พ่อผัว..ยั่ว..ลูกสะใภ้ 25+

เสียงกลอนประตูห้องนอนไม้เก่าสั่นกราวโครมครามพลาดยั่วจิตใจ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของไอ้เปี๊ยกเด็กข้างบ้านที่ย่ำก้าวพ้นใต้ถุนเรือนไม้ขึ้นมาบนชานบ้านสลัวในดึกสงัด ท่ามกลางเสียงหมาวัดเห่าหอนแว่วดังระงมทั่วหมู่บ้านนอกเงียบงัน

"ลุงคร้าม! พี่บี! อยู่ไหมจ๊ะ มีของด่วนกับจดหมายจากพี่โอมาส่งจ้า!" เสียงตะโกนเรียกดังลั่นทำเอาหัวใจของผมเต้นตูมตามระเบิดโครมครามด้วยความตื่นตระหนกตกใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตห้าสิบสองปี

ผมใช้ความรวดเร็วยิ่งกว่าแสง คว้าผ้าขาวม้าผืนสีแดงที่ตกอยู่ข้างหัวเตียงมาพันรอบเอวอย่างรีบร้อน ส่วนบีตัวสั่นปากซีดเป็นกระดาษพยายามรีบกระโจนเอากางเกงในและผ้าถุงตัวเก่ามาดึงรัดปมกระโจมอกปิดบังร่างเปลือยเปล่าเปียกชื้นเหงื่อและคราบรักใสบนหน้าอกอวบอัดที่สั่นไหวรัวเร็ว กลิ่นอายความเสียวซ่านลามกที่พวกเราเพิ่งฟัดกระแทกกันคาฟูกนอนลูกชายยังคงเปียกชื้นคละคลุ้งไปทั่วห้องนอนแคบสลัว

ผมกลั้นใจแสร้งเปิดประตูห้องนอนออกไปทำเป็นเหมือนพึ่งตื่นนอน เดินลากเท้าตรงไปยังประตูลูกบิดหน้าเรือนไม้เก่าที่ไอ้เปี๊ยกยืนรออยู่ท่ามกลางความมืดสลัว

"มีอะไรวะเปี๊ยก... มาตะโกนเรียกเสียงดังป่านนี้ พ่อเพิ่งหลับไปได้ครู่เดียวเอง" ผมทำเสียงเข้มปนดุดันแกล้งขยี้ตาเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกเสียวหลุดปาก

"ขอโทษจ้ะลุงคร้าม พอดีลุงแช่มคนขับรถเมล์สายใต้แกรับฝากของชุดนี้มาจากท่ารถในตัวเมืองน่ะจ้ะ แกบอกว่ามีเพื่อนพี่โอฝากส่งด่วนมาจากกรุงเทพฯ เป็นซองเงินกับจดหมายสำคัญส่งมาจากเมืองนอกนู่นแน่ะลุง ลุงแช่มแกเพิ่งถึงค่ำนี้เลยวานให้ผมรีบขี่มอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟคันเก่าเอามาส่งให้ลุงกับพี่บีทันทีเลยจ้ะ เห็นว่าเป็นเรื่องด่วนสำคัญมาก พี่แช่มแกย้ำว่าพี่โอกำชับให้ส่งถึงมือพี่บีเร็วที่สุดเลยนะลุง พี่โอแกคงคิดถึงพี่บีใจจะขาดแล้วล่ะจ้ะ" ไอ้เปี๊ยกยื่นกล่องกระดาษพัสดุกล่องย่อมที่พันเทปกาวหนาแน่นและซองจดหมายสีน้ำตาลหนาปึ้กส่งมอบให้ผม

"เออๆ โอกับบีเขาคุยกันแล้วล่ะเปี๊ยกเอ๊ย... ขอบใจมึงมาก ขี่รถกลับบ้านดีๆ ล่ะมืดค่ำแล้วทางดินลื่น" ผมรับของมาแล้วรีบปิดประตูลงกลอนไม้ทันที ถอนหายใจเฮือกใหญ่พ่นความโล่งอกออกมาอย่างแรงกล้า สะบัดความกลัวที่นึกว่าไอ้โอโผล่กลับมาบ้านนอกกะทันหัน

