กริ่งโทรศัพท์กรีดร้องขึ้น ทอม เวบสเต้อร์เดินไปรับทันทีเขาพึมพําเบา ๆ กับโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อวางหูลงด้วยน้ำเสียงต่ำ ๆเขากล่าวว่า
“เดียมห์ตายแล้ว นูห์ด้วย ถูกยิงด้วยปืนเอ็ม113...เป็ปืนที่เวียดนามได้รับความช่วยเหลือจากสหรัฐ”
เสียงถอนหายใจอย่างยืดยาวดังมาจากฟอร์เล่ย์เขาทำท่าเหมือนจะกล่าวคำอำลากับเ้าของบ้าน
ข้างเป๊กกี้ แม๊กกินเน่ย์ก็หันไปมองทางคนโน้นทีคนแล้วก็เผยอยิ้มออกมาอย่างร่าเริง ก้าวเร็ว ๆ ไปมาบนพื้นห้องด้วยท่าทางของนักเต้นรํา และโดยที่ไม่มีใครคาดคิด เธอก็เอ่ยขึ้นว่า
“พวกเราทั้งหลาย...ไชโยกันสัก 3 ทีเป็ไง”
แล้วเธอก็ชูมือที่แบบางขึ้นเหนือศีรษะเสียงกําไลข้อมือกระทบกันเกรียวกราว “ฮิป ฮิป ฮูเร” เธอร้องนําขึ้นทั้ง3 ครั้งแต่ไม่มีใครตาม
ซิบิลกำมือแน่น และยกมือขึ้นปิดปากไว้เวบสเต้อร์ควานหาหวีในกระเป๋ากางเกงเมื่อพบแล้วก็เริ่มหวีผม
“ปอล” เป๊กกี้หันเข้าใส่คริสโตเฟอร์ทันที“คุณใช่ไหมล่ะคะที่เป็ผู้ดําเนินแผนงานทั้งหมดนี้พนันกันก็ได้ว่าเป็ฝีมือคุณ...ก็คุณมันสายลับชั้นพิเศษนี่นา”
“ทําไมจะต้องเป็ผมและทําไมผมจะต้องทําเสียเองล่ะ เวลานี้ใครเป็คนทําผมยังไม่รู้เลยคงเป็พวกเขากันเองมากกว่าละมัง”
“อย่ามาปฏิเสธหน่อยเลยน่า” เป๊กกี้กระแทกเสียง “คุณนั่นแหละ”
“เป๊กกี้” คริสโตเฟอร์เอ่ยเสียงเครียดๆ “ยืนยันได้เลยว่าผมไม่เคยรู้เื่นี้ขอให้เข้าใจไว้ด้วยและถ้าไม่รังเกียจละก็ เลิกเอาคดีอาชญากรรมบ้า ๆนั่นมายกให้เป็เกียรติกับผมเสียที เลิกยุ่งกับผมเสียที”
“คดีอาชญากรรมหรือคะ” เป๊กกี้ลอยหน้าพูด“อย่างนี้เขาไม่เรียกว่าคดีอาชญากรรมหรอกค่ะเขาเรียกว่าการผ่าตัด”
“คุณพระช่วย” ซิบิลอุทาน “ขอโทษค่ะ” แล้วเธอก็ลุกออกไปจากห้อง
“เอ๊ะ นี่ฉันพูดอะไรผิด ๆ ออกไปอย่างนั้นหรือคะ”เป๊กกี้หันไปถามเฟอร์เล่ย์เสียงใสยกมือขึ้นแตะแขนเขาเบา ๆ “คุณคิดว่าซิบิลเป็คนขวัญอ่อนเกินกว่าที่จะเป็เมียทอมไหมคะฟอร์เล่ย์”
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ” คริสโตเฟอร์ชิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผมคิดว่าซิบิลเห็นเื่การลอบสังหารเป็งานที่ต่ำช้าต่างหาก”
“ถ้าเช่นนั้นก็สมควรแล้วที่จะร่ำไห้...จริงไหมคะ...คืนนี้มันเป็ยังไงกันนะวันที่เท่าไหร่กันคะนี่...อ้อ...1 พฤศจิกายน1968...เหตุการณ์ในคืนนี้ก็พอจะแสดงออกให้โลกเห็นได้แล้วนะคะว่า แท้ที่จริงแล้วอเมริกาต่างหากที่เป็ผู้ริเริ่มในการเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างให้เกิดขึ้นในโลกนี้พระเ้าเท่านั้นที่รู้ว่า อเมริกา้าที่จะปลุกระดมสรรพกําลังทั้งหลายที่มีอยู่ในโลกนี้ให้รู้จักตื่นตัวกันเสียที”
