ตอนที่ 2 : เหตุบังเอิญ – อ่างไม้วิเศษ
ลานหินหลังโรงรับใช้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะและการเย้ยหยันของศิษย์พี่หลายคน มู่ไห่ตงศิษย์เอกในตำหนักกระบี่เข้ามาผลักหวังเมิ่งหลงที่เพิ่งหาบน้ำมาจนหกกระเซ็น
“ฮ่า ๆ ๆ หวังเมิ่งหลง เ้าศิษย์ห้าธาตุไร้ค่า หาบน้ำยังทำหก!”
“ดูซิ เสื้อผ้าของข้าเ้าทำสกปรกไปหมดแล้ว วัน ๆ เอาแต่ซ่อนหน้าอยู่หลังโอ่งน้ำเหมือนหนูขี้ขลาด!”
เมิ่งหลงกัดฟัน ไม่ตอบโต้ เขาเพียงเดินไปเทน้ำใส่โอ่งที่อย่างเงียบ ๆ ดวงตาเ็าแต่เต็มไปด้วยความอัดอั้น
เห็นเช่นนั้นศิษย์พี่มูไห่ตงยิ่งไม่พอใจเดินเข้ามาเหยียบถังไม้ของเขา หัวเราะหยัน
“โอ๊ย ถังเก่า ๆ ของเ้า ข้าเหยียบทีเดียวก็พัง! เ้าเองก็ไม่ต่างอะไรจากเศษไม้พวกนี้!”
เสียงหัวเราะเยาะสะท้อนก้องในอก แต่เมิ่งหลงทำได้เพียงหอบถังไม้ที่ไปทางลำธารเก่าเพื่อหาบน้ำมาเติมใหม่ให้เต็มโอ่ง
---
การค้นพบ
ลำธารสายนี้อยู่ห่างออกไปทางป่าลึก ผู้คนไม่ค่อยมาเพราะน้ำขุ่นและไหลเอื่อย แต่สำหรับเมิ่งหลง มันคือที่ที่เขาสามารถอยู่เงียบ ๆ โดยไม่มีใครรบกวนขณะเขาก้มลงตักน้ำ กลับเห็นบางสิ่งลอยมาตามสายน้ำ—อ่างไม้เก่า ๆ ใบหนึ่ง
“อืม? อ่างไม้?” เขาขมวดคิ้ว รีบเข้าไปหยิบขึ้นมาดู อ่างนั้นเก่าโทรม แต่ยังคงรูปอยู่ได้
เมิ่งหลงพลิกดูรอบ ๆ แล้วถอนหายใจ
“อย่างน้อยก็ยังสามารถใช้ประโยชน์ได้...”
เขาจึงเก็บอ่างไม้นั้นกลับมาที่โรงรับใช้โดยไม่คิดอะไรมาก
---
คืนนั้น เขาตักน้ำใส่อ่างไม้เพื่อเตรียมไว้เพื่อดื่มยามกระหาย แต่พอรุ่งเช้าเมื่อก้มมองน้ำในอ่างไม้กลับใสสะอาดราวกับแก้ว ทั้งที่เมื่อคืนยังขุ่นมัว
เมิ่งหลงตะลึงยกขึ้นดื่ม รสชาติน้ำกลับสดชื่นจนร่างกายรู้สึกโล่งสบายกว่าที่เคย
“น้ำ…เปลี่ยนไปจริง ๆ หรือข้าแค่คิดไปเอง?”
