เลย์ลา:Loving Moon

เหมือนเธอกำลังบอกทั้งเขาและตัวเองว่า ถึงเหงาหรือเดียวดายก็ไม่เป็นไรตอนนั้นเป็นเวลาหลังเลิกเรียนพอดีหลังบอกลาฟองจันทร์ โอปอลก็เดินไปโรงพยาบาลและขอพบไลลาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้แวะที่ห้อง 1211 แต่ตรงไปยังแผนกพิเศษ แม้จะมาเร็วแต่พอเขาเดินไปใกล้ เครื่องสแกนบัตรก็ขึ้นเป็นสีเขียวทันทีโอปอลกำลังจะกดรหัสก็ชะงัก คำพูดของอัศวินเมื่อเช้าย้อนกลับเข้ามาในหัว“เรียงเลขทั้งหมดได้เป็นประโยคว่า ชิ-นิ-ทะ-คุ-นะ-อิ แปลว่า ฉันไม่อยากตาย”“...คิดมาก” เขากดรหัสแล้วเดินเข้าไปวันนี้ในห้องขังของไลลาเต็มไปด้วยก้อนเมฆตั้งแต่เพดานจรดพื้น ศาลาของเธอล้อมด้วยทุ่งดอกไม้เล็กๆ ราวกับเป็นเกาะลอยฟ้า“ว่าแล้วว่าต้องแวะมา” เธอนั่งแกว่งขารออยู่ในศาลากรงนก วันนี้มันถูกตกแต่งด้วยผ้าปักหลากสีชวนให้นึกถึงประเทศบนเขาอย่างทิเบตหรือภูฏาน“ฉันเหลือเวลามาเจอเธออีกแค่สามวัน”“อื้อ เรื่องนั้นรู้แล้วล่ะ หลังจากนั้นฉันคงต้องอยู่คนเดียวไปชั่วชีวิตในห้องขังใหม่ แต่มันคงไม่แย่เสียทีเดียว...”ยิ่งคุย โอปอลยิ่งแน่ใจว่าไลลาเป็นคน...คนที่โดนขังในเกมอย่างนั้นรึ? เคยได้ยินแต่คนโดนขังในเกมออนไลน์ เพิ่งจะเคยเจอคนโดนขังในเกมจีบสาว นึกแล้วขำไม่ออก“ไหนๆ เหลือเวลาน้อยก็คุยกันดีกว่า นั่งสิ ชอบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันให้รึเปล่า?” ไลลาฉีกยิ้ม“ที่ส่งฉันไปเจอฟองจันทร์”“นั่นแหละ”“ก็ดี”“ตอบแค่นั้นเอง? นายไม่ตื่นเต้นกับการเจอสาวน้อยน่ารักเลยเหรอ? ขนาดฉากที่ล้มคร่อมเลย์ลา...ออ จริงสิ ตอนนั้นหน้านายเป็นสีชมพู”“...”“ขอโทษนะ ทะ ทำให้โกรธเหรอ?” ไลลาห่อตัว โอปอลส่ายหัว“เธอคอยตามดูฉันทุกครั้งที่เข้าเกม”“อื้อ เพราะนายพิเศษ”“เงื่อนไขที่เธอพูดคราวที่แล้วคืออะไร?” เด็กหนุ่มถามรุก “ทำไมคราวที่แล้วต้องบังคับฉันออกจากเกม?”“ฉันพูดไม่ได้”“...”“ฉันพูดไม่ได้จริงๆ สายตานายทำให้ฉันกลัวนะ...”โอปอลหลับตาสงบสติ“ไลลา เธอ... อยากตายไหม?”ความเงียบโรยตัว อึดใจต่อมาไลลาก็คลี่ยิ้ม“ไม่รู้สินะ”“เหรอ”“ความจริงตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนตายไปแล้วด้วยซ้ำ อยู่ก็เท่ากับไม่อยู่ ทรมานเท่าไหร่ก็เหมือนไร้ตัวตน ที่นายพูดเมื่อวานจี้ใจดำมากเลย... นายพูดถูก การเฝ้าดูคนอื่นไปวันๆ แบบนี้ไม่ใช่การใช้ชีวิตหรอก แต่ฉันตายไม่ได้ ไม่ใช่ว่ามีเรื่องที่ต้องทำให้สำเร็จ แต่ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ตาย”“...”“คงแปลกสินะ แต่ไม่ว่าฉันอยากตายหรืออยากอยู่ก็ไม่สำคัญ เพราะทางเลือกเดียวของฉันคือการอยู่ต่อ อยู่กับความเจ็บปวดไปเรื่อยๆ ไร้ที่สิ้นสุด”“...เธอน่ะ... ไม่มีเรื่องที่อยากทำเลยเหรอ?”“มีแต่เรื่องที่เคยอยากทำ”“...”