“โถ่ จันทร์ลูกแม่” ฤดีสวมกอดแสงจันทร์แแ่ ผู้เป็มารดาทั้งกังวล ทั้งเข้าใจความหมายที่ลูกสาวพูดผิดเพี้ยนไปหมด
เื่เดียวที่ฤดีคาดเดาและเข้าใจ คือแสงจันทร์เสียอกเสียใจอย่างนี้ ก็เพราะทิวากรคนเดียวเท่านั้น
“คนเราเมื่อเสียใจมากๆก็ย่อมก้าวร้าวขึ้นได้ ไม่เป็ไร แม่เข้าใจลูกทุกอย่าง อีกหน่อยหากพี่หมอได้มองเห็นจิตใจข้างในที่ดีงามของลูก แม่เชื่อว่าวันนั้นพี่เขาพร้อมจะยินดีต้อนรับลูกบ้าง” ฤดีพูดพร้อมกับลูบศีรษะของแสงจันทร์ด้วยความแ่เบา จุดประสงค์เดียวคือ้าให้ลูกสาวลดทอนความเสียใจลงบ้าง
'ใครเขาจะเสียใจเพราะอีตาหมอกรกันเล่า!'
แล้วหากฤดีรับรู้ขึ้นมา ว่าที่สวมกอดอยู่ตอนนี้ไม่ใช่จิติญญาของลูกสาว หากเธอรู้ว่าจิติญญาของแสงจันทร์คนเดิมตายไปแล้วจริงๆ เธอจะเสียใจมากแค่ไหน
'ทำไมมนุษย์บนโลกนี้ถึงไม่คิดเผื่อใจเอาไว้บ้าง แล้วทำไมผู้หญิงอย่างเราๆถึงต้องรอคอยวันที่ผู้ชายกลับตัวกลับใจกันด้วย ทำไมไม่คิดเดินไปข้างหน้า ผู้ดีๆมีอยู่เยอะแยะถมไป ใช่ว่ามีแค่อีตาหมอกรสักหน่อย ดูท่าทางอีตาหมอนั่นก็ใช่จะเป็ผู้ที่ดี'
ฤดีผละตัวออกห่างเล็กน้อย ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาที่ไหลนองแก้มลูกสาวจนแทบเหือดแห้งหายไป เธอสบตายอดดวงใจด้วยความรักที่มีเปี่ยมล้น จนอีกฝ่ายััได้ ว่าสายตาอย่างนี้นี่แหละคือความรัก...
“ถ้าเสียใจหรือไม่อยากแต่งงานเพื่อรับตำแหน่งนี้ก็บอกแม่นะลูก แค่ลูกรอดมาได้แล้วยังมีชีวิตอยู่เคียงข้างแม่ แม่ขอแค่นั้น..."
ผู้หญิงคนนี้บริสุทธิ์ใจเหลือเกิน เธอรู้สึกได้แม้จะเป็เพียงการสบตากันครั้งแรก ทุกประโยคที่ถูกกลั่นออกมาจากผู้หญิงที่ชื่อฤดี ก็ล้วนส่งมาจากความจริงใจโดยสิ้น
"แม่รักลูกมากนะแสงจันทร์ รักมากกว่าชีวิตของแม่ซะอีก ตอนหัวใจลูกหยุดเต้น แม่อยากมอบหัวใจที่ยังเต้นอยู่ของแม่ให้ลูกมากแค่ไหน ถ้าแม่ทำได้ ถ้าหมอยินยอมทำให้ ตอนนั้นแม่จะไม่คิดอะไรมากเลย ฮึก”
พึ่บบ!
ฤดีสวมกอดแสงจันทร์อีกครั้งพร้อมกับหยาดน้ำตา ไม่รู้ว่าเป็หยาดความเสียใจที่เห็นลูกร่ำไห้ หรือหยาดน้ำแห่งความดีใจที่หัวใจของลูกสาวกลับมาเต้นโดยดีอีกครั้ง
"ความรัก?" คนเรารักกันถึงขนาดยอมตายเพื่ออีกคน เื่แบบนี้มีอยู่ในชีวิตจริงด้วยอย่างนั้นหรือ?
