผมและพยายามรักษาเท่าที่หมอคนหนึ่งจะทำได้ ผมไม่ได้เอะใจเลยว่าทำไมพ่อชอบให้หมอเข้า ๆ ออก ๆ มาดูแลผมแทบทุกวัน แต่นั่นก็คือความจริงที่ผมพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็เพียงแค่ความฝัน ผมเพิ่งได้เจอคนที่ผมอยากดูแลทั้งชีวิต แต่ทำไมผมถึงโชคร้ายนัก ใช้เวลาอยู่กับเธอได้เพียงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น
สัญญาที่ผมให้กับลดาว่าเราจะฉลองปีใหม่ด้วยกันต้องถูกยกเลิกเพราะผมต้องเข้ารักษาตัวเป็การด่วน ถึงแม้จะไม่ได้ทำให้โรคที่เป็อยู่หายแต่แค่เพียงยื้อเวลาออกไปก็เท่านั้น ผมยอมผิดสัญญากับเธอเพียงเพราะผมอยากอยู่กับเธออีกสักนิดแม้จะเป็เวลาอันแสนสั้น ขอแค่ได้มองใบหน้าสวยหวานของลดา ผมยอมผิดสัญญา เพื่อให้ได้ใช้ชีวิตและอยู่กับเธอให้นานที่สุดแม้จะเป็ครั้งสุดท้ายก็ตาม
หลังจากที่ผมเข้ารับการรักษาตัวจนอาการเริ่มคงที่ ผมก็กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ที่ผมเคยอยู่กับลดาอีกครั้ง ผมแค่ขอให้เธอยังรอผมอยู่เท่านั้นและผมยอมสารภาพรับผิดและขอโทษที่ผิดสัญญากับเธอ ผมจะไถ่โทษด้วยการขอเธอเป็เ้าสาวของผมถึงแม้ตัวผมเองจะเวลาเพียงน้อยนิดกับการใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ก็ตามแต่ผมอยากให้เธอเป็เ้าสาวของผมสักครั้ง
“ลดา ฉันกลับมาแล้ว” ผมเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องด้วยความดีใจที่จะได้พบเธออีกครั้ง ไม่รู้ว่าเธอจะโกรธผมมากแค่ไหนกันนะ บางทีเธออาจจะด่าผมชุดใหญ่เลยก็เป็ไปได้ที่หายหัวไปหลายวัน
“ลดา อยู่ไหมเอ่ย” ผมเดินสำรวจทุกซอกทุกมุมของห้องแต่กลับเจอเพียงความว่างเปล่า ผมที่กำลังเดินกระวนกระวายก็ต้องหันไปทางประตูเมื่อมีคนมาเคาะประตูห้องแต่กลับต้องผิดหวังเมื่อคนที่ผมคิดว่าจะเป็ลดากลับเป็เพียงคุณป้าเ้าของอพาร์ตเมนต์เท่านั้น
“นี่พ่อหนุ่มเองเหรอ ป้าคิดว่าเป็ขโมย”
“ครับ เออ.. คุณป้าเห็นน้องสาวผมมั้ยครับ ไม่รู้ว่าเธอไปไหน ผมหาจนทั่วห้องแล้ว” สีหน้าของคุณป้าฉายแววเศร้าลงเมื่อผมถาม จน ผมเองก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติในตอนที่ผมไม่อยู่
“นี่พ่อหนุ่มไม่รู้หรือไงว่าแม่หนูคนนั้นเป็ลมจนคนที่บ้านแห่มาพากันเอาตัวหนูลดากลับไปแล้ว”
“พอดี.. ตอนนั้นผมไม่อยู่ครับ” คำพูดของป้าทำให้ผมรู้สึกลำคอตีบตันไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดอะไรดีที่พอจะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ของตัวเองให้กับคนตรงหน้าได้รับรู้ ลดาเป็ลม? ทำไมผมถึงได้รู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก ตัวผมเองก็รู้สึกกลัวว่าการที่เธอจากผมไปคราวนี้ ผมจะไม่ได้เจอเธออีก ผมใช้เวลาประมาณหนึ่งอาทิตย์ให้ลูกน้องของพ่อตามสืบหาที่อยู่ของลดา
ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านสองชั้นสีขาว หลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ หากเปรียบเทียบกันแล้วก็ไม่ได้แตกต่างมากนักกับบ้านของผม แปลกดีนะ วันนี้หัวใจของผมเต้นระรัวรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกก่อนมือของผมจะบรรจงกดกริ่งหน้าบ้านและอีกไม่นานก็มีผู้หญิงสวมใส่ชุดยูนิฟอร์มวิ่งออกมา ใบหน้าของเธอแสดงความสงสัยอยู่มิใช่น้อย
“ไม่ทราบว่าคุณ้ามาพบใครเหรอคะ”
“ผมซินครับ มาขอพบลดา ไม่ทราบอยู่หรือเปล่า” ยังไม่ได้จบคำถามของผมด้วยซ้ำ จู่ ๆ เธอก็ร้องไห้โฮอย่างไม่อายต่อหน้าผม จนผมเองก็รู้สึกอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเธอต้องร้องไห้ด้วย เพียงแค่ผมถามถึงลดาเท่านั้น จนเวลาผ่านไปสักพักก็ได้มีแม่บ้านวัยกลางคนเดินมาหาผมกับสาวใช้ที่ร้องห่มร้องไห้อย่างเอาเป็เอาตาย จนแม่บ้านที่ดูสูงวัยกว่าใครหันไปตำหนิสาวใช้พอเป็พิธี ก่อนจะหันมามองผมและเริ่มถามกับคำถามที่ผมเองต้องแปลกใจ
12K
![[7 Sins] Greed](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742571986_39464615.webp)
