ตอนที่ 5
“อือดี เธอคงรู้สถานะของตัวเองที่มาที่นี่ดีแล้วใช่ไหม” คิมหันต์เริ่มเข้าเื่ พูดถึงข้อตกลงเงื่อนไขของเธอกับเขาที่แลกกับเงินสิบล้านบาท
“ค่ะลินรู้” น้ำเสียงแ่เบากับท่าทางเจียมตัวของเธอแถมเธอยังนั่งก้มหน้าไม่ยอมมองหน้าเขาอีกด้วยทำให้คิมหันต์ยกแขนขึ้นมากอดอกของตัวเองเอาไว้ แล้วเริ่มพูดต่อ...
“แล้วรู้ไหมว่าผมอยากได้เธอมาทำไม” มุจลินท์ส่ายหน้าเบาๆเธอไม่รู้ แล้วก็ไม่มีใครรู้เื่นี้ด้วยเพราะเื่นี้มันเป็ความลับแล้วเขาเองก็ยังไม่ได้บอกเื่นี้กับใคร ว่าเงินสิบล้านที่แลกกับตัวของเธอมานั้นเขาจะเอาเธอไปทำอะไร
“ผมจะให้เธอมาเป็แม่ให้กับลูกของผม” มุจลินท์เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา...เป็แม่เหรอ เขาหมายความว่ายังไงกันแน่ แล้วเมียเขาล่ะไม่มีเหรอ
“ลูกของผม้าแม่ แกไม่มีแม่” แล้วแม่ของแกไปไหน...นี่คือคำถามที่อยู่ในหัวของมุจลินท์ตอนนี้ แต่เธอไม่กล้าถามเขาหรอก
“คุณจะให้ลินไปเลี้ยงเด็กเหรอคะ” มุจลินท์เลือกที่จะถามในสิ่งที่เธอจะต้องทำเท่านั้น
“แล้วทำได้ไหมล่ะ” คำถามของเขาทำให้มุจลินท์รู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างบอกไม่รู้แต่แค่เลี้ยงเด็กกับเงินสิบล้านนี่นะ ทำไมมันถึงได้ง่ายขนาดนี้
“ได้ค่ะ” มุจลินท์คลี่ยิ้มบางๆออกมาทันทีเด็กเหรอเธอเลี้ยงได้สบายมาก ขนาดผู้ใหญ่สองคนเธอยังดูแลมาแล้วเลยแล้วแค่เด็กตัวเล็กๆ ทำไมเธอจะทำไม่ได้
“เธอมีหน้าที่ดูแลในฐานะแม่ เพราะแกมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่แล้วหนึ่งคน”มุจลินท์ทำหน้าเข้าใจตอนนี้สิ่งที่เธอกลัวตลอดการเดินทางมาที่นี่ตอนนี้มันเบาขึ้นเยอะเลย
“ยังไม่หมดแค่นี้” มุจลินท์หุบยิ้มทันทีที่ได้ยินอีกประโยคที่เขากำลังจะพูดต่อไปนี้ในใจก็นึกหวั่นๆอยู่ไม่น้อย
“ต่อไปนี้เธอคือคนของผมไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวของเธออีกเด็ดขาดตลอดชีวิต”เพราะเขาได้ซื้อเธอ ไม่สิซื้อพี่สาวของเธอในราคาสิบล้านแต่เธอขอมาแทนเอง และก็หวังว่าเขาจะไม่มีวันรู้เื่นี้
“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับคำ เธอเข้าใจดีเงินตั้งสิบล้านมันก็คงต้องสมน้ำสมเนื้อ แต่ทำไมเขาถึงไม่หาผู้หญิงสักคนด้วยตัวเองหน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร หรือว่าไม่มีใครชอบเขาเพราะเขาเป็คนไม่ดี...แต่ชีวิตของเธออยู่กับคนไม่ดีมาจนชินแล้วจะมาเจอเขาอีกสักคนหนึ่งก็คงไม่เป็ไรหรอกมั้ง...ฟ้าคงสั่งมาให้ชะตาชีวิตของเธอเป็แบบนี้ั้แ่วันที่พ่อกับแม่ของเธอไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว
“แล้วเธอจะต้องเข้าไปอยู่ในบ้านของผม ในฐานะเมียของผม” ห๊ะ! ในฐานะเมีย! มุจลินท์รู้สึกใดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างอย่างเห็นได้ชัดกับคำว่าเมียที่เขาพูดขึ้นมาจากนั้นเธอก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่า ก็เขาให้เธอไปเป็แม่ให้กับลูกของเขานี่นาเธอก็ต้องอยู่ในสถานะเมียมันก็ถูกแล้ว เขาคงจะไม่ได้ให้เธอไปเป็เมียจริงๆหรอกแล้วเขาก็พูดต่อโดยที่ไม่ได้สนใจกับท่าทีของมุจลินท์เลย