“แล้วคุณคิดว่าการลอบสังหารจะปลุกพลังอะไรนั่นได้หรือเป๊กกี้” คริสโตเฟอร์ถาม
“โอ ปอล คุณก็รู้นี่คะว่า ฉันหมายความว่าอย่างไรอย่าเหลวไหลไปหน่อยเลยน่า”
คริสโตเฟอร์ค้อมศีรษะให้ ยิ้มพราย หากกฎอยู่บนใบหน้า
“ถึงเวลาที่ผมจะต้องไปขึ้นเครื่องบินแล้วสวัสดีนะครับ”
เป๊กกี้ยื่นมือให้เขาจับส่วนเฟอร์เล่ย์ยืนสํารวจตรวจตราท่าทีของหนุ่มสาวทั้งสองอยู่ตรงมุมห้องเงียบ ๆ
ในห้องกลางของบ้าน เวบสเต้อร์เอ่ยเบา ๆขณะที่ช่วยคลุมเสื้อกันฝนให้เพื่อนว่า
“สิ่งที่สําคัญต่อเนื่องจากเหตุการณ์ในคืนวันนี้คือหลุ่งปลอดภัยแล้วอย่างแน่นอน”
“อาจเป็ได้” คริสโตเฟอร์ตอบ“เพราะว่าพวกนั้นคงไม่มีเวลาที่จะมาสนใจกับหลุ่งแล้วในตอนนี้”
ซิบิลเข้ามากอดเขาไว้ “ขอโทษเถอะค่ะ ปอลที่รักที่ฉันยอมเสียมรรยาทเดินออกมาเสียจากห้องแต่มันเหลือทนเหลือทานกับนางละครนั่นจริงๆ ...ปอลคะ คุณคงรู้เท่า ๆกับที่ฉันรู้ว่า อะไรๆ ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้นั้นมันเตือนใจให้นึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดในอดีตทั้งสิ้น ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหนมันก็มีแต่การเข่นฆ่า...การปฏิวัติการรัฐปะา...โอพระเ้า...ฉันเกลียดความตายกับเื่การเมืองนี่เสียจริงๆ”
คริสโตเฟอร์ เดินทอดน่องเสียบไปตามบนบาทวิถีทั้ง ๆที่กําลังมีฝนตกพรําอยู่ แท๊กซี่คันหนึ่งผ่านมา เขาโบกมือเรียกแล้วซุกตัวเข้าไปในเบาะหลังรถ เลียริมฝีปากที่แห้งเกราะปิดเปลือกตาลงพยายามกําหนดให้ประสาทหูได้ยินแต่เสียงล้อรถที่บดถนนอยู่เท่านั้น ไม่อยากแม้แต่จะคิดทุกสิ่งทุกอย่างมันกระจ่างแจ้งอยู่ในหัวใจทั้งสิ้น ดวงหน้าของมอลลี่ผลุดขึ้นมาในห้วงภวังค์ ดวงหน้านั้นสดใส ดวงตานั้นซื่อตรงจงรักเขายิ่งนักเขาคิดเรื่อยเปื่อยไปถึงความสัมพันธ์ทางเพศระหว่างเธอกับเขาขึ้นมาเลือน ๆนับเป็ครั้งแรกในระยะ 8 สัปดาห์ที่ผ่านมาที่เขาเพิ่งจะคิดถึงเื่อย่างนี้และมันก็เป็ความรู้สึกที่เร่าร้อนล้ำลึกเสมือน แสงอาทิตย์ที่ฉาบฉายต้องบนผิวสาว
ร่างเล็ก ๆ ของมอลลี่ทอดอยู่บนเตียงเคียงข้างคริสโตเฟอร์เธอใช้ข้อศอกหนุนรองศีรษะไว้มือขวาโอบอยู่บน่อกขณะที่ฉะอ้อนอยู่ริมคางของเขาว่า
“เล่าอะไร ๆเกี่ยวกับหนังสือที่คุณแต่งให้ฉันฟังอีกสิคะ...คุณรู้ไหมคะว่าฉันรักทุกบททุกตอนที่คุณเขียนขึ้นแทบจะจําได้ทุกตัวอักษรทีเดียว” เสียงเธองึมงำขณะที่ใช้ริมฝีปากซุกอยู่รอบ ๆ ปลายคาง
