ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        พูดแล้วนางก็ประคองถ้วยขึ้นดื่มไปหนึ่งคำใหญ่ๆ แล้วเม้มปาก “อืมใช้ขิงในปริมาณมากพอ ไฟที่เคี่ยวเหมาะสม...เจ้าแน่ใจว่าจะไม่ดื่มสักคำจริงๆ หรือ”

        เฟิ่งเฉี่ยนมองนางด้วยสายตาเย็นชา ไม่รู้ว่านางจะมาไม้ไหน แต่ต่อให้ไม่ได้วางยาพิษนางก็ไม่มีทางสัมผัสสิ่งของที่นางส่งมา

        “หากไม่มีเรื่องอื่น เจ้าก็ไสหัวไปได้แล้ว!”

        “น่าเสียดาย ทำให้ข้าต้องเสียเวลาเตรียมน้ำขิงเหล่านี้ให้เจ้าในเมื่อเจ้าไม่ดื่ม ข้าเก็บเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร อย่างนั้นเททิ้งเถิด!” หลันเยว่หรูพลันสะบัดข้อมือขวา น้ำขิงในถ้วยนั้นถูกสาดออกมาเป้าหมายก็คือ เฟิ่งเฉี่ยน!

        เฟิ่งเฉี่ยนระวังตัวแต่แรกอยู่แล้วจึงหมุนตัวอย่างว่องไวเพื่อกระโดดหลบพ้นจากการโจมตีของนาง!

        น้ำขิงถูกสาดลงบนพื้นน้ำแข็ง ปรากฏให้เห็นควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมา เพียงเวลาแค่พริบตาเดียวก็กลายเป็นน้ำแข็ง

        “หลันเยว่หรู เจ้าต้องการอะไรกันแน่” เฟิ่งเฉี่ยนมีโทสะหากน้ำขิงถ้วยนั้นสาดลงบนร่างของนาง ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไรแค่คิดก็รู้

        หลันเยว่หรูหัวเราะเบาๆ “ฝีมือไม่ธรรมดาแต่ถ้าทำแบบนี้เจ้าจะหลบได้อีกหรือไม่”

        นางพลันยกมือขึ้นตบสามครั้ง มีคนเดินเข้ามาจากด้านนอก ในมือหิ้วน้ำมาเต็มๆหนึ่งถัง น้ำในถังนั้นยังมีควันลอยขึ้นมา และยังมีกลิ่นของขิงอย่างเข้มข้นชัดเจนเหลือเกินว่าเป็นน้ำขิงร้อนๆ เต็มถัง

        เฟิ่งเฉี่ยนขมวดคิ้ว “เจ้าคงไม่ปัญญาอ่อนเช่นนี้กระมัง มาถึงที่นี่ก็เพื่อจะเล่นสาดน้ำกับข้าหรือ”

        หลันเยว่หรูหัวเราะทว่าไม่พูดจา นางตบมืออีกสามครั้ง

        ต่อมามีคนเดินเข้ามาอีกหนึ่งคน ในมือหิ้วน้ำขิงเต็มๆ ถังเข้ามาด้วย

        เฟิ่งเฉี่ยนหนังตากระตุก รับรู้ได้ถึงลางไม่ดี

        ใครเลยจะรู้ว่าหลันเยว่หรูผู้นี้ยังคงไม่เลิกรา นางตบมืออีกสามครั้ง

        หนึ่งคน สองคน สามคน...คนเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนล้วนหิ้วน้ำขิงร้อนๆเต็มถังเข้ามา

        เวลาเพียงไม่นาน คนสิบกว่าคนได้ล้อมรอบตัวเฟิ่งเฉี่ยนเอาไว้!

        หนังตาของเฟิ่งเฉี่ยนกระตุกถี่ๆ “หลันเยว่หรู เจ้ากล้าหรือ”

        “เจ้ารอดูว่าข้ากล้าหรือไม่” ใบหน้าของหลันเยว่หรูเหี้ยมโหดเย็นชาราวกับปีศาจนางยกริมฝีปากยิ้มชั่วร้าย แล้วยกมือขึ้นโบก ”สาด สาดให้เต็มที่!”

        น้ำขิงร้อนๆ เป็นถังถูกสาดเข้ามาในชั่วพริบตา!

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่รู้จะหลบอย่างไร นางจึงรีบหยิบเอากระทะหรูอี้และจวักออกมาบดบังใบหน้าของตน

        ใบหน้านั้นรักษาเอาไว้ได้ ทว่าบนร่างกายนั้นไม่ได้โชคดีเช่นนั้นร่างของนางถูกสาดจนเปียกชุ่มไปหมด

        น้ำขิงร้อนๆ สัมผัสกับผิวหนัง ร้อนลวกจนชารอบกายล้อมไว้ด้วยคนที่ตั้งใจจะบีบบังคับ นางตกอยู่ระหว่างความหนาวเย็นและร้อนลวก!

