龙束缚
Chapter 11
ผมขับรถมาส่งถังเซียนที่โรงเรียนอนุบาลในเช้าวันรุ่นขึ้นพวกเด็กๆที่ยังขวัญเสียกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่มีใครมาเรียนสักคนมีเพียงเด็กน้อยในอกผมที่ไม่ได้ใอะไร มันแปลกมากจนสังเกตได้
“ถังเซียนจิวซือให้คนมาดูแลลูกเพิ่มกว่าเมื่อก่อน จะไม่มีเื่แบบวันนั้นเกิดขึ้นอีก”ผมย่อตัวลงไปคุยกับลูก ฝ่ามือเรียวยกขึ้นลูบหัวถังเซียนเพื่อปลอบโยน
“เตี่ยจะมารับหนูใช่ไหมคะ”เสียงเล็กเอ่ยถามพลางทำหน้าใสซื่อ ผมจึงยกยิ้มหวานให้ลูกสาวบางๆ
“มาค้า” เมื่อผมเอ่ยจบ ถังเซียนก็วิ่งเข้าโรงเรียนไปผมยืนมองลูกสาวตัวน้อยที่เพิ่งผ่านเื่น่ากลัวมาได้ไม่นาน
“เข้มแข็งจริงๆ” เสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหมุนตัวเตรียมขึ้นรถ แต่สายตาพลันเห็นว่ามีคนท่าทางแปลกๆมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆที่เรียนของถังเซียน
“จงเจิ้ง” คิ้วเรียวพลันขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อเห็นคนที่พึ่งเดินไปขึ้นรถก่อนจะขับออกไป
โกดังเก็บสินค้าตระกูลเผิง
“สินค้าอันนี้จะวางขายในตลาดในอีกไม่ช้าครับ”เสียงหัวหน้าโกดังที่รับหน้าที่ดูแลสินค้าให้จิวซือเอ่ยขึ้นผมเดินตามหลังนายน้อยตระกูลเผิง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆโกดัง
“ยังมีของอีกอย่างที่ยังไม่มาครับแต่น่าจะทันการสั่งซื้อ”
“อื้ม ดูของให้ดีๆฉันไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด” เมื่อเสียงนุ่มเอ่ยจบ หัวหน้าโกดังก็ก้มหัวรับพลางเดินไปตรวจสินค้าต่อ
“หิวไหม” เมื่อไม่มีลูกน้องอยู่ใกล้ๆ จิวซือจึงหันมาถามผมแบบเป็กันเองส่วนผมที่เอาแต่สนใจโกดังของจิวซือก็หันมามองแบบงงๆ
“อ๋อ อื้ม นิดหน่อย”
“ไปหาอะไรกินกันวันนี้ตอนค่ำเราต้องไปที่กาสิโนของตระกูลเสี่ยว” ผมยืนนิ่งเมื่อได้ยินที่จิวซือบอก
“ฉันลืมไปว่านายไม่อยากเห็นหน้าเจียนหลินแต่มันเป็โอกาสดี ที่จะสืบว่าใครเป็คนสั่งพวกนั้นให้ตามเล่นงานนายและถังเซียน”จากที่ยืนนิ่งอยู่ ผมก็พยักหน้ารับเบาๆอย่างจนใจ
่บ่ายกว่าๆ ผมขับรถมาส่งจิวซือที่บ้านเพื่อให้จิวซือมาเตรียมรอไปกาสิโนคืนนี้สวนผมนั้นขับรถมารับถังเซียนตามที่บอกไว้เมื่อเช้า
“อะไรนะครับ ออกไปแล้ว”เสียงใสะโดังลั่นจนผู้ปกครองของเด็กหันมามองด้วยความสนใจก่อนจะหันกลับไปเมื่อเจอสายตาไม่พอใจของผม
“ค่ะ” ครูสาวเอ่ยบอกแค่นั้น แต่มันทำให้ผมหงุดหงิดมาก ทำไมถึงปล่อยเด็กให้ไปกับคนแปลกหน้าง่ายๆ!