“ฉันคงบ้าไปเองก็ได้ค่ะตอนที่ฉันเห็นหนังสือเล่มนั้นวางอยู่บนแผงขายหนังสือในปอนเต ซิสโตถึงกับบอกกับตัวเองว่า นี่ไงล่ะหนังสือที่คู่รักฉันเขียนขึ้นแล้วฉันก็ลงมืออ่านมันอย่างเอาเป็เอาตายทีเดียวนะคะ...รู้ไหมคะยอดรัก...ตอนที่ฉันอ่านอยู่นั่นน่ะหูฉันได้ยินเสียงเหมือนเสียงคุณนั่นแหละค่ะมานั่งอ่านหนังสือเล่มนั้นให้ฉันฟัง”
“ผมว่าเย็นนี้เราไปกินข้าวกันที่เดลโบโลกีสดีไหม?” คริสโตเฟอร์เอ่ยขึ้นมาลอย ๆ
“ฮื้อ...อะไรนะคะคิดดูสิคะว่าคุณสร้างหนังสือเล่มขึ้นมารวมกับจิติญญา ทั้ง ๆที่ทั้งสองสิ่งนี้เป็ส่วนเกินในชีวิตของคนอเมริกัน บอกฉันหน่อยได้ไหมคะว่าเพราะอะไรที่ทําให้คุณเขียนมันขึ้นมาอย่างวิเศษเช่นนั้น”
“ความหนุ่มมั้ง”
“เธอเหมือนอะไรคะ...เอ้อ...ฉันหมายถึงผู้หญิงในเื่นั่นน่ะค่ะ”
“โธ่ มอลลี่ นั่นมันเื่ตั้ง 15 ปีมาแล้วน่าผมสร้างมันขึ้นมาอย่างสร้างตัวละคร ก็เท่านั้นเอง ไม่เห็นจะมีอะไรเลย”
“แล้วคุณเป็ชายในฝันของเธอหรือเปล่าคะ?”
“ผมว่าเธอคงไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่นักหรอกยิ่งพอหนังสือออกขาย ก็คงพาลเกลียดไปเลยเสียด้วยซ้ำเธอว่าใครเขาอ่านหนังสือที่ผมเขียนแล้ว อาจจะนึกว่าเธอเป็ผู้หญิงเสเพลไปเลยก็ได้”
“แต่คุณก็รักเธอใช่ไหมล่ะคะ?”
“ผมว่า ผมบ้าไปเองต่างหาก”
“เธอชื่ออะไรล่ะ บอกฉันหน่อยได้ไหม?”
“เชอร์รี่...” คริสโตเฟอร์ตอบยิ้มๆ ทําท่าขันในความอยากรู้อยากเห็นของมอลลี่
“ต๊าย เปิ่นชื่ออย่างนี้ไม่รบกวนจิตใจคุณมั่งหรือยังไงคะ”
“เอาละ งั้นบอกผมทีซิว่าผู้ชายคนแรกของคุณชื่ออะไร”
“ปอล คริสโตเฟอร์ค่ะ” มอลลี่ตอบชัดถ้อยชัดคํา“นี่เป็เื่จริงอย่างที่สุดทีเดียวแต่เวลานี้ฉันว่าเขากำลังหักหลังฉันเพราะมีแม่นกน้อยตัวที่ชื่อเชอร์รี่เข้ามาเกี่ยวข้อง...” มอลลี่กระเถิบร่างออกห่างขณะที่กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
“ว่าที่จริงนะคะหนังสือที่คุณเขียนขึ้นมาทุกเล่มน่ะดีออก ฉันยังเคยนึกอิจฉาคุณจะแย่ แล้วทําไมอยู่ๆ คุณถึงเลิกเขียนเสียเล่าคะ...ฉันว่าอย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าที่คุณจะไปเป็นักข่าวกระจอก ๆไม่มีชื่อเสียงอย่างที่คุณทําทุกวันนี้ตั้งแยะ”
“ไฟมันมอดหมดแล้ว”
“เมื่อไหร่คุณจะพูดความจริงกับฉันเสียทีล่ะคะ”
“โธ่ ไม่เห็นเป็เื่เลยน่า”
“เป็สิคะ...ลองคิดดูสิว่าคุณเคยพูดอะไรที่มันจริง ๆ กับฉันบ้าง” มอลลี่เสียงสั่นขึ้นมาทันที