        ในที่สุด การโจมตีก็หยุดลง

        เฟิ่งเฉี่ยนเปียกชุ่มไปทั้งตัว ความร้อนลวกบนร่างยังไม่ทันได้ทุเลาลงความหนาวเย็นชนิดเสียดแทงกระดูกก็ซ้ำเข้ามาอีกหยดน้ำที่เกาะอยู่บนอาภรณ์และผิวหนังจับตัวแข็งเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว!

        หลันเยว่หรูหัวเราะขึ้นอย่างพออกพอใจเมื่อเห็นเช่นนี้“ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ข้ามอบให้เจ้า เจ้าพอใจกระมัง ฮ่าๆๆๆๆ...”

        “หลันเยว่หรู เจ้าไม่ให้ข้ามีชีวิตที่ดีข้าก็จะไม่ให้เจ้ามีชีวิตที่ดีเช่นกัน!”เฟิ่งเฉี่ยนพลันกระโจนออกไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น นางพุ่งเข้าใส่หลันเยว่หรู

        หลันเยว่หรูถอยฉากอย่างว่องไวองครักษ์หลายคนกรูกันเข้ามาจับตัวเฟิ่งเฉี่ยนทว่ามือข้างหนึ่งของเฟิ่งเฉี่ยนยังคงคว้าแขนของหลันเยว่หรูเอาไว้

        “ปล่อยข้านะ!”หลันเยว่หรูล้วงมีดสั้นออกมาจากอกเล่มหนึ่งด้วยสีหน้าเยียบเย็น นางจ้วงมีดสั้นแทงเข้าไปบริเวณหลังมือของเฟิ่งเฉี่ยนอย่างโหดร้ายทำให้เฟิ่งเฉี่ยนไม่อาจไม่ปล่อยมือ

        หลันเยว่หรูที่ได้รับอิสระอีกครั้งหัวเราะอย่างลำพองใจ“เจ้าอยู่ที่นี่สัมผัสกับของขวัญที่ข้ามอบให้เถิด พรุ่งนี้ข้าค่อยมาดูเจ้า!”

        หลันเยว่หรูพาคนของนางออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่เหลือร่องรอยใดๆ

        เฟิ่งเฉี่ยนที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวตัวสั่นสะท้านด้วยความหนาว

        หลันเยว่หรูลงมือครั้งนี้อย่างโหดร้ายอุณหภูมิในอุโมงค์น้ำแข็งเดิมทีก็ต่ำอยู่แล้ว ตอนนี้ร่างของนางเปียกชุ่มหยดน้ำยังกลายเป็นน้ำแข็ง หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปนางต้องกลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งแน่นอน!

        อุณหภูมิรอบกายต่ำลงเรื่อยๆอุณหภูมิของร่างกายก็ลดต่ำลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน เฟิ่งเฉี่ยนรู้สึกยากจะทานทนไหวจึงลุกขึ้นวิ่งและกระโดดเพื่ออบอุ่นร่างกาย

        “หลันเยว่หรู พวกเรามีไปต้องมีมา เจ้าก็ค่อยๆสัมผัสกับของขวัญที่ข้ามอบให้ก็แล้วกัน!”

        ริมฝีปากซีดขาวของนางยกขึ้นปรากฏให้เห็นรอยยิ้มเย็นชา

        เมื่อสักครู่ที่นางจับแขนของนางเอาไว้นางลอบแปะยันต์โชคร้ายไว้บนร่างของหลันเยว่หรูแผ่นหนึ่งมีเพียงนางที่มองเห็นยันต์โชคร้าย คนอื่นๆ ไม่มีทางมองเห็น

        นางประหลาดใจอย่างยิ่ง ว่าอานุภาพของยันต์โชคร้ายจะเป็นอย่างไร

        สั่งสอนเฟิ่งเฉี่ยนแล้ว หลันเยว่หรูสบายอกสบายใจครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้องตกอยู่ในมือของเฟิ่งเฉี่ยนครั้งนี้นับได้ว่าลมฝนเปลี่ยนทิศเฟิ่งเฉี่ยนตกอยู่ในมือนางบ้าง นางจะต้องชำระบัญชีแค้นให้ได้เมื่อคิดถึงสภาพอเนจอนาถของเฟิ่งเฉี่ยนแล้วนางก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

        สาวใช้เงยหน้าขึ้นมองนางด้วยสายตาเลื่อมใส “คุณหนูหลัน ท่านร้ายกาจจริงๆเจ้าค่ะ! อันใดเรียกว่าไม่เสียเลือดไม่เสียทหารนี่จึงจะเรียกว่าสังหารคนไม่เห็นเลือดเจ้าค่ะ!”

