ตกดึกปรียานีย์ยังคงเดินไปเดินมารอพี่ชายที่ออกจากบ้านไปนานแล้ว ยังไม่กลับเข้ามา เมื่อผ่านไปสิบห้านาที รถของเขาก็มาจอดที่หน้าบ้าน หล่อนก็รีบเดินออกมาหาพี่ชาย
“พี่ปรัชกลับมาแล้ว” หล่อนเดินมาหาชายหนุ่มที่ถูก บิ๊กเพื่อนของพี่ชาย ประคองกลับมา
“อ้าวพี่บิ๊กคะ ทำไมพี่ปรัชเมากลับมาล่ะคะ”
“เดี๋ยวคงดีขึ้นปรียา ฝากดูแลด้วยพี่กลับก่อน” บิ๊กพูดไม่กี่คำ จากนั้นก็ทิ้งชายหนุ่มให้กับน้องสาว ปรียานีย์มองหน้าพี่ชายที่ตอนนี้กำลังนอนสลบด้วยพิษสุรา
“พี่ปรัชเมากลับมาแบบนี้ สงสัยตามหาแม่สาวแอนนาแน่ เฮ้อ…” ปรียานีย์ยืนมองพี่ชายก่อนถอนใจ
จากนั้นหล่อนก็เดินเข้ามาพยายามประคองร่างสูงใหญ่ของพี่ชายเข้ามาในห้องนอน ปรียานีย์จัดแจงถอดเสื้อผ้าของร่างของสองหนุ่มสาว ที่กำลังนอนสลบอยู่บนเตียงออก กว่าจะเสร็จก็ใช้เวลานานพอควร หล่อนวางเสื้อผ้าของทั้งสองอยู่คนละฝั่ง
‘เอาไว้ข้างๆ นี้แหล่ะนะ พอดากับพี่ปรัช ตื่นมาจะได้ไม่ตามหากันให้วุ่น’ ปรียานีย์ไม่ลืมเอาผ้าห่มมาคลุมร่างของทั้งสองแล้ว ค่อยๆ ถอยออกมายืนปลายเตียง
‘ดา ปรียาขอโทษนะที่ทำแบบนี้ เพราะปรียารักดาและพี่ปรัช ขืนไม่ทำอะไรเลย เดี๋ยวภานนท์จะมาคาบดาไปกินก่อน’ เมื่อพึมพำกับตัวเองเสร็จ หล่อนก็เดินออกมา เห็นสาวใช้ยืนอยู่หน้าห้องบ่งบอกว่ารู้เห็นทุกอย่าง
“คุณปรียาคะจะดีเหรอคะ ถ้าคุณปรัชตื่นมามีหวังเื่ใหญ่แน่” สายตาผิงแสดงความหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่เป็ไรหรอก ฉันรับผิดชอบเองไม่ต้องห่วง” หล่อนยิ้มอย่างมั่นใจ แถมยังไม่ลืมกำชับให้แม่บ้านเก็บเื่ทั้งหมดเป็ความลับ ผิงจึงรับปากอย่างกล้าๆ กลัวๆ
รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่ ชายหนุ่มรู้สึกปวดหัวหนักๆ เนื่องจากออกไปดื่มกับเพื่อนเมื่อคืนนี้ ทว่าเขายังรู้สึกว่ามีร่างนุ่มนิ่มของใครสักคนที่กำลังนอนเบียดเข้ามาในอ้อมกอดของเขา เรือนผมหอมโดยที่เขาก็ยังเผลอใช้ลำแขนแข็งแกร่งโอบรัดร่างบางเอวคอดกิ่วเข้ามากอด
แต่จิตใต้สำนึกกำลังตั้งคำถามว่าเขาอยู่ที่ไหนกัน? … แล้วคนที่เขากำลังกอดอยู่นั้นคือใคร? … ชายหนุ่มค่อยๆ สลัดอาการมึนๆ จากเมื่อคืน จากนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองคนข้างๆ ที่นอนหลับข้างเขา เขาต้องกะพริบตาอีกครั้ง... ราวนี้กับยังไม่เชื่อสายตาตัวเอง คนที่เขากำลังกอดอยู่นั้นเป็หญิงสาวที่เขาอยากจะหนีจากหล่อนเสียให้ไกล... ก็เพราะเ้าหล่อนคือเพื่อนของน้องสาว ที่วันก่อนอาสาไปรับเขาที่สนามบิน แถมด้วยการก่อเื่ให้เขาต้องผิดใจกับแฟนสาว ก่อนที่เขาจะทำอะไรต่อความสงสัยกลับผุดขึ้นในใจ หล่อนมานอนในห้องของเขาได้อย่างไร? แล้วเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกับเขา? หล่อนมานอนกับเขาั้แ่เมื่อไหร่กัน? หล่อนตั้งใจ ‘จับเขา’ ? มีทั้งความสงสัย และความรู้สึกไม่พอใจ เพราะเ้าหล่อนคนนี้ เป็คนเดียวกับที่เจอกันที่สนามบิน สิ่งที่หล่อนทำ มันคืออะไร เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ใจกล้าขึ้นมานอนบนเตียงของผู้ชาย อย่างหล่อนมาก่อน