เธอได้รับไออุ่นจากความสัมพันธ์ที่เรียกว่าแม่ ครั้งแรกที่ได้ยินคำว่ารักซึ่งถูกกลั่นออกมาจากหัวใจ เป็อุ่นไอที่แทบไม่เคยััตลอดการใช้ชีวิตเป็คาร์ลา ตัวเอกนางร้ายในนิยายโด่งดัง
แม้ว่า่หนึ่งของชีวิต ในโลกนั้นคาร์ลาก็เคยมีแม่เหมือนกัน แต่คล้ายว่าผู้แต่งไม่ได้ลงรายละเอียดล้วงลึกเื่นี้เอาไว้ จึงทำให้ตลอดเวลาที่ผ่านมาคาร์ลาต้องใช้ชีวิตกับบิดาบุญธรรมที่เป็หมัน มีลูกไม่ได้ หวังเพียงชุบเลี้ยงให้คาร์ลาเติบโต หวังให้เด็กคนนั้นคอยดูแลยามชรา ทว่าบิดาบุญธรรมกลับลาลับโลกไปเร็วกว่าที่คิด
คาร์ลามีทุกอย่างบนโลกใบนั้น เว้นแต่ความรักที่แท้จริง ชีวิตอิสระที่ไม่เคยได้รับไออุ่นจากผู้ใด
“แม่รู้ว่าลูกเสียใจที่พี่กรไม่เคยมีใจให้”
แสงจันทร์ค่อยๆ เคลื่อนย้ายสองฝ่ามือขึ้นสวมกอดฤดีกลับบ้าง ทำไมเธอถึงรู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน หรือเพราะเธออยากมีแม่มาโดยตลอด
“ไม่เป็ไรนะ จันทร์มีแม่อยู่ตรงนี้ แม่จะอยู่เคียงข้างไม่ว่าลูกจะเจออะไร”
วินาทีนั้นเธอได้สวมกอดผู้ที่แทนตัวเองว่าแม่แแ่ขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอจะสวมกอดคนที่เพิ่งรู้จักทำไมกัน
“ใช่ ฉันเสียใจ...เสียใจมาก” แสงจันทร์ตอบมารดาเสียงอ่อน ทว่าความเสียใจของเธอกลับไม่ได้เป็ไปตามที่ฤดีเข้าใจ
เธอรู้สึกขอบคุณแล้วก็ซึ้งอยู่หรอก เป็ครั้งแรกที่ได้ััความรักแบบแม่ลูก
แต่มีเื่อื่นให้เสียใจมากกว่าน่ะสิ
‘ฉันเสียใจ เสียใจที่เงินมหาศาลก้อนนั้นเป็แค่ของปลอม บ้าชะมัด แค่เงินปลอมหรอกเหรอ’
“ถ้าเอาออกมาได้มันจะกลายเป็เงินจริงไหมนะ จะนำเงินนั้นขึ้นแบงก์ที่นี่ได้หรือเปล่า” เธอลืมตัวจึงพูดเป็เสียงพึมพำเล็ดลอดผ่านไรฟัน
จนฤดีพลอยได้ยินไปด้วย แต่ไม่มีใครจับใจความกันได้
“แสงจันทร์พูดอะไรลูก เงินอะไร?”
“ปะ เปล่าค่ะ” แสงจันทร์ยิ่งกอดรัดฤดีแน่น ไม่พอยังซบใบหน้าซีดเซียวลงบนบ่าอย่างอบอุ่น ทว่าสายตาของเธอเอาแต่จับจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิด
‘ความรู้สึกในโลกจริงมันซับซ้อนอย่างนี้เองเหรอ ทำไมฉันถึงชอบผู้หญิงคนนี้ชะมัด? ว่าแต่ภรรยาหมายเลขหนึ่งนั่นมันยังไงกัน ฉันไม่เห็นจะ้าตำแหน่งไร้สาระอย่างนั้น ส่วนตาหมอเถื่อนนั่น เขาอยากจะรักอยากจะแต่งงานกับใครก็ช่างสิ แสงจันทร์คนใหม่ที่เพิ่งหลุดมาจากโลกแห่งจินตนาการไม่ชอบการผูกมัดอยู่แล้ว และไม่ชอบอีตาหมอกรเลยสักนิด’
โลกนิยายได้จบลงแล้วแต่โลกใบนั้นกลับเหวี่ยงให้เธอมาเกิดใหม่ ในร่างหญิงสาวผู้อ่อนแอในชีวิตจริง เธอที่ถูกกำหนดให้แต่งงานกับชายหนุ่มที่เขาไม่เคยแม้จะเหลียวแล
หนำซ้ำยังมีตำแหน่งภรรยาหมายเลขหนึ่งแห่งตระกูลกุลศิริบริรักษ์ให้รับผิดชอบ ผู้หญิงที่ชื่อแสงจันทร์ เธอเป็คนไม่ดื่มสุรา ไม่เที่ยวกลาง ไร้สีสัน และถูกวางกรอบจากครอบครัว
'เป็อย่างนี้นี่เอง ชีวิตผู้หญิงอย่างเธอมันโคตรไม่มีสีสันเลยแสงจันทร์ น่าเบื่อ'
ในเมื่อเลือกทางเดินด้วยตัวเองไม่ได้เลย เธอก็จำยอมดิ้นไปตามสิ่งที่เกิดขึ้น แต่อย่างน้อยต่อไป แสงจันทร์จะต้องมีบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนไปบ้าง เธอไม่มีทางเป็เพียงผู้หญิงไร้ค่าอย่างแสงจันทร์ในอดีต
‘ต่อไปนี้เธอต้องแข็งแกร่ง เธอจะอ่อนแอให้คนอย่างหมอกรรังแกอีกไม่ได้...แสงจันทร์’
อาจยังมีคำผิดอยู่บ้าง ต้องขออภัยนะคะ หากผ่านการพิสูจน์อักษรมาเรียบร้อยแล้ว ไรท์จะรีบมาแก้ไขค่ะ