เพื่อทดสอบสิ่งที่คิด เมิ่งหลงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนศิษย์พี่ได้เอาข้าวเซียนมาแจกจ่ายให้กับทุกคนเป็ค่าแรงทั้งเดือน เขาได้มาห้าชั่งพอดีจึงลองเอาข้าวเซียนทั้งทั้งในลงไปในอ่างไม้ดู ้เช้าวันรุ่งไม่น่าเชื่อว่าข้าวเซียนจะเปลี่ยนเป็สีทองแถมข้าวยังเพิ่มเป็สิบชั่ง
---
วันต่อมา ขณะเก็บกวาดโรงครัว เขาเก็บเศษสมุนไพรที่ศิษย์พี่โยนทิ้งเพราะเสื่อมคุณภาพมาโยนลงอ่างไม้
เช้าวันถัดมา…ใบสมุนไพรนั้นกลับสดใหม่ สีเขียวเข้ม และส่งกลิ่นหอมแรงกว่าเดิม
เมิ่งหลงเบิกตากว้าง
“นี่มัน…เป็ไปไม่ได้ สมุนไพรที่เหี่ยวเฉา กลับฟื้นคืนสภาพ?”
เขารีบเอาสมุนไพรนั้นไปใช้กับแผลเล็ก ๆ ที่แขน ผลคือแผลหายเร็วผิดปกติ
เพื่อพิสูจน์สิ่งที่คิด เขาลองนำดาบสนิมที่ถูกทิ้งขว้างไว้ ใส่ลงอ่างไม้หนึ่งคืน พอเช้าดาบกลับแวววาว คมกริบจนเฉือนหินแตกได้
เมิ่งหลงมองคมดาบด้วยมือที่สั่นระริก
“อ่างนี้…ไม่ธรรมดาแน่ ๆ สิ่งใดที่ใส่ลงไป จะถูกฟื้นฟูหรือแข็งแกร่งขึ้น…”
วันนั้นเขาใจเต้นแรงทั้งวัน เขาช่างโชคดียิ่งนักบังเอิญเก็บอ่างไม้วิเศษได้ ทั้งสามารถฟื้นฟูประสิทธิภาพสิ่งของได้แบบสูงสุดแล้วยังเพิ่มสามารถเพิ่มจำนวนสิ่งของที่ใส่ลงไปได้เป็สองเท่า
---
เย็นวันนั้น ศิษย์พี่ลู่ไห่ตงกลุ่มเดิมเห็นเขาถือดาบเงาวับ ก็หัวเราะลั่น
“เ้าขโมยดาบมาจากที่ไหน หวังเมิ่งหลง? ฮ่า ๆ ๆ เ้าไม่มีทางทำให้ของเก่าแบบนั้นกลับมาคมกริบได้หรอก!”
เมิ่งหลงยกดาบขึ้น เงียบ ไม่ตอบโต้ แต่ในใจกลับมั่นใจว่ามันคือผลของอ่างไม้
ศิษย์พี่อีกคนทำเสียงเยาะ
“เด็กขยะห้าธาตุอย่างเ้า ต่อให้ถือดาบดีแค่ไหน ก็ยังเป็ขยะ! วัน ๆ ก็รู้จักแต่หาบน้ำไปเถอะ!”
คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดหัวใจ แต่ครั้งนี้เมิ่งหลงเพียงกำดาบแน่น แววตาไม่หวั่นไหว
สักวัน…เ้าจะได้เห็น!
ยามค่ำเขานั่งเงียบอยู่ข้างอ่างไม้่ครุ่นคิดไม่ตกกลัวว่าเหล่าศิษย์พี่จะรู้ความลับของเขา“อ่างไม้นี้อาจเป็ชะตาที่์ประทานมา…ถ้าไม่มีใครยอมรับข้า งั้นข้าจะสร้างหนทางของตนเอง”เขาลองเอามือกรีดเืใส่อ่างไม้ดู ทันใดนั้นเองก็มีแสงจ้าอ่างไม้พุ่งเข้าใส่เมิ่งหลงทันทีอ่างไม้วิเศษยอมรับเ้าของแล้ว
ดวงตาของหวังเมิ่งหลงส่องประกายยินดี เขาล
องเรียกอ่างไม้ออกมา "ออกมา" ทันใดนั้นอ่างไม้วิเศษก็อยูตรงหน้า เมิ่งหลงหัวเราะอย่างยินดี
3K