“คุณให้ลูกผมไปกับใคร”เสียงใสเอ่ยขึ้นกดต่ำในลำคอ ท่าทางไม่พอใจที่ผมแสดงออกทำให้ครูสาวรู้สึกหวาดกลัวไม่น้อย
“ไป...กับนายน้อยตระกูลเสี่ยว”เธอบอกพร้อมใบหน้าที่หวาดกลัว แต่ผมที่ได้ยินว่าไปกับเจียนหลินจากที่หงุดหงิดพลันร้อนรนจนรีบวิ่งไปที่รถเพื่อไปหาลูกที่บ้านตระกูลเสี่ยว โดยไม่ลืมที่จะโทรบอกจิวซือก่อน
มือเรียวคว้าเอามือถือขึ้นมากดเบอร์ของจิวซือรอสายเพียงไม่นานคนปลายสายก็รับสาย
“จิวซือ ฉันจะไปรับถังเซียนที่ตระกูลเสี่ยวก่อน”
[“อะไรนะ! ...”] ผมไม่รอฟังจิวซือพูดจบ นิ้วเรียวกดวางสายทันทีแล้วขับตรงไปหาเจียนหลินที่บ้านตระกูลเสี่ยว
ตระกูลเสี่ยว
ผมขับรถมาที่บ้านเจียนหลินด้วยความเร็วแบบที่ไม่เคยขับมาก่อนพอมาถึงก็รีบดับเครื่องแล้วลงมาจากรถ พุ่งหน้าเข้าบ้านใหญ่ตระกูลเสี่ยวโดยมีการ์ดของตระกูลเสี่ยวเดินตามไม่ห่าง ทำเหมือนผมจะมาขโมยของที่บ้าน
“ลูกฉันอยู่ไหน” เมื่อเจอเจียนหลินที่นั่งหันหลังให้ ผมก็เอ่ยเสียงแข็งทันทีก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อคนที่หันมาเป็เ้าบ้านตระกูลเสี่ยว เสี่ยวจิ่นหยาง
“ผะ...ผมขอโทษครับ” ผมเอ่ยขอโทษผู้ใหญ่ตรงหน้าทันที ก่อนจะสังเกตเห็นว่ามีอีกคนอยู่ด้วยนั้นคือคนที่ผมเคยพาเขาไปสงโรงพยาบาล
“นายคือ” นิ้วเรียวสวยชี้มาที่ผมด้วยความดีใจ
“เขาคือคนที่ช่วยชีวิตนายไว้”เสียงเข้มเอ่ยตอบ ผมลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบากพลางยกยิ้มแห้งๆให้คนทั้ง2
“วันนี้ถังเซียนสนุกมากเลยครั้งหน้าเราไปเล่นกันอีกนะ” เสียงเล็กที่ดังอยู่ด้านหลังดึงความสนใจของผมให้หันไปมองก็เห็นถังเดินมากับจงเจิ้งด้วยรอยยิ้ม ด้านหลังคนทั้ง2มีเจียนหลินเดินตามพร้อมใบหน้าหม่นหมองถึงจะทำหน้านิ่ง แต่ผมก็รู้ว่าเจียนหลินกำลังซึม ดูจากสายตาที่มองตามแผ่นหลังของถังเซียนไม่ว่างคงโดนเด็กน้อยเมินใสแน่น
“กลับมาแล้วหรอ” เสียงใสของคนที่เป็ลองประมุขของบ้านเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มร่าเริง มองจากสายตาที่มองเจียนหลินคงกำลังขำที่เจียนหลินถูกลูกเมินใส่
“เตี่ย!” เสียงเล็กเอ่ยเรียก พลางวิ่งมากอดขาผมไว้แน่น ผมจึงย่อตัวอุ้มลูกสาวขึ้นมาก่อนจะสบเข้ากับสายตาดุของเจียนหลินที่ยืนมองผมอยู่ก่อน
104K
![ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676557888_64513782.webp)