“ถ้าคุณแม่ของผมถามว่าคุณเป็ใคร บอกท่านไปว่าเธอตัวคนเดียวไม่มีพ่อไม่มีแม่ บังเอิญมาเจอกับผมแค่นี้เข้าใจไหมอ่อแล้วห้ามเล่าอะไรเกี่ยวกับตัวของเธอให้ท่านฟังเด็ดขาดโดยเฉพาะเื่เงินจำนวนสิบล้านที่ผมซื้อตัวเธอมา เข้าใจไหม” เื่นี้ใครจะรู้ก็ได้เขาไม่เคยแคร์แต่ขออย่างเดียวคุณแม่ของเขาห้ามรู้เื่นี้เด็ดขาด
“เข้าใจค่ะ” ที่จริงสิ่งที่เขาให้เธอพูดมันคือตัวตนจริงๆของเธอ ถ้ายกเว้นคุณลุงของเธอไปสักคนหนึ่ง เธอก็ไม่มีใครแล้วจริงๆ
“ดี เข้าใจง่ายดีนี่ถ้างั้นก็กลับบ้านกันป่านนี้อันดาคงคิดถึงผมแย่แล้วมั้ง” เมื่อพูดถึงอันดาหนูน้อยที่รอคุณพ่ออยู่ที่บ้านคิมหันต์ก็อดที่จะอมยิ้มขึ้นมาไม่ได้แล้วเขาก็ทำท่าลุกออกจากเก้าอี้ที่นั่งทำงานอยู่
“ลูกของคุณชื่ออันดาเหรอคะ” อยู่ๆมุจลินท์ก็ถามคำถามนี้ขึ้นทำให้คิมหันต์ต้องหันไปมองหน้าเธอแบบจ้องๆ
“อือ มีอะไร”
“ชื่อน่ารักจังเลยนะคะ” จากนั้นคิมหันต์ก็เดินนำมุจลินท์ออกจากออฟฟิศที่เป็สถานที่ทำงานของเขาส่วนมุจลินท์เธอก็เดินตามหลังเขาออกมาติดๆ ขึ้นรถกลับบ้านโดยมีลูกน้องคอยขับรถไปรับไปส่งให้เหมือนทุกๆวัน
“ถึงบ้านแล้ว...อย่าลืมเื่ที่เราตกลงกันไว้ล่ะถ้าเธอทำเื่นี้พัง โทษของเธอคือตาย” น้ำเสียงเข้มออกจะดุนิดๆทำให้มุจลินท์หน้าซีดลงทันทีจากนั้นลูกน้องของคิมหันต์ก็เดินลงมาเปิดประตูรถให้เ้านาย
“คุณแม่ของคุณท่านดุไหมคะ” เธอกลัวสายตาของทุกคนที่มองมาที่เธออยู่ๆเธอก็เข้ามาอยู่ในบ้านของเขา แล้วผู้ใหญ่จะมองเธอเป็คนแบบไหนกันนะมุจลินท์อดที่จะไม่คิดถึงเื่นี้ไม่ได้เพราะขนาดบ้านที่เธอเคยอยู่เธอมีศักดิ์เป็หลานแท้ๆ บ้านนั้นยังไม่ต้อนรับเธอเลยแล้วนับประสาอะไรกับคนอื่น อีกอย่างเธอก็คือคนอื่นสำหรับบ้านหลังนี้ด้วย
“ท่านใจดีกับทุกคนนั่นแหละแต่ยกเว้นผม ไปเข้าบ้านได้แล้ว” ทำไมคำตอบของเขาถึงได้ฟังดูแปลกๆ แล้วตกลงท่านใจดีหรือเปล่าแล้วถ้าท่านใจร้ายแบบคุณป้าสะใภ้ของเธอล่ะ
“มึงสองคนเอากระเป๋าของเธอไปเก็บไว้ที่ห้องกู แล้วพวกมึงก็กลับไปพักกันได้”ก่อนที่คิมหันต์จะเดินเข้าบ้านเขาไม่ลืมที่จะหันไปสั่งลูกน้องให้เอากระเป๋าของเธอไปเก็บไว้ที่ห้องของเขาแล้วเขาก็เลือกที่จะให้เธอเข้าไปอยู่กับเขาที่ห้องเดียวกันเพราะกลัวว่าคุณแม่จะสงสัย
แต่มุจลินท์กลับรู้สึกหวั่นๆใจ...นี่ตกลงเธอจะต้องอยู่กับเขาในฐานะเมียจริงๆเหรอเธอต้องนอนห้องเดียวกับเขาจริงๆใช่ไหมแต่เงินสิบล้านมันค้ำคอของเธออยู่ทำให้เธอไม่กล้าที่จะถามอะไรกับเขาทั้งนั้นเขาให้เธอทำอะไร อยู่ตรงไหน นอนกับใคร เธอก็คงต้องทำตามที่เขา้านั่นแหละ
“ครับลูกพี่” ลูกน้องรับคำ คิมหันต์จึงเดินนำมุจลินท์เข้าบ้านเธอก็เดินตามเขาเข้าบ้านไปด้วยความตื่นเต้นปนกลัวๆ ที่บ้านหลังใหม่ สถานที่ใหม่ๆแล้วก็คนใหม่ๆ บ้านของเขานั้นเป็บ้านไม้สักหลังใหญ่สองชั้น ติดไฟสว่างรอบบ้าน
31K
