ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            องค์หญิงซีเยวี่ยมองซูเฟยที่นอนอยู่บนเตียง พลางส่งสัญญาณทางสายตาให้ซูเฟยเห็นเช่นนั้นเหงื่อไหลโซมเต็มกาย ยิ้มแห้งทั้งยังเป็นรอยยิ้มที่แข็งที่ดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลยในแววตาก็มีความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

            “ท่านพ่อ ในเมื่อน้องซีเยวี่ยไม่ต้องการเช่นนั้นพวกเราก็อย่าทำให้นางลำบากใจ…” ซูเฟยยกมือลูบจอนผมส่วนอีกมือเช็ดที่มุมปาก

            เฉินอวี้ชักมือกลับอย่างกระอักกระอ่วนจากนั้นองค์หญิงซีเยวี่ยก็เดินเข้าไปในห้องตัวเอง รอจนองค์หญิงซีเยวี่ยเดินจากไปเฉินอวี้มองซูเฟยที่กำลังทานรังนกสีแดงพร้อมกับต่อว่าอย่างไม่พอใจ “เหตุใดเจ้าถึงไม่ช่วยพูดให้นางรับโสมคนเอาไว้ อีกอย่างหลายวันมานี้เหตุใดเจ้าถึงไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ตกลงแล้วมันเกิดเรื่องใดขึ้น!”

            เฉินอวี้โมโหยิ่งนัก ปัดถ้วยรังนกสีแดงของซูเฟยตกพื้น สิ้นเสียงเพล้งถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างดีแตกกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยซูเฟยมองถ้วยที่ตกแตกบนพื้นผาดหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองเฉินอวี้อย่างตกใจ “ท่านพ่อ นี่ท่านทำอันใด รังนกสีแดงนี้เป็นของที่ฝ่าบาทประทานให้ลูกฝ่าบาทตรัสว่าช่วงนี้ลูกดูสีหน้าไม่ค่อยดีจึงประทานรังนกสีแดงนี้แก่ลูกเพื่อบำรุงร่างกาย”

            “ฝ่าบาทตรัสเช่นนี้จริงๆ หรือ” เฉินอวี้มองรังนกสีแดงที่เหนียวหนึบติดพื้นดูจากสีแล้วนี่คือรังนกชั้นเยี่ยม

            “ท่านพ่อ ช่วงนี้ลูกสุขภาพร่างกายไม่ค่อยดีถึงกระนั้นฝ่าบาทก็ยังโปรดปรานลูกอยู่มิใช่หรือ” ซูเฟยถึงกับใจกล้าเขย่าแขนเสื้อเฉินอวี้ไปมาไม่หยุดจนเฉินอวี้ต้องสะบัดแขนเสื้อ ทำให้ซูเฟยกระเด็นไปอีกด้าน

            “เจ้ารู้เช่นนี้ก็ดีแล้ว เช่นนั้นเวลาอยู่ต่อหน้าฝ่าบาท เจ้าต้องทำตัวให้ดีๆแล้วเจ้าก็ต้องหาโอกาสให้ซีเยวี่ยได้ใกล้ชิดฝ่าบาทด้วย” เฉินอวี้เอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบก่อนจะถอนหายใจออกมา ลูบศีรษะซูเฟยพลางเอ่ย “ข้าหวังดีต่อเจ้านะ”

            ในใจซูเฟยหาได้ยินยอมไม่เหตุใดนางต้องสร้างโอกาสให้ซีเยวี่ยได้อยู่ใกล้ชิดกับฝ่าบาทเล่า นางเม้มปากแน่นขมวดคิ้วพร้อมกับเอ่ยถาม “ท่านพ่อ เพื่อเหตุใดเจ้าค่ะ”

            เวลานี้เองสายตาซูเฟยเหลือบไปเห็นขวดกระเบื้องขวดเล็กที่วางอยู่ข้างเตียงนี่คือขวดยาที่ใส่ยาที่ซีเยวี่ยให้มา ด้วยกลัวบิดาจะรู้จึงรีบเก็บขวดยาลงไป