“ฉันเคยอยากเป็นศิลปินขึ้นไปประกวดร้องเพลงบนเวทีใหญ่ระดับชาติ ฉันนึกภาพตัวเองร้องเพลงบนเวทีใหญ่ในหัว วางแผนไว้ด้วยซ้ำว่าแต่ละรอบของการประกวดจะร้องเพลงไหนดี แต่สุดท้าย... มันก็แค่จินตนาการของฉันคนเดียว นายล่ะ?”“...ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ”“โตขึ้นไม่รู้เลยเหรอว่าอยากเป็นอะไร?”โอปอลส่ายหน้า“ไม่รู้ อย่างฉันคงเป็นอะไรไม่ได้”“ตำรวจ ทหาร สายลับ มือสังหาร!”“...” มือสังหาร? หน้าเขาเหมือนมือสังหารรึไง?“ขอโทษนะ พอมองหน้านายแล้วนึกภาพอาชีพพวกนี้ขึ้นมา”โอปอลคิดว่าควรเลิกพูดเรื่องนี้ไม่อย่างนั้นอาจจะมีรายชื่ออาชีพอื่นเพิ่มมาอีก“แล้วเธอไม่คิดจะร้องเพลงแล้วเหรอ?”“ฉันร้องให้นายฟังก็ได้ กรณีพิเศษ”“เอาสิ”ไลลายิ้มแป้น เธอกดแท็บเล็ต ภายนอกศาลาก็เปลี่ยนจากกลางวันเป็นกลางคืน ผ้าที่คลุมอยู่หายไป มองขึ้นไปเห็นทางช้างเผือกอยู่เบื้องบนโอปอลไม่เคยเห็นทางช้างเผือกเต็มตามาก่อน เขาเผลอจ้องดวงดาวนับล้านที่ส่องแสงรวมกัน ดาวตกสว่างวูบและหายไปรอบศาลาคือผิวน้ำสีดำเรียบเหมือนกระจก สะท้อนแสงดาวเบื้องบนจนเหมือนมีทางช้างเผือกอีกเส้นบนผืนโลกใบหน้าไลลาส่องด้วยแสงสลัวจากฟ้ายามค่ำ เหล็กดัดของกรงนกเป็นสีดำสนิท หน้าจอแสดงชีพจรแสดงให้เห็นหัวใจที่เต้นรัวเร็วเด็กสาวใบหน้าซีดเซียวแกว่งขา สุดท้ายก็ลุกขึ้น เท้าขาวจมลงในทรายละเอียดขาวปลอดโอปอลรู้สึกเหมือนตัวเองก้าวล้ำเข้ามาในดินแดนหวงห้ามอะไรสักอย่าง เขานั่งลง เผลอจ้องใบหน้าที่เหมือนเรืองแสงจางๆ ของเธอไลลาอ้าปาก และเสียงร้องของเธอก็ดังขึ้นพร้อมเสียงเปียโนและกีตาร์ดังคลอเบาๆ “คืนนี้ บนสรวงสวรรค์หนาวเล็กน้อยความรักเลือนรางฉันค้นหาตัวเองแบบใหม่ๆ และจะผ่านมันไปตอนนี้ยังไม่เป็นไร" เสียงร้องของไลลานุ่มนวลเหมือนผ้าห่มที่มอบความอบอุ่นให้ยามหนาว เพลงของเธอเหมือนเหมือนกองไฟที่ก่อในคืนที่เดียวดาย... “เธอรู้สึกไหม? เธอรู้สึกถึงน้ำตาที่ไม่ยอมเหือดแห้งของฉันไหม?เธอรู้สึกไหม? เธอรู้สึกถึงน้ำตาของเด็กสาวที่เปลี่ยวเหงาที่สุดของฉันไหม?)เด็กสาวผู้โดดเดี่ยว” รู้ตัวอีกที ที่หางตาของโอปอลก็มีหยดน้ำตาเกาะอยู่ในโลกของเกม หากสมองสั่งให้น้ำตาไหล น้ำตาก็จะไหลมันซ่อนไม่ได้ ห้ามไม่ได้เขารู้สึกถึงน้ำตาของเธอ และน้ำตาของตัวเองด้วยทั้งที่คิดว่าตัวเองไม่รู้จักความเหงา... “เก็บมันไว้ใกล้หัวใจ และมันจะไม่หายไปเก็บมันไว้ใกล้หัวใจ และเธอจะแข็งแกร่งขึ้น”[1] -----------[1] The Loneliest Girl – Carole & Tuesday (Celeina Ann & Nai Br.XX)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

11 ไลลา: THE LONELIEST GIRL

นิยายแนะนำ

เลย์ลา:Loving Moon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

11 ไลลา: THE LONELIEST GIRL

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้