ผมเดินกลับเข้ามาในห้องนอน บีนั่งทรุดตัวกอดผ้าห่มผืนบางสั่นเทาอยู่บนฟูกนอนของลูกชาย แววตาหวานหม่นคู่นั้นยังคงเบิกกว้างตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือดเพราะยังไม่หายตกใจกับเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ ผิวกายขาวผ่องของสะใภ้รักเหงื่อผุดพรายเปียกชุ่มซอกคอและหน้าท้องสั่นสะท้าน

ผมเดินเข้าพยุงโอบกอดบีไว้แน่น ซับเหงื่อตามดวงหน้าหวานของสะใภ้รัก บีซบหน้าอกผมร้องไห้สะอึกสะอื้นเบาๆ ด้วยความตระหนกผสมความเสียวร้อนที่เพิ่งเสร็จสมไป

เราสองคนแต่งตัวสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินลงมานั่งล้อมวงกันที่โต๊ะกินข้าวไม้ตัวเก่า ผมจุดไฟตะเกียงน้ำมันก๊าดให้ความสว่างนวลตา หยิบมีดพับใบเล็กมาฝานกรีดเทปกาวแกะกล่องพัสดุด้านในพบซองเงินสดก้อนโตปึกใหญ่จำนวนห้าหมื่นบาทถ้วน ธนบัตรใบละหนึ่งพันสีแดงก่ำส่งกลิ่นน้ำมันพิมพ์เปรียบประหนึ่งกลิ่นอายเงินตราจากเมืองกรุงและซองจดหมายสีน้ำตาลส่งมาจากต่างประเทศของลูกชาย บีหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่านด้วยมือสั่นระริกเสียงหวานเครืออ่านถ้อยคำของสามีที่เขียนส่งมาบนกระดาษสมุดจดบันทึกมีลายมือโย้เย้แสนคุ้นเคยที่เธอลูบปลายนิ้วผ่านน้ำตาซึมด้วยความรู้สึกบางอย่างประดังประเด

'บีจ๋า... โอคิดถึงบีที่สุดเลยนะจ๊ะ หวังว่าบีจะอยู่บ้านนอกกับพ่อคร้ามได้สบายดีนะลูก... โอทำงานหนักที่เมืองนอกร้อนฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย โอทำงานตั้งสิบสองชั่วโมงเหนื่อยล้ามาก แต่โอสู้ทนได้เพื่อเก็บตังค์สร้างอนาคตของเราสองคนนะจ๊ะบี...
วันนี้โอมีทั้งข่าวดีและข่าวร้ายจะบอกบีจ้ะ ข่าวร้ายคือโครงการก่อสร้างใหญ่ที่โอคุมอยู่ที่เมืองนอกเนี่ย เขาขยายสัญญาจ้างงานของโอเพิ่มออกไปอีกหนึ่งปีเต็มๆ เลยจ้ะบี โอคงยังกลับไทยไปหาบีไม่ได้อีกนานเลยจ้ะเมียจ๋า...
แต่ข่าวดีคือบริษัทเขาจ่ายเงินก้อนล่วงหน้าและเงินโบนัสก้อนแรกมาให้โอปึ้กใหญ่เลย โอเลยฝากเพื่อนร่วมงานที่บินกลับไทยช่วยส่งของและซองเงินนี้ส่งต่อไปรษณีย์ด่วนที่สุดมาให้บีนะจ๊ะ... ในซองมีเงินสดก้อนใหญ่กับเอกสารใบมอบอำนาจ โอเขียนจดหมายมอบอำนาจและเอกสารไว้ให้แล้วนะจ๊ะบี ถ้าบีทนอยู่บ้านนอกอันเงียบเหงาป่าชงโชยนี้ไม่ได้ บีสามารถเอาเงินก้อนนี้กลับไปใช้ชีวิตในเมือง เช่าคอนโดในกรุงเทพฯ อยู่รอโอทำงานกลับมาได้ตลอดปีนี้เลยนะจ๊ะ บีจะได้ไม่ต้องลำบากตักน้ำตุ่มใช้เตาถ่านที่นี่ พ่อคร้ามเองก็แก่ชราแล้ว จะได้ไม่ต้องคอยลำบากดูแลบีด้วย... โอฝากเงินก้อนนี้ให้บีซื้อของที่บีชอบใจด้วยนะจ๊ะเมียจ๋า...'

