แม้ว่าเศษขยะกระจุกกระจิกพวกนั้นจะแฝงไปด้วยโอกาสในการทำกำไรมหาศาล ทว่าฟรานซ์ก็ไม่ได้คิดจะควักกระเป๋าตังค์ตัวเองรับซื้อของเ่าั้เอาไว้โดยตรง—เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ท่านลอร์ดผู้ทรงเกียรติสมควรทำเลยสักนิด
ฟรานซ์้าจะจัดการระบายขยะรีไซเคิลพวกนี้ออกไป และในขณะเดียวกัน เขาก็อยากจะเอาเสบียงอาหาร ส่วนเกิน แร่เหล็ก ถ่านหิน และหินก้อนที่ล้นคลังไปเปลี่ยนเป็เงินตรากลับคืนมาด้วย
แต่ปัญหาคือ ฟรานซ์ไม่อยากลงมือทำมันด้วยตัวเองน่ะสิ! โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการต้องมานั่งจำแนกไอ้ของชำสารพัดนึกร้อยแปดพันเก้า การต้องมานั่งตีราคา ประเมินมูลค่า คัดแยกหมวดหมู่ และบริหารสต็อกสินค้าพวกนี้ด้วยตัวเอง มันช่างเป็เื่ที่น่าปวดหัวและวุ่นวายสิ้นดี
ในเมื่ออยากทำระบบให้รันไปข้างหน้า แต่เกลียดความยุ่งยาก... สิ่งที่จำเป็ที่สุดในตอนนี้ก็คือ "เอ็นพีซีสายอาชีพตรง" ยังไงล่ะ!
‘พ่อค้าของชำ’!
ใช่แล้ว! พ่อค้าของชำสารพัดประโยชน์คือตัวแปรสำคัญที่หมู่บ้านมันฝรั่งขาดไม่ได้ในเวลานี้ โดยฟรานซ์ได้วางแผนความ้าหลัก ๆ ไว้ 3 ข้อด้วยกัน:
ข้อแรก: ต้องรับผิดชอบหน้าที่ในการรับซื้อเสบียงอาหาร แร่ธาตุ และขยะเบ็ดเตล็ดที่พวกผู้เล่นหอบกลับมา พร้อมทั้งทำการคัดแยกและจัดระบบระเบียบในคลังให้เรียบร้อย
ข้อที่สอง: ต้องเตรียมจัดส่งสินค้าและทรัพยากรส่วนเกินเพื่อส่งออกไปขายให้แก่พ่อค้าคนกลางหรือคนนอกหมู่บ้าน เพื่อที่ฟรานซ์จะได้ไม่ต้องลงมานั่งนับสต็อกเอง
ข้อที่สาม: ต้องเปิดหน้าร้านค้าปลีกเพื่อจำหน่ายสินค้าอุปโภคบริโภคที่พวกผู้เล่นกำลัง้าอย่างเร่งด่วน
ในฐานะเอ็นพีซีที่จัดสรรโดยระบบกล่องเวทมนตร์ พ่อค้าของชำจะขีดความสามารถด้านพละกำลังและความจำในระดับอัจฉริยะ ทำให้เขาสามารถรับมือกับข้าวของหน้าตาประหลาดล้ำโลกที่พวกผู้เล่นสรรหาคัดท้ายกลับมาได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง
ศักยภาพการบริหารจัดการสินค้าที่แข็งแกร่งขนาดนี้แหละ ถึงจะสมกับเป็ยอดพ่อค้าชำ!
ทว่า... ความสามารถที่สูงลิบลิ่วราวกับติดปีกบิน ย่อมต้องแลกมาด้วยค่าบำรุงรักษาที่แพงหูฉี่จนน่าใจหาย!
40 กรัม!
ค่าจ้างและบำรุงรักษาของพ่อค้าของชำต่อสัปดาห์ พุ่งสูงเท่ากับสถาปนิกหรือวิศวกรโยธามือฉกาจอย่าง บิลล์ ดิง แบบเป๊ะ ๆ !
แต่อย่างไรก็ตาม พ่อค้าชำคือเอ็นพีซีที่หมู่บ้านกำลัง้าอย่างถึงที่สุดในวินาทีนี้ และมันเป็วิธีเดียวที่จะช่วยลดภาระงานบนบ่าของฟรานซ์ให้เบาลงได้ ขืนให้ท่านลอร์ดอย่างเขาต้องลงมาควบตำแหน่งพาร์ทไทม์เป็คนขายของชำหน้าเคาน์เตอร์อีก มีหวังเหนื่อยตายก่อนจะได้กู้โลกแน่ ๆ
ด้วยเหตุนี้ ฟรานซ์จึงรู้ดีว่าตนเองกำลังจะต้องควักเนื้อจนเืซิบเพื่อจ่ายเงินก้อนโตอีกครั้ง
ฟรานซ์เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาด้วยดวงตาที่คลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอาลัยอาวรณ์ผงมิธริล ก่อนจะกดปุ่มอัญเชิญพ่อค้าของชำทันที!