        สาวใช้ประจบสอพลอได้อย่างมีชั้นเชิง หลันเยว่หรูฟังแล้วปลาบปลื้มยิ่งนักนางหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “คุณชายรองของพวกเจ้าเล่า เขาอยู่ที่ใดกัน”

        สาวใช้ตอบ “คุณชายรองถูกฮูหยินขังไว้เจ้าค่ะ”

        ดวงตาหลันเยว่หรูไหววูบ เมื่อรู้สึกตัวนางจึงก้มหน้าลงทั้งแก้มสองข้างแดงก่ำ“พาข้าไปดูหน่อย”

        สาวใช้พยักหน้า “เชิญคุณหนูหลันเจ้าค่ะ!”

        หลันเยว่หรูยกเท้าขึ้นเพื่อจะก้าวลงบันไดบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างมือลื่นกะทันหัน ถังน้ำตกลงบนพื้น กลิ้งลงมาตามบันไดมาหยุดอยู่ข้างเท้าหลันเยว่หรูอย่างพอดิบพอดีหลันเยว่หรูรู้ตัวและดึงเท้ากลับมาทัน ชะงักไปครู่หนึ่งทว่าสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังไม่ทันเห็นจึงชนเข้ากับแผ่นหลังของนางหลันเยว่หรูจึงพุ่งไปข้างหน้า เท้าข้างขวาที่เพิ่งจะดึงกลับมานั้นก้าวไปข้างหน้าด้วยความเคยชินเหยียบลงไปบนถังไม้ คนทั้งคนล้มลงไปดังตุบ

        “คุณหนูหลัน!”

        “คุณหนูหลัน ท่านไม่เป็นไรกระมัง”

        “ขอโทษ คุณหนูหลัน ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

        หลันเยว่หรูผายมือออก นางลุกขึ้นมายืนด้วยตนเองแล้วพูดเสียงเย็น“ข้าไม่เป็นไร”

        สีหน้านางดูย่ำแย่อยู่บ้าง นางปัดฝุ่นตามร่างกาย จัดอาภรณ์ให้เข้าที่แล้วเดินไปข้างหน้าอีก

        เมื่อผ่านสวนดอกไม้ มีบ่าวรับใช้กำลังใส่ปุ๋ยและมีบ่าวรับใช้กำลังซ่อมหลังคา พลันมีเสียง “เปรี๊ยะ” ดังขึ้นกระเบื้องแผ่นหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า หลันเยว่หรูตกตะลึงถอยหลังหนึ่งก้าวคิดไม่ถึงว่าจะเหยียบถูกรากไม้ เท้าจึงลื่น ร่างของนางหงายผลึ่งไปด้านหลัง ฉั่บบังเอิญเหลือเกิน ก้นของนางนั่งลงไปในในถังปุ๋ย!

        หลันเยว่หรูสติแตกทันที!

        “สมควรตาย ใครเอาถังปุ๋ยมาวางไว้ที่นี่”

        “ขออภัย คุณหนูหลัน ผู้น้อยสมควรตาย...” บ่าวรับใช้รีบออกมาขอขมา

        สาวใช้พูดอย่างร้อนใจ “คุณหนู ท่านยังสบายดีหรือไม่”

        หลันเยว่หรูหน้าแดงก่ำ “รีบประคองข้าขึ้นมา ข้าติดอยู่ในนี้”

        สาวใช้ตกตะลึง รีบเข้าไปดึงร่างนางขึ้นมา ต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาลจึงดึงร่างนางออกมาจากถังปุ๋ยได้

        เมื่อหมุนตัว ด้านหลังก้นของหลันเยว่หรูมีรอยเปียกชุ่มของปุ๋ย

        คนทั้งหมดกลั้นหัวเราะจนหัวหูคอแดงไปหมด ได้แต่หันหน้าไปทางอื่นอยากหัวเราะแต่ไม่กล้าหัวเราะ

        หลันเยว่หรูรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างที่สุด ไฉนนางจึงพบแต่เรื่องโชคร้ายติดๆกันเช่นนี้นะ

        “พวกเจ้าไม่ต้องตามข้ามาแล้ว!”นางตะโกนเสียงดังเมื่อเดินไปข้างหน้าเพียงลำพัง

        ทันใดนั้น เพล้ง—

        กระเบื้องแผ่นหนึ่งตกลงมาบนศีรษะของนาง ทำให้ศีรษะของนางแตกมีเลือดไหล

        “คุณหนูหลัน ท่านมีเลือดไหลแล้ว” สาวใช้ร้องด้วยความตกใจ ปากอ้าตาค้าง

        เคยพบเรื่องเช่นนี้ แต่ไม่เคยพบคนเช่นนางเยี่ยงนี้ ภายในระยะเวลาสั้นๆโชคร้ายติดๆ กันสามหน!

        หกล้ม ติดอยู่ในถัง หัวร้างข้างแตก!

        เป็นความบังเอิญชนิดหนึ่งในหมื่น ล้วนเกิดขึ้นกับนางเพียงคนเดียว โลหิตสดๆไหลออกมาจากศีรษะของหลันเยว่หรู สภาพราวกับสูญเสียบิดาอย่างไรอย่างนั้น