ยามที่อ่านจดหมายของโอจบ บีถือซองจดหมายและเงินสดปึ้กใหญ่สั่นระริกอยู่ในมือ แทนที่จะรู้สึกดีใจ แววตาของสะใภ้รักกลับดูหมองหม่นและว้าเหว่หนาวสั่นยิ่งกว่าเก่า ความเงียบเหงาและชีวิตตัวคนเดียวในคอนโดกว้างขวางช่างเปรียบเทียบไม่ได้เลยกับอารมณ์เสียวซ่านดุดันและอ้อมกอดอุ่นแข็งแกร่งของลุงคร้ามพ่อผัววัยแก่ห้าสิบสองอย่างผมที่เฝ้าปรนเปรอเสพกามกันทุกซอกมุมของบ้านพักหลังนี้

ผมก้าวเข้าประชิดร่างบางของบีที่ยืนสับสนถือซองจดหมายและเงินสั่นระริกอยู่ตรงชานบันไดบ้านไม้เก่า แสงตะเกียงน้ำมันสีเหลืองอ่อนพาดผ่านใบหน้าหวานของเธอ ทำให้เห็นแก้มที่ยังระเรื่อและดวงตาเรียวที่เบิกกว้างด้วยความตกใจปนอาย
มือแกร่งของผมเอื้อมไปโอบรอบเอวกิ่วกิ่ว ดึงร่างเธอเข้ามาซบข้างลำตัวแผงอกเปลือยเปล่าที่ยังชื้นด้วยละอองน้ำจากเมื่อกี้ สูดดมกลิ่นเส้นผมเปียกชื้นหอมกรุ่นของสะใภ้เบาๆ อย่างเอาแต่ใจ นิ้วหนาลูบไล้สะโพกอวบกลมกลึงผ่านผ้าถุงเปียกชื้นบางเบา เร่งเร้าอารมณ์ใคร่ให้พุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

“บี… ลูกจดหมายว่าอย่างไรบ้าง…” ผมกระซิบเสียงต่ำใกล้ใบหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดลำคอขาว มือที่โอบเอวยังไม่ปล่อย กลับบีบเบาๆ แล้วเลื่อนลงไปกุมสะโพกแน่นขึ้นอีกนิด “ตัวสั่นขนาดนี้… กลัวพ่อหรืออยากพ่อกันแน่?”

บีตัวแข็งทื่อในอ้อมกอด ซองจดหมายและเงินในมือสั่นระริก “ค-คุณพ่อ… นี่เงินที่พี่โอให้มาฝาก… แล้วก็จดหมาย…” เสียงเธอสั่นเครือ พยายามเบนหน้าหนีแต่ถูกผมดึงคางกลับมาให้สบตา

นิ้วที่กุมสะโพกเลื่อนเข้าไปใต้ผ้าถุงเปียกชื้น จับเนื้อนุ่มๆ ของสะโพกด้านใน ดึงเธอให้เบียดเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงความแข็งขืนขององคชาตใหญ่ที่ดันผ่านผ้าขาวม้ามาเสียดสีกับท้องน้อยของเธอ บีสะดุ้งตัวโยน ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ

ผมก้มลงจูบที่มุมปากเธอเบาๆ แล้วเลื่อนลงไปที่ลำคอ ดูดและเลียผิวเนียนที่ยังมีกลิ่นสบู่และเหงื่อจางๆ มือที่อยู่ใต้ผ้าถุงเลื่อนไปด้านหน้า นิ้วกลางลูบไล้ร่องรักที่ยังอุ่นและชุ่มชื้นจากเมื่อกี้ในห้อง “ยังเปียกอยู่เลย… พ่อเพิ่งทำให้ลูกเสียวไปไม่นานเองนะ…”