“วีรดาตื่นได้แล้ว เธอมาทำอะไรในห้องฉัน!” ชายหนุ่มรีบคว้าผ้าห่มผืนใหญ่มาคุมกายตัวเองไว้ พร้อมขยับถอยออกห่างจนชิดขอบเตียงอีกฝั่ง หญิงสาวที่กำลังเคลิ้มหลับอยู่ในความฝันต้องลืมตาตื่นขึ้นมา นาทีแรกที่หล่อนมองหาเ้าของเสียง เป็เขานั่นเอง! หล่อนมองตัวเองในสภาพเปล่าเปลือยด้วยความใ คำถามเดียวกันกับเขาที่ผุดขึ้นในใจ... นี่หล่อนมานอนกับเขาในสภาพนี้ได้ยังไง มันน่าอายสิ้นดี! เมื่อรู้ตัว... หล่อนก็รีบคว้าผ้าห่มอีกด้านที่เขายึดไว้ มาคลุมกาย หล่อนพยายามจะลุกจากเตียง... ทว่าฝ่ามือใหญ่ของเขากลับคว้าต้นแขนหล่อน... บีบจนหล่อนรู้สึกเจ็บ หญิงสาวพยายามขัดขืนให้หลุดพ้นจากอุ้งมือหนาที่จับเรียวแขนของหล่อน
“พี่ปรัชปล่อยดานะคะ ดาเจ็บ”
“เธอมานอนในห้องฉันได้ยังไงวีรดา?” สีหน้าและแววตาของเขาเริ่มไม่พอใจ
“ดาไม่รู้เื่ พี่ปรัชปล่อยดานะ” เมื่อเห็นว่าหล่อนเริ่มเสียงเครือแทบสะอื้นร้องไห้ เขาจึงปล่อยแขนหล่อน ให้เป็อิสระ... ทว่าเมื่อมองแววตาของเขา กลับพบแต่แววตาของความรังเกียจ และเฉยชา หญิงสาวรีบถอยห่างไปอีกด้าน ดึงผ้าห่มมาปิดร่างตัวเองให้มิดชิด พยายามไม่มองแววตาของเขาที่จ้องมองหล่อนด้วยความไม่พอใจ
ก่อนที่เขาจะทำอะไรต่อประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก และผู้หญิงที่เข้ามาในห้องนอนของเขา คือแอนนานั่นเอง แฟนสาวที่เขาตามหามาั้แ่เมื่อวาน ทั้งยังส่งข้อความให้หล่อนมาหาเขาในตอนเช้า... หญิงสาวที่แต่งตัวสุดเซ็กซี่ ยืนตะลึงในห้องนอนของเขา หล่อนทำหน้าไม่พอใจพร้อมเสียงเกี้ยวกราด
“เมื่อวานคุณส่งข้อความมาหาแอน ก็เพราะเื่นี้ใช่ไหม คุณอยากบอกเลิกแอน ด้วยวิธีนี้ใช่ไหมคะ”
“แอน คุณฟังผมก่อน คุณกำลังเข้าใจผิด” เขารีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่ทันที เพื่อจะเดินออกไปพูดกับหล่อน ทว่าแอนนากลับชิงพูดเสียก่อน
“แอนเห็นกับตาอย่างนี้ ยังมีความจริงอะไรอีกเหรอคะ ทำไมคุณถึงทำกับแอนนาแบบนี้ แอนเสียใจนะคะ ปรัช แอนจะไม่ทนเห็นคุณกับแม่นี่อีกแล้ว เราเลิกกันปรัช!”
พูดจบแอนนาก็วิ่งออกไปจากห้องนอนของเขา ยังไม่ทันที่เขาจะทำอะไร สักพักคนที่ตามเข้ามาในห้องก็คือ ชบาน้าสาวของหญิงสาว และไพโรจน์พ่อของหล่อน แล้วตามด้วยพิบูล ปู่ของเขา
“เกิดอะไรขึ้นหนูดา”
“คุณน้าคะ คุณพ่อขา ดาอยากกลับบ้าน”
“เดี๋ยวน้ากับทุกคนจะออกไปรอข้างนอก ให้หนูดากับปรัชแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน” ชบาพูดจบก็พา ไพโรจน์ พิบูล ออกไปรอนอกห้อง
เมื่อทุกคนออกกันหมด ชายหนุ่มมองหญิงสาวข้างกายอย่างไม่พอใจ จนแทบโมโห โดยที่เขาไม่ปริปากพูดอะไรอีก จากนั้นก็รีบแต่งตัววิ่งออกไปตามแฟนสาว เมื่อเขาวิ่งออกมาหน้าบ้านก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของแอนนา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรหาหล่อนกลับติดต่อไม่ได้
ภายในใจกระวนกระวาย อยากเจอหน้าหล่อนเขา้าอธิบายให้หล่อนเข้าใจ แต่ตอนนี้เขาจะทำยังไงดีถึงจะเจอแอนนาอีกครั้ง เพื่อทำให้หล่อนยอมฟังเขา …
ปรัชญาเดินไปเดินมาอย่างครุ่นคิด ถึงเื่ทั้งหมดเกิดขึ้นได้อย่างไร
‘วีรดา สาวน้อยที่เขาเคยเจอ หล่อนคือผู้หญิงแสนซื่อ ดูแล้วไม่น่ามีพิษสงอะไร ออกซื่อๆ เชยๆ ไม่น่าเชื่อว่าหล่อนจะมีพิษร้ายกาจ หล่อนทำลายความรักของเขาเพื่ออะไร’ ปรัชญากัดฟันกรอด นึกเดือดแค้นถึงหญิงสาวที่นอนกับเขาบนเตียงวันนี้
‘วีรดา! เธอทำลายความรักของฉันทำไม’ เขากำมือแน่นด้วยความโมโห
4K