            เฉินอวี้เอ่ยอย่างทอดถอนใจ “สนิทสนมกับต่างแคว้นเอาไว้ดีต่อตัวเจ้าแน่นอน”

            ซูเฟยทำท่าขบคิด แต่ไหนแต่ไรมาท่านพ่อไม่เคยหลอกนางอีกทั้งยังทำเพื่อนางมาตลอด ที่นางมีวันนี้ได้ ได้เป็นหนึ่งในสี่ราชชายาก็เพราะได้บิดาช่วยเชื่อบิดาไม่มีทางผิดแน่นอน

            ซูเฟยพยักหน้า ลุกขึ้นมาอย่างโรยแรง “ท่านพ่อวางใจเถิดลูกจะทำตามที่ท่านพ่อสั่งเจ้าค่ะ”

            “ข้าอยากให้เจ้าได้ตำแหน่งฮองเฮา ที่ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อเจ้าเจ้าต้องดูแลรักษาร่างกายให้ดี หากวันใดเจ้าสามารถตั้งครรภ์มังกรขึ้นมาได้ข้าถึงจะวางใจ” เฉินอวี้กุมมือซูเฟยเอาไว้แน่นนี่ก็ล่วงเลยเวลามาพอสมควรแล้วจึงหมุนตัวเดินจากไป

            ที่เยี่ยนฉือ หนิงมู่ฉือคอยดูแลท่านตาอย่างดี ยิ่งเห็นว่าร่างกายท่านตาแข็งแรงขึ้นน้อยครั้งมากที่จะจำอะไรไม่ได้ สีหน้าก็ดูมีเลือดฝาด นางดีใจเป็นยิ่งนัก

            ทว่าไม่กี่วันก่อน จอมยุทธ์น้อยเฉินบอกกับนางว่าต้องจากไปแล้วซึ่งนางก็ไม่ได้ว่าอันใด นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่นางกลับไม่ได้ข่าวคราวจากเขาเลยนางรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

            ขณะที่กำลังนึกสงสัยอยู่นั้น นางได้ยินเสียงเคาะประตูรัวๆ อย่างร้อนใจนางรีบเดินไปเปิดประตูทันที

            แล้วนางก็ต้องพบกับเฉินเกอที่มีเลือดเต็มตัวนอนอยู่ที่หน้าประตูนางตกใจเป็นอย่างมาก ทั้งยังรู้สึกเป็นห่วงอีกฝ่าย “จอมยุทธ์น้อยเฉินท่านเป็นอันใดไป!”

            ตั้งแต่เฉินเกอได้ยินข่าวเรื่องหญ้าฟั่นอินเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ขี่ม้าไปยังสถานที่ที่แหล่งข่าวบอกว่ามีหญ้านี้อยู่เขาไม่ทันได้คิดว่านี่จะเป็นกับดัก ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะหนีเอาตัวรอดออกมาได้ตอนนี้เขาได้แต่นอนอยู่หน้าประตู ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับ ได้แต่มองประตูอย่างสิ้นหวัง

            หนิงมู่ฉือเห็นเฉินเกอมีเลือดเต็มตัวนอนสลบอยู่ที่หน้าประตูนางรู้สึกตกใจเป็นอย่างยิ่ง นางไม่เคยเห็นผู้ใดได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้มาก่อนเลยตามตัวมีรอยแผลทั้งใหญ่และเล็กเต็มไปหมด เรียกได้ว่ามีแผลไปทั่วทั้งตัวแม้แต่เสื้อผ้าก็ขาดวิ่น ทำให้นางไม่กล้ามอง

            “หลิงชี มานี่หน่อย” นางตะโกนเรียกเด็กหนุ่มซึ่งมีอายุไม่กี่สิบปีเด็กหนุ่มวิ่งมา ครั้นเห็นเฉินเกอนอนจมกองเลือดอยู่ที่หน้าประตูรู้สึกตกใจยิ่ง