บีพยายามผลักแผงอกผมเบาๆ แต่แรงไม่พอ “คุณพ่อ… อย่า… ตรงนี้… มีคนเดินผ่านได้…” เสียงเธอแผ่วแต่สั่นด้วยความเสียวที่เริ่มกลับมา

ผมไม่สนใจ ดึงร่างเธอถอยหลังเข้าไปในมุมมืดของชานบันไดที่แสงตะเกียงส่องไม่ถึง กดตัวเธอให้พิงเสาไม้เก่า มือทั้งสองข้างเลิกผ้าถุงขึ้นสูง นิ้วสองนิ้วสอดเข้าไปในรูสวาทที่ยังคับและอุ่น ขยับช้าๆ แต่ลึก “เงียบๆ… พ่อจะทำให้ลูกเสียวตรงนี้… แล้วค่อยพาขึ้นไปห้องต่อ…”

นิ้วของผมขยับเร็วขึ้น นิ้วโป้งกดเม็ดเสียววนเป็นวง ขณะที่ปากยังดูดที่คอและไหปลาร้าของเธอ บีตัวสั่นเทา มือที่ถือซองจดหมายและเงินกำแน่นจนกระดาษยับ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ต้องพิงเสาไม้ไว้

“อ๊ะ… อื้มม… คุณพ่อ…” เสียงครางแผ่วหลุดออกมา น้ำหล่อลื่นเริ่มไหลเยิ้มรดนิ้วผมอีกครั้ง

"บีจ๋า... อ่านจดหมายของโอมันแล้วจะทิ้งพ่อกลับกรุงเทพฯ จริงๆ หรือลูก... พ่ออยู่คนเดียวแก่ๆ ที่บ้านนอกคงเหงาคิดถึงร่องรักของบีแทบขาดใจตายแน่ๆ เลยคนสวยของพ่อ อย่าทิ้งพ่อไปเลยนะลูก โอรักษารูรักของบีไม่ได้ดีเท่าพ่อหรอกนะคนสวย โอมันดีแต่ทำงานจนตัวแห้งผอมแห้งแรงน้อยจะตอบสนองบีได้สะใจปานพ่อได้ยังไงจ๊ะ" ผมกระซิบข้างหูพร่าสั่น ลูบไล้มือหนาผ่านสะโพกขาวอวบของเธอใต้ผ้าถุงเปียกชื้น ย้ำเน้นจุดกระสันสะท้านผิวสั่นสะท้านเร่งความอยากกามารมณ์ให้พุ่งระอุเดือดสยิวรัก

บีสะดุ้งเสียวซ่าน ร่องรักเปียกชื้นขมิบตอดรับสัมผัสร้อนของพ่อผัวอย่างพ่ายแพ้ราบคาบ รสสัมผัสเสียวซ่านลึกซึ้งที่เพิ่งทำเสร็จคาฟูกนอนไอ้โอเมื่อคืนตามมาหลอกหลอนกระตุ้นไฟความอยากจนสลัดไม่หลุด เธอรู้ตัวดีว่าขาดท่อนเนื้อแกร่งยาวใหญ่ของพ่อผัวคนนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ยิ่งต้องไปนอนเหงาคนเดียวที่คอนโดกว้างขวางไร้เสาเรือนไม้ค้ำจุนมันยิ่งทรมานเกินกว่าเธอจะทนทานไหว

"ไม่ค่ะคุณพ่อ... บีไม่กลับเมืองกรุงแล้วค่ะ... บีจะอยู่ดูแลคุณพ่อคร้ามที่นี่... บีขาดคุณพ่อไม่ได้แล้วค่ะ คอนโดกว้างแอร์เย็นๆ มันเงียบเหงาเหี่ยวเฉาเกินไป บีต้องการความเสียวร้อนแรงจากคุณพ่อคร้ามที่สุดค่ะ" บีกระซิบตอบเสียงหวานฉ่ำหันมาโอบกอดซบแผงอกผมแน่นหนา ยอมลนลานทิ้งความรู้สึกผิดมาเป็นชู้รักซ่อนความใคร่คาเรือนไม้กับผมอย่างเต็มใจสยบยอมให้แก่นกายยักษ์ใหญ่เก้านิ้วดำมะเมี่ยม