“ไม่เอาน่า...ที่ผมพูดกับคุณตลอดเวลานั่นน่ะจริงทั้งนั้นแหละใช่ไหม ผมยังเล่าให้คุณฟังด้วยซ้ำว่า เราตกลงกันแล้วว่าจีนแดงควรจะได้เข้าร่วมอยู่ในองค์การสหประชาชาติผมถามคุณตั้งเยอะแยะเกี่ยวกับเหตุการณ์ในออสเตรเลีย...ชีวิตในวัยเด็กของคุณผมยังจําได้เลยว่าคุณไม่ชอบจิงโจ้...แล้วผมก็กอดคุณไว้อย่างนี้ด้วย”
มอลลี่จูบตอบเขาเบา ๆ ขณะที่ไล้มือไปมาบนทรวงอกของเขา
“ก็จริงหรอกค่ะ ปอลแต่ฉันสังเกตว่าที่เราพูดคุยกันนั้นไม่เห็นจะมีอะไรที่เป็เื่เป็ราวสักอย่างมันไม่ลึกซึ้งอย่างที่เราควรจะได้เปิดเผยต่อกัน คุณเข้าใจไหมคะทุกครั้งที่คุณออกเดินทาง คือทุกครั้งที่ฉันจะต้องมองเห็นภาพของคุณที่เดินท่อม ๆอยู่กลางกรุงกัวลาลัมเปอร์ ทํางานเป็บ้าเป็หลังอยู่ในคองโก แต่ก็เท่านั้น...ฉันมีสิทธิที่จะรู้เื่ของคุณเพียงแค่นั้นคุณไม่เคยพูด ไม่เคยเปิดปากบอกฉันว่าคุณไปทํางานอะไรมาบ้างคุณกําลังสอนให้ฉันสร้างมโนภาพเกี่ยวกับตัวคุณเองขึ้นมาเหมือนกับที่คุณสร้างแม่สาวเชอร์รี่อะไรของคุณขึ้นมานั่นแหละค่ะ”
“ก็แล้วเธออยากรู้อะไรนอกเหนือไปกว่านั้นอีกล่ะ”
“ก็...เื่การผจญภัย...การถูกลอบยิงของคุณอะไรทำนองนั้นนั่นแหละค่ะแล้วดูสิคะ ทั่วตัวคุณมีแต่แผลเป็ทั้งนั้น บอกฉันหน่อยไม่ได้หรือคะว่าคุณไปทําอะไรมาบ้าง”
“โธ่ มอลลี่ มีผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่เป็แผลเป็ผู้ชายมันก็ต้องต่อสู้ ต้องพบเห็นกับชีวิตด้วยกันทั้งนั้น”
“ถ้าไม่อยากเล่าเื่นั้นก็เล่าเื่เมียเก่าของคุณให้ฉันฟังบ้างก็ได้นี่คะ”
“ก็ได้ ไม่เห็นมีอะไรที่จะต้องปิดบังเลยแคทธี่เป็ผู้หญิงที่ไม่ชอบอยู่คนเดียวเพราะฉะนั้นเขาก็จะต้องมีใครต่อใครเป็เพื่อนอยู่ตลอดเวลา ชีวิตของเขาหรือชีวิตแต่งงานก็เรามีบริเวณอยู่เพียงแค่ความกว้างของเตียงนอนเท่านั้นเอง...เขาออกจะเป็คนที่้าความรักมากอยู่สักหน่อย...จนกระทั่งครั้งหนึ่งเราถึงกับถูกจับโยนออกมาจากโรงแรมในสเปน...นอกจากผม เขาก็ยังมีคนอื่น ๆ อีกแต่ผมไม่ค่อยแคร์นักในเื่นี้ ทั้ง ๆ ที่ผมรู้อยู่เต็มอกว่าเขานอนกับคนอื่นเวลาที่ผมไม่อยู่ เพราะมันเป็ร่างกายของเขา เขาจะใช้ยังไงก็ได้อีกประการหนึ่งเขาสร้างความเชื่อขึ้นมาว่าผมหึงไม่เป็”
คริสโตเฟอร์กําลังคิดไป...อย่างน้อยการเร่งเร้าของมอลลี่ก็ทำให้เขาคิดถึงแคทธี่ผู้หญิงซึ่งได้ชื่อว่าเป็ภรรยาของเขาอย่างถูกต้องและผู้หญิงซึ่งไม่ไยดีกับการที่ชีวิตแต่งงานต้องล้มเหลวลงซ้ำร้ายดูเหมือนเธอจงใจที่จะให้มันเป็อย่างนั้นเสียด้วยซ้ำซึ่งคริสโตเฟอร์เพิ่งจะมานึกรู้เอาเมื่อไม่ช้าไม่นานมานี้แล้วก็เลยบังเกิดความรู้สึกว่า การที่คนเราผูกพันกันไว้ด้วยการแต่งงานนั้นมันเป็อาชญากรรมชัด ๆ
2K