สิ้นเสียงสั่งการของระบบ ชายผู้มีท่าทางเป็พ่อค้าจอมกะล่อนพกความเฉลียวฉลาดมาเต็มกระเป๋า พร้อมกับหนวดจิ๋มทรงเสน่ห์เหนือนริมฝีปากก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของเขา
"ข้า ‘เกอร์ส’ พ่อค้าของชำ ยินดีที่ได้รับความไว้วางใจและถูกอัญเชิญมาเพื่อรับใช้ท่านลอร์ดฟรานซ์ ถือเป็เกียรติอันสูงสุดในชีวิตของข้าเลยขอรับ"
ฟรานซ์เหลือบมองยอดคงเหลือของผงมิธริลในระบบด้วยความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ขั้วหัวใจ ก่อนจะพยักหน้ารับและเอ่ยว่า "ดีมาก พ่อค้าของชำที่เก่งกาจมีความหมายต่อข้ามาก"
"อันดับแรก นายช่วยไปเช็กสต็อกกองขยะ... อะแฮ่ม กองของชำที่สุมอยู่ตรงนั้นก่อน แล้วช่วยประเมินมูลค่าคร่าว ๆ ออกมาให้ข้าที" "ส่วนเื่หน้าร้าน เดี๋ยวข้าจะจัดหาร้านค้าชำสุดอลังการไว้ให้"
ฟรานซ์สั่งให้เกอร์สเริ่มลงมือรันงานในทันที ส่วนตัวเขาเองก็ปลีกตัวเดินไปหา บิลล์ ดิง ผู้ช่วยสถาปนิกและวิศวกรโยธามือฉกาจประจำหมู่บ้าน
ฟรานซ์เดินเข้าไปหาบิลล์ ดิง ที่กำลังลงมือกวนกาวประสานสิ่งปลูกสร้างด้วยตัวเอง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "บิลล์ ดิง มีงานใหม่สเกลใหญ่เข้ามาแล้ว... ข้า้าสร้างร้านค้าปลีกของชำ"
"แต่บอกไว้ก่อนนะว่า รอบนี้ข้ามีข้อกำหนดสำหรับร้านค้าชำที่ค่อนข้างสูงเลยทีเดียว"
"ร้านค้าชำแห่งนี้จะต้องเป็สิ่งปลูกสร้างขนาดสองชั้น ชั้นแรกต้องโอ่โถงกว้างขวางพอที่จะกักตุนสินค้าจำนวนมหาศาลได้ นอกจากนี้ นอกจากพื้นที่สวนหลังบ้านแล้ว ตัวร้านจะต้องมีห้องคลังสินค้าใต้ดินขนาดใหญ่เพิ่มขึ้นมาด้วย"
"บ้านสองชั้น มีลานบ้านขนาดเล็ก และมีห้องใต้ดิน... เ้าคิดว่ามีปัญหาตรงไหนไหม?"
บิลล์ ดิง ยืดอกตอบกลับด้วยความมั่นใจ: "ท่านลอร์ดโปรดวางใจ! ถึงแม้ข้าจะเป็ถึงผู้ช่วยสถาปนิกและวิศวกรโยธามือฉกาจ แต่ไอ้สิ่งปลูกสร้างสองชั้นระดับนี้ถือเป็เื่ขี้ผงและปอกกล้วยเข้าปากมากขอรับ!"
หลังจากเคลียร์งานและสั่งการกับบิลล์ ดิง เสร็จเรียบร้อย ฟรานซ์ก็หันหลังกลับไปมองคฤหาสน์ท่านลอร์ดของตัวเองที่ตั้งเด่นเป็สง่าอยู่บนเนินหินเตี้ย ๆ
"ร้านค้าชำสองชั้น มีลานบ้าน และห้องใต้ดิน..." ฟรานซ์พึมพำกับตัวเอง "พอไอ้ร้านค้าชำสองชั้นหลังใหม่นี้สร้างเสร็จ คฤหาสน์ท่านลอร์ดของข้าก็คงกลายเป็แค่บ้านน้องชายคนเล็กไปเลยกระมัง?"