            หลิงชีเห็นรอยแผลตามตัวเฉินเกอก็กัดฟันอย่างเจ็บปวดแทน ทั้งยังอดตัวสั่นอย่างหวาดกลัวไม่ได้

            “หลิงชี เจ้ารีบพาเฉินเกอเข้าไปในห้องเร็ว”หนิงมู่ฉือเช็ดเหงื่อที่ไหลซึมเต็มหน้าผาก นางคนเดียวพยุงเฉินเกอเข้าไปในห้องไม่ไหวจึงต้องให้เด็กหนุ่มผู้นี้ช่วย ตามตัวเฉินเกอมีแต่เลือด ระหว่างที่เด็กหนุ่มพาเฉินเกอเข้าไปในห้องเลือดก็ไหลหยดไปตลอดทาง

            หลิงชีช่วยพยุงเฉินเกอเข้าไปในห้องก่อนจะรีบวิ่งไปหยิบกะละมังใส่น้ำสะอาดและผ้าสะอาดเข้ามาจากนั้นยื่นให้หนิงมู่ฉือด้วยมือสั่นเทา

            หนิงมู่ฉือชะงักนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง หากแต่ในที่สุดก็รับผ้าจากหลิงชีมานางใช้ผ้าชุบน้ำแล้วค่อยๆ เช็ดไปที่แผลของเฉินเกอ

            ยิ่งเช็ดนางก็ยิ่งพบว่าตามตัวมีแต่บาดแผลและเลือดเต็มไปหมดจากผ้าสีขาวราวหิมะกลายเป็นสีแดงฉาน นางใช้ผ้าเช็ดไปตามแผลไปเรื่อยๆแต่ไม่ว่าจะเช็ดอย่างไร เลือดก็ยังไหลไม่หยุดอยู่ดี

            ใบหน้าของเฉินเกอเรียบนิ่ง ขณะที่นางใช้ผ้าเช็ดเลือดตามแผลบนตัวเฉินเกอนางเช็ดตรงนี้จนสะอาด ตรงนั้นก็มีเลือดไหลออกมา นางรู้สึกเครียดยิ่งนักรู้สึกเหมือนว่าพลังชีวิตของเฉินเกอค่อยๆ หายไปตามเลือดที่ไหลออกมา “จอมยุทธ์น้อยเฉิน!”

            หนิงมู่ฉือกระซิบเรียกที่ข้างหู เฉินเกอยื่นมือมาจับแขนหนิงมู่ฉือโดยพลันที่หน้าผากมีเหงื่อผุดพราย เขาเอ่ยด้วยใบหน้าเจ็บปวดว่า “ฉือเอ๋อร์ไม่ต้องร้อง”

            เฉินเกอค่อยๆ ลืมตา ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นขาวซีดถึงกระนั้นก็ยังพยายามฝืนยิ้มให้หนิงมู่ฉือ “ฉือเอ๋อร์ไม่ต้องร้อง”

　　            เฉินเกอไอออกมา ทำให้เลือดไหลออกมาอีกครา หนิงมู่ฉือเห็นเช่นนั้นก็ร้อนใจรีบใช้ผ้าปิดปากแผลเอาไว้ ก่อนจะหยิบเอายาสมานแผลที่จ้าวซีเหอเคยให้นางเอาไว้ออกมาทาบนบาดแผลเลือดที่ปากแผลหลอมรวมเป็นอันเดียวกับตัวยา แผลบางแห่งเลือดหยุดไหลแล้วและเริ่มมีการแข็งตัว

            นางตะโกนบอกหลิงชี “หลิงชี รีบไปตามหมอมาเร็วบาดแผลพวกนี้แทบจะเอาชีวิตจอมยุทธ์น้อยเฉินอยู่รอมร่อแล้ว!”

            หลิงชีได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งออกจากจวนไปทันที