ในวันรุ่งขึ้น บีทรุดกายนั่งลงเขียนจดหมายตอบกลับไอ้โอเพื่อส่งทางตู้ไปรษณีย์สีแดงตรงปากทางตลาดหมู่บ้านนอก บีนั่งลงจับปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินเขียนข้อความปั้นคำโกหกพกลมปดสามีบนโต๊ะเขียนหนังสือไม้เก่าของไอ้โอที่เป็นโต๊ะตั้งแต่สมัยเรียน โต๊ะนี้ยังมีฝุ่นละอองเกาะจับบางๆ และมีกรอบรูปถ่ายเก่าคร่ำคร่าของโอสมัยเรียนปวช. ที่กำลังส่งรอยยิ้มจางๆ ตั้งอยู่ด้วย บีรู้สึกมือไม้อ่อนสั่นเมื่อเขียนคำว่า 'รักและคิดถึงโอเสมอ' แต่เพื่อที่จะได้อยู่ปรนเปรอกามารมณ์กับลุงคร้ามต่อที่นี่ เธอจึงกลั้นใจเขียนลงไปจนเสร็จสิ้น

"ถึงโอ... บีได้รับเงินสดห้าหมื่นบาทและจดหมายเรียบร้อยแล้วนะคะ บีอยู่ที่นี่มีความสุขสบายดีค่ะ คุณพ่อคร้ามแกใจดีและคอยดูแลบีเป็นอย่างดีมากเลยค่ะ โอไม่ต้องเป็นห่วงบีนะคะ บีเลือกจะอยู่เฝ้าบ้านดูแลคุณพ่อและช่วยพ่อทำสวนประหยัดตังค์ดาวน์บ้านดีกว่าค่ะ..." บีเขียนจดหมายปดมดเท็จสามีด้วยลายมืองดงามเรียบร้อยชวนน่าเอ็นดู

ผมเดินก้าวเท้าเคียงคู่ประคองไหล่บางของบีพากันเดินลัดเลาะเลี้ยวไปส่งจดหมายที่ตู้ไปรษณีย์เหล็กสีแดงทรงกระบอกเก่าๆ หน้าปากซอยตลาดสดหมู่บ้านนอกเพื่อหย่อนส่งผ่านไปรษณีย์ไทย ยายแช่มแม่ค้าร้านขายของชำชำเลืองสายตาจ้องมองบีด้วยความแปลกประหลาดสงสัยในความขาวผ่องงดงามสะดุดตาของสะใภ้ชาวกรุง บีได้แต่ปั้นหน้าก้มต่ำเดินเลี่ยงกลับบ้านไม้ด้วยหัวใจระทึกกลัวโดนแฉในความสัมพันธ์ชู้สาว

ทว่ายามบ่ายถัดมา ขณะที่ผมกำลังช่วยบีตากผ้าอยู่หน้าบ้านไม้กว้าง แสงแดดสลัวส่องพาดกิ่งไม้ จู่ๆ เสียงฝีเท้าย่ำย่ำแผ่วหนักหน่วงของกลุ่มคนก็ดังใกล้เข้ามาในรั้วบ้าน พร้อมเงาร่างของผู้ใหญ่บ้านและพวกชาวบ้านชายฉกรรจ์สี่ห้าคนเดินตรงเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดสายตากวาดมองสำรวจบ้าน... ชวนให้ใจร่วงระทึกขวัญตื่นกลัวว่าจะมีเรื่องจับผิดลามกของพวกเราสองคนพังพินาศคาบ้านนอกเล่าลือทุ่งลนลานสั่นสะกดดิ่งลึกคาตากลัวความแตกแย่แน่ๆ!...

---