ในระหว่างที่ฟรานซ์กำลังเตรียมการอยู่นั้น ฝั่งพวกผู้เล่นที่รู้ข่าวต่างก็พากันแตกตื่นจนเข้าขั้นคลั่งไคล้!
"เฮ้ยพวกนาย! ในที่สุดเกมก็อัปเดตเอ็นพีซีพ่อค้าของชำมาแล้วว่ะ!"
"เช็ดเข้! งั้นไอ้พวกขยะที่ฉันเคยเอาไปฝากสต็อกไว้กับพี่ฟรานซ์ ก็เอามาเปิดบิลขายให้พ่อค้าคนใหม่ได้แล้วดิ?"
"แล้วร้านค้าชำมันขายอะไรมั่งอะ? ฉันอยากได้เสื้อกันฝนกันน้ำ, กระบอกน้ำเดินป่า, ไฟแอลอีดีแจ๋ว ๆ แล้วก็ไม้เท้าเดินป่าแบบสองหัวโช๊คอัพ ของพวกนี้ในร้านจะมีขายไหมนะ?"
"โธ่ไอ้ทิด มโนไปไกลละ นาย้าเยอะสิ่งขนาดนั้น พ่อค้าในยุคกลางที่ไหนจะไปเสกมาให้แกได้ฟะ!"
"อย่ามัวแต่พร่ามัวกันอยู่เลย รีบวิ่งไปหาท่านลอร์ดด่วน! ไปทวงกองขยะที่ฉันสะสมมาแรมปีคืนมา แล้วเอาไปเปลี่ยนเป็เงินดีนาร์มาสอยดาบดีกว่าเว้ย!"
กลุ่มผู้เล่นจำนวนมหาศาลต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามาหาฟรานซ์ ส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจแย่งกันขอเบิกไอเทมที่ฝากไว้ เพื่อจะนำไปขายต่อให้กับพ่อค้าของชำคนใหม่ทันที
ฟรานซ์เห็นดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาทำเพียงแค่เดินนำเหล่าผู้เล่นตรงไปยังหน้าประตูคลังสินค้าใต้ดิน แล้วผายมือ... ส่งมอบหน้าที่การเจรจาซื้อขายนี้ให้กับเกอร์ส พ่อค้าของชำโดยตรง
เมื่อเห็นฝูงผู้เล่นแห่กันเข้ามาดั่งมดตอมของหวาน เกอร์สก็สวมิญญาพ่อค้ามือทอง ลงมือรันงานทันทีอย่างคล่องแคล่ว ว่องไว และไม่มีข้อผิดพลาดในตัวเลขเลยแม้แต่เหรียญเดียว!
"ยินดีต้อนรับครับเหล่าผู้กล้าและนักผจญภัยผู้ทรงเกียรติทุกท่าน! ข้าเกอร์ส พ่อค้าชำคนใหม่แห่งหมู่บ้านมันฝรั่ง ยินดีพร้อมรับใช้ทุกท่านขอรับ!"
"โอ้... ท่านผู้กล้า สร้อยคอกระดูกฟันก็อบลินที่ท่านหิ้วกลับมาเนี่ย งานฝีมือมันก็ดูดิบและประณีตดีอยู่หรอกนะครับ แต่ขออภัยด้วยจริง ๆ ่นี้ตลาดยังไม่้า ข้าคงยังรับซื้อไว้ไม่ได้ในเวลานี้ขอรับ"
"แต่สำหรับหมวกฟางนักเดินทางใบนี้... ข้ายินดีควักกระเป๋าจ่ายให้ในราคา 3 เหรียญทองแดงถ้วนขอรับ ไม่ทราบว่าท่านสนใจจะเปิดบิลซื้อขายกับข้าเลยไหม?"
"โธ่... ท่านผู้กล้า พูดแบบนี้ข้าเสียใจแย่เลยนะครับ! ราคารับซื้อทุกชิ้นข้าผ่านการคิดคำนวณมาอย่างถี่ถ้วนตามหลักเศรษฐศาสตร์แล้ว ไม่ใช่การกดราคาจากพ่อค้าหน้าเืแน่นอนขอรับ! ท่านต้องเข้าใจข้าด้วยนะ ข้ามันก็แค่คนทำมาหากินตัวเล็ก ๆ แถมท่านลอร์ดเบื้องบน (แอบชำเลืองมองฟรานซ์) ก็ยังขูดรีดภาษีและเอารัดเอาเปรียบพ่อค้าตาสีตาสาอย่างข้าอย่างโเี้เหลือเกิน... เฮ้อ ่นี้ชีวิตพ่อค้ามันช่างฝืดเคืองและอยู่ยากจริง ๆ เลยขอรับท่าน!"
302
